Губарэвічы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Губарэвічы
трансьліт. Hubarevičy
Першыя згадкі: 1574 г.
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Гомельская
Раён: Хвойніцкі
Сельсавет: Стралічаўскі
Вышыня: 134[1] м н. у. м.
Насельніцтва
колькасьць: 5 чал. (2017)[2]
колькасьць двароў: 5
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 2346
Паштовы індэкс: 247617
Нумарны знак: 3
Геаграфічныя каардынаты: 51°49′42″ пн. ш. 30°0′34″ у. д. / 51.82833° пн. ш. 30.00944° у. д. / 51.82833; 30.00944Каардынаты: 51°49′42″ пн. ш. 30°0′34″ у. д. / 51.82833° пн. ш. 30.00944° у. д. / 51.82833; 30.00944
Губарэвічы на мапе Беларусі ±
Губарэвічы
Губарэвічы
Губарэвічы
Губарэвічы
Губарэвічы
Губарэвічы

Губарэ́вічы[3]вёска ў Стралічаўскім сельсавеце Хвойніцкага раёну Гомельскай вобласьці.

Месьціцца за 8 км на поўдзень ад раённага цэнтру і чыгуначнай станцыі Хвойнікі на адгалінаваньні Васілевічы — Хвойнікі ад лініі Каленкавічы — Гомель, за 111 км ад Гомелю. На поўдзень мэліярацыйны канал злучаецца з ракой Прыпяцьцю (прыток Дняпра). Прасёлачная дарога вядзе да аўтадарогі Хвойнікі — Брагін. Складаецца з просталінейнай вуліцы, скіраванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. На 2005 год двухбаковая забудова складаецца з драўляных сядзібаў[4]. На 2012 год вёска знаходзілася за 3 км ад зоны адсяленьня Чарнобыльскай АЭС (Палескі дзяржаўны радыяцыйна-экалягічны запаведнік)[5]. Пагатоў побач працавала некалькі малочна-таварных фэрмаў, малако зь якіх пасьля перапрацоўкі пастаўлялі ў Расею.

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1574 годзе ўпершыню пісьмова згадваецца як вёска Губаровічы (Кіеўскае ваяводзтва, Польскае Каралеўства).Да 1720 году вёска адносілася да Брагінскага Мікалаеўскага прыхода.У гэтым годзе была пабудавана мясцовая царква, а насельніцтва пераведзена на унію. У 1782 годзе замест старога пабудавалі новы храм у гонар Нараджэньня Багародзіцы[6]. . У 1793 годзе, па 2-м падзеле Рэчы Паспалітай, трапіла ў склад Расейскай імпэрыі[4] . У 1795 годзе Ўз'ядналася з Праваслаўем. Прыход увайшоў у склад Чарнігаўскай, а потым Мінскай епархіі. З настаяцелеў вядомы:Іаан Бярнацкі, Феадор Бернацкі, Матфей Загароўскі, Васілій Загароўскі. У 1811 годзе сялом валодалі Ракіцкія. У 1850 годзе налічвалася 296 жыхароў і 38 двароў. У 1879 годзе Губарэвічы належалі да ліку паселішчаў Стралічаўскага царкоўнага прыходу. У 1885 годзе было 270 жыхароў і 68 двароў, царква Раства Багародзіцы. Паводле перапісу 1897 году налічвалася 650 жыхароў і 103 двары, царква, школа граматы, 2 ветракі і фальварак[4].

У 1908 годзе Губарэвічы налічвалі 830 жыхароў і 130 двароў, месьціліся ў Мікуліцкай воласьці (Рэчыцкі павет, Менская губэрня). З 8 сьнежня 1926 па 30 сьнежня 1927 году вёска была цэнтрам сельсавету ў Хвойніцкім раёне (Рэчыцкая акруга, Беларуская ССР). З 9 чэрвеня 1927 году ў Гомельскай акрузе. У 1930 годзе заснавалі калгас «Хваля рэвалюцыі», працавала кузьня[4]. На пачатку 1930-х гадоў сельскі храм стаў прыходзкім. 7 студзеня 1938 году супрацоўнікі Народнага камісарыяту ўнутраных справаў БССР арыштавалі пратаярэя царквы Яна Жалезьняковіча, якога расстралялі 10 лютага. У верасьні 1938 году царкву пераабсталявалі пад школу. У нямецка-савецкай вайне 1941—1945 гадоў загінулі 104 вяскоўцы. У лістападзе 1943 году Чырвоная армія вызваліла вёску ад нямецкіх захопнікаў[7]. На пачатку 1945 году сельскую царкву разабралі. Паводле перапісу 1959 году вёска налічвала 756 жыхароў. Пасля 1986 года зь вёскі адсялілі 726 жыхароў[8].

На 2005 году знаходзілася ў складзе саўгасу «Стралічаў». На 2009 год км² глебы ўтрымліваў 15—40 кюры радыёнуклідаў цэзу-137 і 2—3 кюры стронцу-90. Доза апрамяненьня ў вёсцы 5-кратна перавышала норму[9]. У 2010 годзе на стагадовым вязе побач з разабранай царквой выразалі выяву Багародзіцы зь немаўлём, якую абвязалі ручнікамі і ўпрыгожылі кветкамі. На 2012 год у адселенай вёсцы пражывала 7 пэнсіянэраў[2]. У красавіку 2016 году лябараторыя Менскага гарадзкога цэнтру гігіены і эпідэміялёгіі выявіла ў малацэ з фэрмы Мікалая Чубянка, што побач зь вёскай, радыёнукліды стронцу-90 у памеры 37,5 бэкерэль/кг. Тым часам, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь дапускала ўтрыманьне ў малацэ да 3,7 бэкерэль/кг радыёнуклідаў стронцу, паводле Рэспубліканскіх дапушчальных узроўняў зьмяшчэньня радыёнуклідаў цэзу-137 і стронцу-90 у харчовых прадуктах і пітной вадзе ад 26 красавіка 1999 году (РДУ-99). Пагатоў малако прадавалі на Хвойніцкі вытворчы ўчастак ААТ «Мілкавіта», адкуль вырабленыя зь яго «Палескія сыры» пастаўлялі ў Расею. Аднак нават Тэхнічны рэглямэнт Эўразійскага эканамічнага зьвязу дапускаў да 25 бэкерэль/кг у малочных вырабах па радыёнуклідах стронцу[10].

Да Вялікадня 2016 году каля дрэва ўзьвялі капліцу, у якую выхадцы з Губарэвічаў перадалі напрастольны крыж з разбуранага храма, а на месцы храма паставілі крыж. 17 красавіка 2017 году тураўскі япіскап Леанід асьвяціў капліцу ў гонар Нараджэньня Багародзіцы. На той час у вёсцы Губарэвічы было 5 жыхароў[6].

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • XIX стагодзьдзе: 1850 год — 296 жыхароў і 38 двароў; 1885 год — 270 жыхароў і 68 двароў; 1897 год — 650 жыхароў і 103 двары[4]
  • XX стагодзьдзе: 1908 год — 830 жыхароў і 130 двароў; 1959 год — 756 жыхароў; 1986 год — 726 жыхароў[8]; 1999 год — 47 жыхароў
  • XXI стагодзьдзе: 2004 год — 70 жыхароў; 2010 год — 23 жыхары; 2012 год — 5 жыхароў[2] і 5 хатаў

Ураджэнцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Губарэвічы // Фота Плянэта, 2017 г. Праверана 12 верасьня 2017 г.
  2. ^ а б в Ірына Асташкевіч. Так хочацца цуду // Зьвязда : газэта. — 22 траўня 2012. — № 95 (27210). — С. 6. — ISSN 1990-763x.
  3. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4. (pdf) С. 317
  4. ^ а б в г д е Станіслаў Марцалеў. Губарэвічы // Гарады і вёскі Беларусі: энцыкляпэдыя ў 8 тамах / гал.рэд. Генадзь Пашкоў. — Менск: Беларуская энцыкляпэдыя імя Петруся Броўкі, 2005. — Т. 2. Гомельская вобласьць. Кніга 2. — С. 439. — 520 с. — 4000 ас. — ISBN 985-11-0330-6
  5. ^ Канстанцін Антановіч. Русальны тур'івэнт // Культура : газэта. — 16 чэрвеня 2012. — № 24 (1047).
  6. ^ а б Япіскап тураўскі і мазырскі Леанід зьдзейсьніў асьвячэньне капліцы ў вёсцы з пяцю жыхарамі // Беларуская праваслаўная царква, 20 красавіка 2017 г. Праверана 12 верасьня 2017 г.
  7. ^ Анатоль Кляшчук. Прафэсійная прыгоднасьць на ўсё жыцьцё // Зьвязда : газэта. — 29 траўня 2013. — № 96 (27461). — С. 4. — ISSN 1990-763x.
  8. ^ а б Алена Германовіч. Дома сумна - падарожжа дзявятае: Губарэвічы // Беларускія навіны, 25 красавіка 2013 г. Праверана 12 верасьня 2017 г.
  9. ^ Кастусь Лашкевіч. Чарнобыльцы: «Дайце нам тут спакойна памерці» // Tut.by, 8 кастрычніка 2009 г. Архіўная копія ад 8 кастрычніка 2009 г. Праверана 12 верасьня 2017 г.
  10. ^ Фэрмэр Мікалай Чубянок: «Я столькі ўклаў сродкаў у гэтую фэрму. А тут такое» // Беларускія навіны, 28 красавіка 2016 г. Архіўная копія ад 29 красавіка 2016 г. Праверана 12 верасьня 2017 г.
  11. ^ Валерыя Гіро. Ільлянскую школу наведаў беларускі паэт Мікола Ляшчун // Газэта «Шлях перамогі» (Вялейка), 5 лютага 2013 г. Праверана 12 верасьня 2017 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]