Бабчын

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Бабчын
трансьліт. Babčyn
Village Babchin.jpg
Першыя згадкі: 1574 год
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Гомельская
Раён: Хвойніцкі
Сельсавет: Стралічаўскі
Насельніцтва: 0 чал.
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 2346
СААТА: 3254848006
Нумарны знак: 3
Геаграфічныя каардынаты: 51°47′0″ пн. ш. 30°1′2″ у. д. / 51.78333° пн. ш. 30.01722° у. д. / 51.78333; 30.01722Каардынаты: 51°47′0″ пн. ш. 30°1′2″ у. д. / 51.78333° пн. ш. 30.01722° у. д. / 51.78333; 30.01722
Бабчын на мапе Беларусі ±
Бабчын
Бабчын
Бабчын
Бабчын
Бабчын
Бабчын

Ба́бчын[1] — былая вёска ў Стралічаўскім сельсавеце Хвойніцкага раёну Гомельскай вобласьці.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Найбольш раньнюю пакуль згадку пра “Село Бабчин з людми заседелыми и незаседелыми, з даню грошовою и медовою, з дубровами, лесы, чертежами, полми и сеножатми и ловы зверинными” сустракаем у лісьце ад 15 (25) сакавіка 1574 г. князя Аляксандра Аляксандравіча Вішнявецкага брату князю Міхаілу Аляксандравічу Вішнявецкаму аб разьдзеле айчызнага маёнтку Брагін Кіеўскага павету Каралеўства Польскага. Уладальнікам яго стаў князь Міхаіл[2]. У датаваным 13 (23) днём сакавіка месяца 1581 г. дакумэнце паведамляецца, што пан земскі пісар кіеўскі Дзьмітры Ялец надзелены паўнамоцтвамі ў справе разьмежаваньня добраў пана падкаморага кіеўскага Шчаснага Харлінскага з уладаньнямі князя Міхаіла Вішнявецкага, кашталяна брацлаўскага, “miasta Brahinia, sioła Chłuchowic [Hłuchowicz], Hubarowa [Hubarowicz] y Babczyna[3]. 18 траўня 1595 г. Бабчын згаданы ў акце трыбунальскім у сувязі з пагадненьнем аб скасаваньні ўзаемных прэтэнзій паміж уладальнікамі часткі Брагінскага маёнтку князямі Міхалам і Юрыем Міхайлавічамі Вішнявецкімі і ўладальнікам Астраглядаўскіх добраў панам Шчасным Харлінскім[4].

У 1628 г. князь Канстанцін Карыбут Вішнявецкі, апякун дзяцей нябожчыка князя Міхаіла, з трох дымоў у Бабчыне плаціў 9 злотых[5]. Сярод казакоў, захопленых у палон пасьля бітвы пад Загальлем, у дакумэнце датаваным 29 чэрвеня 1649 г., названы Фурс з Бабчына, падданы князя Іераміі Міхала Вішнявецкага[6]. У 1683 г. пан Канецпольскі мусіў плаціць падатак з 17 дымоў вёскі Бабчын[7]. 14 верасня 1686 г. лясьнічы Лаўрын з Бабчына пад прысягай паведаміў у Оўруцкім гродзкім судзе, што так з-за казакоў, як і з-за войска ВКЛ, зь вёскі адыйшлі 17 дымоў[8]. У справе таго ж суда ад 28 чэрвеня 1687 г. Бабчын названы сярод паселішчаў часткі Брагінскага маёнтку ваяводзіча бэлзскага, каралеўскага палкоўніка Яна Канецпольскага, зруйнаваных працяглым (ад лістападу 1686 г.) пастоем казакоў палкоўніка Войска Запарожскага Паўла Апостала Шчуроўскага. Тут было 26 дымоў, а разьмясьціліся на пастой 30 казакоў ажно з паўсотняй коней. Казакі сотні Русановічавай "na gruntach babczyńskich" забілі і абрабавалі брагінскага купца Гірша з Турава, які вяртаўся з кірмашу, а здабычу адвезьлі да палкоўніка[9].

У акце ад 22 верасьня 1715 г. сказана, што губарэвіцкія сяляне пана маршалка мазырскага Антонія Аскеркі, узброеныя косамі, сякерамі і стрэльбамі, папалілі стагі сена, прыналежныя падданым пана войскага мельніцкага Аляксандра Антонія Бандынэлі, жыхарам вёсак Бабчын, Рудакоў і хутара Чахі. У выніку, убогія сяляне А. Бандынэлі, якія з-за браку сена не мелі чым карміць худобу зімой, вымушаныя былі ад яе пазбавіцца[10]. У “Тарыфе падымнага падатку Оўруцкага павету 1734 г.” Бабчын – у палове Брагінскіх добраў, якую дагэтуль шмат гадоў трымаў у заставе ад паноў Канецпольскіх дэрпцкі падкаморы А. Бандынэлі[11]. Паводле "Апісаньня цэрваў места Рэчыцы і Рэчыцкага павету, падпарадкаваных Чарнігаўскай духоўнай кансысторыі" 1796 г., у Бабчыне ў 1736 г. паўстаў драўляны будынак Крыжаўзьдзьвіжанскай царквы. Маецца таксама запіс пра фундуш 1741 г. князя Вішнявецкага[12]. Тым фундатарам, відавочна, выступіў князь Міхал Сэрвацы, які ад 1733 г. пачаў пісацца "графам на Брагіне"[13]. У 1754 г. з 27 двароў сяла Бабчын Брагінскага маёнтку выплачвалася “do grodu” (Оўруцкага замку) 4 злотыя, 5 з пал. грошаў, “na milicję” (на вайсковыя патрэбы павету і ваяводзтва) 16 зл. і 22 гр.[14] У тым жа годзе маёнтак быў куплены ў княгіні Эльжбэты Вішнявецкай Міхалавай Замойскай панам Францішкам Антоніем Ракіцкім.

Паводле габрэйскіх перапісаў 1765, 1778 і 1784 г., на хутары Бабчын жылі адпаведна 6, 4 і 2 чалавекі (głowy), якія належалі да Брагінскага кагалу[15]. Ці не Каліеўшчына 1768 г. выклікала няўхільнае зьмяншэньне тут колькасьці насельнікаў-габрэяў?

Пасьля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) Бабчын – у складзе Рэчыцкага павету Чарнігаўскага намесьніцтва, потым Маларасійскай губэрні, ад 1797 г. – Менскай губэрні Расейскай імпэрыі. У 1795 г. сяло Бабчын, частка якога была ў заставе ў пана Прыбары, разам з хутарамі Чахі, Рудыя і сялом Губарэвічы належаў пану падстарасьце рэчыцкаму Ігнацыю Аскерку[16], які годам раней ажаніўся з паннай Ізабэлай Ракіцкай[17], дачкой уладальніка добраў. У шляхецкай рэвізіі 1811 г. застаўным ад графа Ракіцкага ўладальнікам фальварку Бабчын і сялом з 120 (на 1795 г.) душамі сялян мужчынскага полу названы былы рэчыцкі гродзкі судзьдзя Пётр Прыбара[18]. Ад 1816 г., паводле А. Ельскага, згодна з сямейным пагадненьнем уладальніцай фальваркаў Бабчын і Мокіш стала Людзьвіка, дачка Ігнацыя, Аскерка[19]. У 1834 г. гаспадыняй Рудакоўскага маёнтку разам з Бабчынам і інш. была ўдава брата Людзьвікі Ўладыслава пані Ядзьвіга з Гечэвічаў Аскерчына, якую настаяцель Бабчынскай Крыжаўзьдзьвіжанскай прыходзкай царквы І. Нямшэвіч у мэтрычных запісах хросту дзяцей яе сялян чамусьці называў Еўдакіяй[20]. Тады ў сяле было 53 двары. 1 (13) лістапада 1844 г. складзены інвентар, паводле якога Рудакоўскі маёнтак з фальваркамі Бабчын і Мокіш быў ўласнасьцю непаўналетніх Гэнрыка Юстына, Аляксандра Юстыніяна і Зофіі Марцэлы Аскеркаў, але знаходзіўся ў арэндзе ў Міхаіла Ігнатавіча Быкава. Прозьвішчы жыхароў Бабчына – Кірко (шмат), Курыленкі, Дашукі, Мятліцкі, Зелянкоўскія, Шарэпа, Курапей, Скуранок, Бакуненка, Марціненка, Зенчанка, Кавалёнак, Краўчанок, Станеўскі[21]. У 1850 г. 315 жыхароў. Да свайго спачыну ў 1866 г. маёнткам валодаў Гэнрык Аскерка, а пасьля яго дочкі Марыя і Алена. У 1885 годзе 56 двароў, 357 жыхароў, дзейнічала вінакурня, млын. На 1889 год маёнтак Рудакоў з фальваркамі Бабчын і Мокіш (усяго 7162 дзесяціны зямлі) належаў пані Алене (Аскерчанцы) Ваньковіч[22]. У Бабчыне на той час існавала двухклясная царкоўна-прыходзкая школа, узровень навучаньня ў якой атрымаў высокую адзнаку інспэктара зь Менску протаіерэя Паўла Афонскага. Заслуга ў тым айца Міхаіла Драздоўскага, пана Станіслава Ваньковіча і настаўнікаў[23]. Паводле перапісу 1897 г. 92 двары, 523 жыхары, царква, капліца, школа, крама, ветраны млын. Фальварак (2 двары і 51 жыхар). У Мікуліцкай воласьці Рэчыцкага павету Менскай губэрні. У 1905 годзе створаны сялянскі саюз. На 1909 год у сяле Бабчын 120 двароў, 713 жыхароў, у фальварку 1 двор, 7 жыхароў[24]. У 1911 г. уладальніца маёнтку А. Ваньковіч[25].

З 8 сьнежня 1926 году (да 16 ліпеня 1954 году) цэнтар Бабчынскага сельсавету Хвойніцкага раёну Рэчыцкай акругі, з 9 чэрвеня 1927 году па 26 ліпеня 1930 году — Гомельскай акругі, з 20 лютага 1938 году — Палескай вобласьці з цэнтрам у Мазыры, з 8 лютага 1954 году — Гомельскай вобласьці.

У канцы 1920-х – пачатку 1930-х гг. існавала антыбальшавіцкая моладзевая "Беларуская Арганізацыя Альтруістых", лідарам якой быў студэнт Бабчынскага пэдагагічнага тэхнікуму Аўген Калубовіч. Арыштаваны 30 траўня 1930 г. і высланы ў Котлас. У тым жа 1930 годзе ў вёсцы арганізаваны калгасы «Камінтэрн» і «Кастрычнік». Працавалі 2 ветраныя млыны, 4 кузьні.

Падчас нямецка-савецкай вайны 17 траўня 1943 году нямецкія акупанты расстралялі 21 мясцовага жыхара. На фронце і партызанскай барацьбе загінулі 294 жыхары вёскі і вёсак, што ўваходзілі ў калгас «Кастрычнік». У памяць пра загінулых у 1970 годзе ў цэнтры вёскі, у сквэры, усталяваная культурная кампазыцыя.

Паводле перапісу 1959 г. у вёсцы 923 жыхары, цэнтр калгасу «Кастрычнік». Дзейнічалі лясьніцтва, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фэльдшэрска-акушэрскі пункт, аддзяленьне сувязі, крама.

20 верасьня 2011 году вёска ліквідаваная рашэньнем Хвойніцкага раённага Савету дэпутатаў[26].

Геаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

За 12 км на поўдзень ад раённага цэнтру Хвойнікі і чыгуначнай станцыі ў гэтым горадзе, разьмешчанай на галіне ВасілевічыХвойнікі адыходнай ад лініі БерасьцеГомель, за 122 км ад Гомелю.

Знаходзіцца на тэрыторыі Палескага дзяржаўнага радыяцыйна-экалягічнага запаведніка.

Транспартная сыстэма[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Транспартная сувязь па прасёлкавай, а затым па аўтадарозе ХвойнікіБрагін. Жылых хатаў няма (2004 год). Пляніроўка складаецца з крывалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да яе прымыкае кароткая вуліца з мэрыдыянальнай накіраванасьцю і на поўначы прымыкае зьлёгку выгнутая вуліца. На захадзе невялікія адасобленыя ўчасткі забудовы. Забудова двухбаковая, хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

Водная сыстэма[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На поўдні і захадзе мэлярацыйныя каналы, зьвязаныя з Паганянскім каналам.

Экалёгія і прырода[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Непадалёк ад вёскі ёсьць паклады торфу.

У сувязі з радыяцыйным забруджваньнем пасьля Чарнобыльскай катастрофы жыхары (194 сям’і) пераселеныя ў месцы не забруджаныя радыяцыяй.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1834 год — 53 двары
  • 1850 год — 315 жыхароў
  • 1885 год — 56 дворов, 357 жыхароў
  • 1897 год — 92 двары, 523 жыхары (паводле перапісу)
  • 1908 год — 120 двароў, 713 жыхароў
  • 1959 год — 839 жыхароў (паводле перапісу)
  • 2004 год — жыхароў няма

Асобы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Часлаў, сын Гэнрыка, Пяткевіч — беларускі і польскі этнограф, фальклярыст
  • Мікалай Міхайлавіч Мятліцкі — беларускі паэт[27]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4. (pdf) С. 316
  2. ^ Беларускі археаграфічны штогоднік. 2000, Вып. 1. С. 185 – 194 http://www.belniidad.by/sites/default/files/bash/bash01_2000.pdf
  3. ^ Руська (Волинська) метрика [Текст] : регести документів Коронної канцелярії для укр. земель (Волинське, Київське, Брацлавське, Чернігівське воєводства) 1569-1673 / Держ. ком. арх. України, Центр. держ. істор. арх. України, м. Київ, Ін-т укр. археографії та джерелознавства ім. М. С. Грушевського НАН України, Генер. дирекція держ. арх., Голов. арх. давніх актів ; ред. і упоряд Г. Боряк [та ін.] ; передм. П. К. Грімстед. — Київ, 2002. С. 301—302
  4. ^ Źródła dziejowe. T. XXІ: Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym; T. X: Ziemie ruskie. Ukraina (Kijów – Bracław). / A. Jabłonowski. – Warszawa, 1894. S. 14
  5. ^ Архив Юго-Западной России. Ч. 7. Т. 1. Акты о заселении Юго-Западной России. – Киев, 1886. С. 393
  6. ^ Джерела з історії Національно-визвольної війни українського народу 1648 – 1658 рр. Т. 1 (1648 – 1649). – Київ, 2012. С. 264, 266
  7. ^ АрхивЮЗР. С. 489
  8. ^ АрхивЮЗР. С. 550 – 551
  9. ^ АрхивЮЗР. Ч. 3. Т. 2. Акты о казаках (1679 – 1716). – Киев, 1868. С. 150 – 151, 157
  10. ^ АрхивЮЗР. Ч. 1. Т. 4. Акты об унии и состоянии православной церкви с половины XVII века (1648 – 1798). – Киев, 1871. С. 379
  11. ^ Тарифи подимного податку, сеймикові лауди і люстрації Київського воєводства першої половини XVIII століття. /Вид. друге, доп. Укл. Конрад Жеменецький. – Біла Церква, 2015. С. 283 – 285
  12. ^ НГАБ у Мінску. Ф. 136. Воп. 1. Спр. 573. А. 32 – 32адв., 105
  13. ^ Акты, издаваемые Виленской археографической комиссией. – Вильна, 1870. Т. IV. Акты Бресцкого гродского суда. С. 485
  14. ^ Тариф подимного податку Київського воєводства 1754 року. /Опрацював Конрад Жеменецький. – Біла Церква, 2015. С. 190
  15. ^ АрхивЮЗР. – Киев, 1890. Ч. 5. Т. 2. С. 302, 391, 710
  16. ^ Петреченко І. Є. «Камеральное описание… Речицкой округи» 1796 р.: інформаційний потенціал пам’ятки // Днепровский паром. Природное единство и историко-культурное взаимодействие белорусско-украинского пограничья / Материалы международной конференции (26-27 апреля 2018 г., г. Гомель). — Минск, 2018. С. 71
  17. ^ НГАБ. Ф. 937. Воп. 1. Спр. 60. А. 97
  18. ^ НГАБ. Ф. 333. Воп. 9. Спр. 263. А. 195
  19. ^ Słownik geograficzny Krółewstwa Polskiego і innych krajów słowiańskich. – Warszawa, 1888. T. 9. S. 901
  20. ^ НГАБ. Ф. 136. Воп. 13. Спр. 536. А. 68
  21. ^ НГАБ. Ф. 142. Воп. 1. Спр. 1465. Пра род Аскеркаў гербу Мурдэліо гл.: Гербоўнік беларускай шляхты. – Мінск, 2002. Т. 1. С. 328 – 334
  22. ^ Список зелевладельцев Минской губернии. 1889 г. – Минск, 1889. С. 364
  23. ^ Минские епархиальные ведомости. – Минск, 1888. № 10. С. 281, 283 – 284, 289; 1891. № 2. С. 62 – 82
  24. ^ Список населённых мест Минской губернии. / Сост. В. С. Ярмолович. – Минск, 1909. С. 5
  25. ^ Список землевладельцев Минской губернии. 1911 г. – Б. м. С. 4
  26. ^ Об упразднении сельских населенных пунктов Хойникского района(рас.) / Решение Хойникского районного Совета депутатов от 20 сентября 2011 г. № 68
  27. ^ Біяграфія Міколы Мятліцкага. Вершы.ru. Праверана 19 красавіка 2011 г.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Бельскі С. В. З гісторыі ўладароў і маёнткаў Брагіншчыны XVI – XVIII стст. // Брагинщина в контексте истории белорусско-украинского пограничья: сборник научных статей / редкол. А. Д. Лебедев (отв. ред.) [и др.]. – Минск: Четыре четверти, 2018. С. 6, 23 – 27, 29 – 31
  • Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 2, кн. 2. Гомельская вобласць / С.В. Марцэлеў; рэдкал.: Г.П. Пашкоў (гал. рэд.) [і інш.]. — Менск: БелЭн, 2005. — 520 с.: іл. ISBN 985-11-0330-6.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]