Алег Гайдукевіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Алег Гайдукевіч
Alieh Hajdukievič.png
дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 26 сакавіка 1977(1977-03-26) (43 гады)
Менск, СССР
Партыя: Лібэральна-дэмакратычная партыя
Бацька: Сяргей Гайдукевіч
Адукацыя: Акадэмія МУС Беларусі і Акадэмія кіраваньня пры прэзыдэнце Рэспублікі Беларусь

Алег Сяргеевіч Гайдукевіч (26 сакавіка 1977, Менск) — беларускі палітык. Чалец Вышэйшай рады ЛДП, старшыня Лібэральна-дэмакратычнай партыі на грамадзкіх пачатках.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Скончыў з адзнакай Акадэмію Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, Інстытут дзяржаўнай службы Акадэміі кіраваньня пры прэзыдэнце Рэспублікі Беларусь.

Працаваў опэрупаўнаважаным, старэйшым опэрупаўнаважаным АБЭЗ Фрунзенскага РУУС Менску, старэйшым опэрупаўнаважаным аддзелу цяжкіх злачынстваў УБЭЗ ГУУС Мінгарвыканкама, намесьнікам начальніка АБЭЗ Партызанскага РУУС Менску, начальнікам АБЭЗ Фрунзенскага РУУС Менску, першым намесьнікам начальніка, начальнікам Партызанскага РУУС Менску, начальнікам Фрунзенскага РУУС Менску.

Палітычная дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З 2012 па 2014 год быў намесьнікам Старшыні Лібэральна-дэмакратычнай партыі Беларусі, якой кіраваў яго бацька Сяргей Гайдукевіч. У красавіку 2013 году быў абраны ХIV зьездам партыі чальцом Вышэйшай Рады Лібэральна-дэмакратычнай партыі Беларусі. З 2014 па 2019 гады быў першым намесьнікам Старшыні Лібэральна-дэмакратычнай партыі Беларусі[1].

21 верасьня 2019 году на XX зьедзе Лібэральна-дэмакратычнай партыі абраны старшынёй партыі, замяніўшы на гэтай пасадзе свайго бацьку - Сяргея Гайдукевіча[2].

Быў дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га скліканьня. З 98 кандыдатаў, вылучаных партыяй, адзіны хто патрапіў у Палату[3].

Удзельнічаў у выбарах 2020 году. Ягоная ініцыятыўная група была адной з 15 зарэгістраваных, у яе запісаліся 4034 чалавекі — гэта была трэцяя па масавасьці група пасьля Аляксандра Лукашэнкі і Віктара Бабарыкі. Неўзабаве пасьля рэгістрацыі групы, 26 траўня, заявіў, што здымаецца з выбараў, бо «нельга дапусьціць злому краіны» — маўляў, трэба галасаваць за дзейнага кіраўніка дзяржавы. Ён дадаў, што ня можа «быць прастытуткай», а будзе «адстойваць свае перакананьні»[4]. 14 ліпеня стаў даверанай асобай кандыдата Аляксандра Лукашэнкі[5].

Напачатку верасьня выбарцы Каліноўскай выбарчай акругі № 108 сабралі 700 подпісаў пад лістом аб тым, што «страцілі давер да дэпутата Гайдукевіча». Людзі лічаць, што «дэпутат бязьдзейнічаў і не абараніў інтарэсы выбарцаў». Але гэта не дапамагло яго зьняць[6].

Узнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Узнагароджаны мэдалём «За бездакорную службу» III ступені[7].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]