Дзьмітры Паўлічэнка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Дзьмі́тры Валер’евіч Паўлічэ́нка (нарадзіўся ў 1966, Віцебск) — беларускі вайсковы дзеяч, палкоўнік, камандзір брыгады адмысловага прызначэньня ўнутраных войскаў МУС (да 6 кастрычніка 2008). Уваходзіць у «Чорны сьпіс ЭЗ».

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля 8 клясаў сярэдняе школы паступіў у Менскую сувораўскую вучэльню. У 1983 годзе стаў курсантам Менскае вышэйшае ваенна-палітычнае агульнавайсковае вучэльні. Служыў на розных афіцэрскіх пасадах ва Ўзброеных Сілах СССР.

У 1991 у сувязі з распадам Савецкага Саюзу быў звольнены з войска па скарачэньні. Уладкаваўся працоўным на дрэваапрацоўчае прадпрыемства. Працаваў трэнэрам па рукапашным боі і атлетычнай гімнастыцы ў дзіцяча-юнацкім спартовым клюбе. У 1994 паступіў на службу ў Асобны батальён адмысловага прызначэньня Ўнутраных войскаў МУС Беларусі на пасаду камандзіра ўзвода спэцпрызначэньня. Неўзабаве быў прызначаны камандзірам роты. 30 чэрвеня 1995 мінуў кваліфікацыйныя выпрабаваньні на права нашэньня крапавага бэрэту. Быў абраны старшынём Рады крапавых бэрэтаў Унутраных войскаў. Служыў у Галоўным кіраваньні камандавалага Ўнутранымі войскамі МУС Беларусі на пасадзе начальніка Службы падрыхтоўкі падпадзяленьняў адмысловага прызначэньня. У 2000 прызначаны на пасаду камандзіра 3-е асобнае брыгады адмысловага прызначэньня Ўнутраных войскаў МУС Беларусі.

Падазраецца ў прыналежнасьці й кіраўніцтве так званым «Швадронам сьмерці», створаным ў 1997 на загад Віктара Шэймана. Апроч таго, яго падазраюць у арганізацыі забойстваў «злодзеяў у законе» Шчаўліка (сапраўднае імя — Уладзімер Клешч; зьнік 10 сьнежня 1997) і Маманцяня, экс-міністра ўнутраных справаў Беларусі Юр’я Захаранкі (зьнік 7 траўня 1999), віцэ-сьпікера Вярхоўнага Савету Віктара Ганчара й бізнэсоўца Анатоля Красоўскага (зьніклі 16 верасьня 1999), журналіста Дзьмітрыя Завадзкага (зьнік 7 ліпеня 2000), кіраўніка беларускага аддзяленьня РНЕ Глеба Самойлава (забіты 5 жніўня 2000).

23 лістапада 2000 быў арыштаваны на загад кіраўніка КДБ Уладзімера Мацкевіча па падазрэньні ў арганізацыі шэрагу забойстваў, але быў вызвалены на загад Аляксандра Лукашэнкі, а 27 лістапада 2000 былі пазбаўленыя сваіх пасад Уладзімер Мацкевіч і генэральны пракурор Алег Бажэлка. Выйшаўшы са сьледчага ізалятару, Паўлічэнка заявіў перад тэлекамэрамі, што «гатовы выканаць любы загад прэзыдэнта».

Удзельнічаў у разгоне мітынгаў і акцыяў апазыцыі. У 2004 унесены ў «Чорны сьпіс ЭЗ» — сьпіс беларускіх службоўцаў, якім забаронены ўезд у краіны Эўразьвязу і ЗША.

6 кастрычніка 2008 адхілены ад пасады камандзіра 3-й асобнай Чырванасьцяжнай брыгады адмысловага прызначэньня ўнутраных войскаў МУС (в/ч 3214, Уручча, Менск) і пераведзены ў распараджэньне камандуючага ўнутраных войскаў. Новым камандзірам в/ч 3214 прызначаны палкоўнік міліцыі Юры Караеў, які з канца ліпеня 2008 году камандаваў палком міліцыі адмысловага прызначэньня (былы АМАП) ГУЎС Мінгарвыканкама. Матывы адстаўкі Д.Паўлічэнкі не называюцца.

13 кастрычніка 2008 міністры замежных справаў краін Эўразьвязу на паседжаньні ў Люксэмбургу прыпынілі на паўгода дзеяньне забароны на ўезд у краіны зьвяза прэзыдэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнка і «некаторых яго набліжаных». Санкцыі супраць былога камандзіра 3-й асобнай Чырванасьцяжнай брыгады адмысловага прызначэньня ўнутраных войскаў міністэрства ўнутраных справаў Дзьмітрыя Паўлічэнка засталіся ў сіле.

У канцы кастрычніка 2008 году прызначаны намесьнікам камандзіра корпуса аховы грамадзкага парадку ўнутраных войскаў МУС па баявой падрыхтоўцы. Загад аб прызначэньні Паўлічэнкі на новую пасаду падпісаў міністар унутраных справаў Уладзімер Навумаў. Новая пасада фармальна зьяўляецца больш высокай, чым камандзір брыгады. У новыя абавязкі Дзьмітрыя Паўлічэнкі ўваходзіць арганізацыя падрыхтоўкі міліцэйскіх частак па пытаньнях баявой службы і выхаваўчая праца з асабістым складам. Ён падпарадкоўваецца начальніку — камандзіру корпуса палкоўніку Васілю Аляксеянка.

У сакавіку 2009 году Паўлічэнка быў звольнены з ваеннай службы па хваробе.

Узнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Узнагароджаны баявым ордэнам «За асабістую мужнасьць». Мае некалькі мэдалёў.

Сям’я[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Жанаты тройчы. Першая жонка шмат гадоў назад зьехала за мяжу, цяпер яна жыве ці то ў Канадзе, ці то ў ЗША. Ад першага шлюбу ў Паўлічэнкі ёсьць дарослая дачка. Аднак з бацькам яна практычна ня мае зносінаў. Другая жонка працавала ў частцы 3214 на пасадзе фэльчара мэдычнае службы. Ад гэтага шлюбу ў палкоўніка ёсьць сын Арцём. Яму прыкладна 17—18 гадоў. Часам Паўлічэнка браў яго з сабой на розныя акцыі, якія ўладкоўвала апазыцыя. Трэцяй жонкай Паўлічэнкі ёсьць выпускніца БДЭУ Ірына, якая працавала ў Беларускай асацыяцыі вэтэранаў спэцпрызна МУС «Гонар». Ад яе Паўлічэнка мае яшчэ адну дачку.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]