Эйбар
| Эйбар | |||||
| Населены пункт | |||||
 | |||||
| |||||
| Краіна | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Дата заснаваньня | 5 лютага 1346 | ||||
| Кіраўніцтва і ўлада | |||||
| mayor of Eibar[d] | Ён Іраоля Ірыёнда[d] | ||||
| Геаграфія | |||||
| Плошча |
| ||||
| Вышыня НУМ | 121 ± 1 м | ||||
| Каардынаты | 43°11′ пн. ш. 2°28′ з. д.HGЯO | ||||
| Насельніцтва | |||||
| Колькасьць | |||||
| Афіцыйная мова | басконская мова | ||||
| Этнахаронімы | eibartar | ||||
| Лічбавыя ідэнтыфікатары | |||||
| Паштовы індэкс | 20600 | ||||
| Нумарны знак | SS | ||||
| Сайт | eibar.eus | ||||
| Эйбар на мапе Гішпаніі   Эйбар | |||||
Э́йбар (па-басконску: Eibar) — горад у правінцыі Гіпускоа ў аўтаномнай супольнасьці Краіны Баскаў. На 2018 год Эйбар мае 27 138 жыхароў[3]. Горад славіцца сваёй мэталаапрацоўкай, вядомы яшчэ з XVI стагодзьдзя як цэнтар вытворчасьці зброі, асабліва тонкай гравіроўкай пальнай зброі.
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]
Горад атрымаў статус гораду Альфонсам XI Кастыльскім у 1346 годзе, атрымаўшы назву Вільянуэва-дэ-Сан-Андрэс-дэ-Эйбар[4][5]. Фэадальныя сем’і гораду бралі ўдзел у вайне бандаў. У Эйбары, як і ў астатніх паселішчах у даліне, мелася прамысловасьць, якая базавалася на дзейнасьці кузьняў і вытворчасьці зброі. У 1766 годзе Эйбар быў уцягнуты ў сацыяльны бунт, вядомы як Мачынада, а праз гады, у 1794 годзе, на яго напалі французы, якія зьнішчылі горад[4].
Пасьля таго, як астатняя частка Гіпускоа перайшла на бок французаў у 1793 годзе за часам францускіх рэвалюцыйных войнаў, Эйбар часова прагаласаваў за далучэнне да Біскаі[6]. У карлісцкіх войнах Эйбар выступаў на баку лібэралаў. У XIX стагоддзі індустрыялізацыя зьмяніла сыстэму вытворчасьці ў горадзе і спарадзіла магутны грамадзкі рух. Рабочы рух і сацыялізм асабліва набылі моцы ў Эйбары. У 1931 годзе горад ухваліў абвяшчэньне Другой Гішпанскай рэспублікі. У знак прызнаньня яму было наданае званьне «Вельмі ўзорнага гораду»[4][7]. За часам грамадзянскай вайны ў Гішпаніі Эйбар быў практычна зьнішчаны італьянскімі бамбавікамі, якія дапамагалі гішпанскім нацыяналістам. Наступная рэканструкцыя прынесла значнае прамысловае разьвіцьцё і дэмаграфічны рост, гэтак насельніцтва Эйбару павялічылася амаль да 40 тысяч чалавек цягам некалькіх гадоў[4][8].
Праз брак месца да пашырэньня некалькі заводаў пераехалі ў Дурангальдэа і Аляву[9]. Наступствамі прамысловага крызісу 1980-х гадоў сталася страта значнай часткі насельніцтва[4]. У пачатку XXI стагодзьдзя эканоміка Эйбару грунтуецца на прамысловасьці і сфэры паслугаў[4].
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Nomenclátor Geográfico de Municipios y Entidades de Población — 2024.
- ↑ Нацыянальны інстытут статыстыкі Padrón municipal de España de 2025 — 2025.
- ↑ «Eibar». Basque Statistics Office.
- 1 2 3 4 5 6 «Historia de Eibar». Egoibarra.
- ↑ «Año 1346». Cronología Histórica.
- ↑ Coverdale, John F. (1984-12-31). «The Basque Phase of Spain’s First Carlist War». — С. 32. — doi:10.1515/9781400853687. ISBN 978-1-4008-5368-7.
- ↑ Ormazabal, Mikel (14.04.2011). «Eibar, el orgullo republicano». El País.
- ↑ «Habitantes de Eibar». Egoibarra.
- ↑ «La inmigración llegada a Eibar contribuyó a la construcción de una ciudad mejor». El Diario Vasco.