Маргарыта Латышкевіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Маргарыта Латышкевіч
Асабістыя зьвесткі
Нарадзілася 19 студзеня 1989 (32 гады)
Берасьце, Беларуская ССР, СССР
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці журналістыка
Жанр апавяданьне, верш, гумарэска, навэла, нарыс, эсэ[1]
Мова беларуская
Дэбют 2007 год[2]Берасьцейская газэта»)
Значныя творы раман «Век людзей» (2019)
Прэміі Нацыянальная літаратурная прэмія (2017), прэмія конкурсу «Слаўная кампанія: рэанімацыя» (2019)
Узнагароды дыплём конкурсу «Паглядзі на Берасьце над Бугам, колькі хараства» (2009), дыплём конкурсу «Мост дружбы» (2013)

Маргары́та Ю́р’еўна Латышке́віч (нар. 1989, Берасьце) — беларуская пісьменьніца.

Выдала кнігу вершаў «Пульс навальніц» (2012), кнігу прозы «Яблыкі» (2016), кнігі вершаў і прозы «Наш дом» (2018), «Вараціш-гара» (электронная, 2019) і «Там, дзе сэрца» (2020). У 2020 годзе ў часопісе «Маладосьць» выйшаў яе першы фэнтэзійны раман «Век людзей». Ляўрэатка Нацыянальнай літаратурнай прэміі ў намінацыі «Найлепшы дэбют» (2017) за кнігу «Яблыкі»[3]. Сяброўка Менскага гарадзкога аддзяленьня Саюзу пісьменьнікаў Беларусі[4].

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Улетку 2007 годзе скончыла гімназію № 1 у Берасьці і паступіла на філялягічны факультэт БДУ. У лютым 2010 году рэктар БДУ прызначыў ёй стыпэндыю імя Кандрата Крапівы на 2-м сэмэстры 4-га курсу[5]. У 2011 годзе скончыла Філялягічны факультэт БДУ[6]. У 2012 годзе скончыла магістратуру ў галіне філялёгіі і працаўладкавалася ў Вучэбна-навуковую лябараторыю беларускага фальклёру пры Філфаку БДУ[7]. Адначасна паступіла ў асьпірантуру БДУ, дзе на катэдры тэорыі літаратуры стала пісаць кандыдацкую дысэртацыю на тэму паданьняў у фантастыцы і казках, а таксама наадварот згадкі казак у фэнтэзі[8]. Адна зь яе публікацыяў тычылася граняў эстэтызацыі жорсткасьці ў рамансе і фэнтэзі[9]. У 2015 годзе скончыла асьпірантуру БДУ і ўладкавалася рэдактаркай аддзелу прозы ў часопіс «Маладосьць»[10].

3 сакавіка 2020 году стала вядоўцай відэачасопісу «Бярозка»[11]. 27 ліпеня 2020 году стварыла «Блог прафэсійнага чытача» ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі[12].

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У сакавіку 2007 году ў 18-гадовым узросьце зьмясьціла ў часопісе «Маладосьць» нізку легендаў «З народнай міталёгіі»[13]. У лістападзе 2007 году абнародавала тамсама вершы[14]. На фэстывалі «Лунінская восень» перамагла на конкурсе творчых і літаратурна-дасьледчых працаў[15]. У 2009 годзе стала дыпляманткай літаратурнага конкурсу «Паглядзі на Берасьце над Бугам, колькі хараства», які ладзіла Берасьцейскае абласное аддзяленьне Саюзу пісьменьнікаў Беларусі[16]. У лістападзе 2010 году ў часопісе «Маладосьць» выйшла нізка яе вершаў «Трымаць руку на пульсе навальніц». На лістапад 2010 году друкавалася ў «Берасьцейскай газэце» і часопісах «Бярозка», «Маладосьць» і штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва»[17]. У 2011 годзе часопіс «Маладосьць» зьмясьціў фота Маргарыты Латышкевіч на сваю вокладку пры выданьні чарговай нізкі яе вершаў[18]. У 2012 годзе выдала кнігу паэзіі «Пульс навальніц»[19] і яе творы ўвайшлі ў супольны зборнік «Мы — маладыя» (2012).

У жніўні 2013 году зьмясьціла ў часопісе «Маладосьць» нізку вершаў «Рэха магутнага пачуцьця»[20]. У верасьні 2013 году яе творы ўвайшлі ў беларуска-расейскі літаратурны альманах «Мост дружбы»[21]. 23 кастрычніка 2013 году перамагла на 1-м міжнародным конкурсе маладых пісьменьнікаў «Мост дружбы»[22]. 25 кастрычніка пераможцаў узнагародзілі дыплёмамі ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі[23]. У 2013 годзе яе творы ўвайшлі ў супольны зборнік «Кахаць і верыць». 16 красавіка 2014 году стала ляўрэаткай у намінінацыі «Паэзія» на Рэспубліканскім літаратурным конкурсе імя Максіма Багдановіча, які ладзілі Саюз пісьменьнікаў Беларусі і Рэспубліканская канфэдэрацыя прадпрымальніцтва[24]. У красавіку 2014 году ў часопісе «Маладосьць» выйшла яе апавяданьне «Радыёмаўчаньне»[19].

У 2015 годзе яе творы ўвайшлі ў супольны зборнік «Мой дзень пачынаецца». У ліпені 2016 году часопіс «Маладосьць» абнародаваў нізку яе вершаў «Люстра сну». Тамсама выйшла пара апавяданьняў Леаніда Левіна ў яе перакладзе на беларускую[10]. Таксама ў ліпені 2016 году яе апавяданьні ўпершыню выйшлі ў часопісе «Полымя»[25]. У 2016 годзе выйшла яе першая кніга прозы «Яблыкі». 18 лютага 2017 году заняла 2-е месца на літаратурным конкурсе ў газэце «Зьвязда» за 2016 год з апавяданьнем «У.» ад 6 кастрычніка 2016 году[26]. У траўні 2017 году выдала нізку апавяданьняў у часопісе «Полымя»[27]. 3 верасьня 2017 году атрымала Нацыянальную літаратурную прэмію ў намінацыі «Найлепшы дэбют» за зборнік «Яблыкі» 2016 году[28].

У кастрычніку 2017 году абнародавала ў часопісе «Полымя» нізку вершаў «Пад 300 кіль уражаньняў»[29]. У 2017 годзе яе творы ўвайшлі ў альманах пераможцаў конкурсу «Першацьвет»[30]. У 2018 годзе шэраг яе вершаў на сэрбскую пераклала Даяна Лазаравіч[31]. У траўні 2018 году абнародавала ў часопісе «Маладосьць» аповесьць «Вараціш-гара»[32], а таксама выпусьціла зборнік «Менск назаўжды» супольна зь 19 пісьменьніцамі і пісьменьнікамі ў межах фэстывалю «Горад і кнігі»[33]. У зборніку Латышкевіч пераклала з расейскай апавяданьні Міхаіла Валодзіна «Пліты крычаць, або Гісторыя пра менскага Герадота», а таксама Яўгеніі Пастарнак і Андрэя Жвалеўскага «Цагліна перапоны». Сама ж зьмясьціла ў зборніку апавяданьне «Тры месяцы да вясны»[34].

У 2018 годзе выдала зборнік прозы «Наш дом»[35], які 23 студзеня 2019 году прадставіла ў Цэнтральнай гарадзкой бібліятэцы імя Янкі Купалы ў Менску[36]. 9 лютага 2019 году прадставіла кнігу «Наш дом» на 28-й Менскай міжнароднай кніжнай выставе-кірмашы[37]. 16 сакавіка 2019 году выступіла на тэлеканале «Беларусь 3» у перадачы Навума Гальпяровіча «Суразмоўцы»[38]. У красавіку 2019 году перамагла на біяграфічным конкурсе «Слаўная кампанія: рэанімацыя» з жыцьцяпісам Яна Баршчэўскага «Цень крыжа на каляінах» і атрымала прэмію «За багатую вобразнасьць у паказе жыцьця героя на фоне часу»[39].

12 верасьня 2019 году перамагла на конкурсе апавяданьняў газэты «Зьвязда» з «Казкай пра ваўка»[40]. У 2020 годзе абнародавала аповесьць «Першая песьня» ў некалькіх нумарах часопісу «Бярозка»[41]. У красавіку—лістападзе 2020 году ў часопісе «Маладосьць» (№ 4—11) выйшаў першы фэнтэзійны раман Латышкевіч «Век людзей». Яго аздобіла мастацка Валерыя Дзяткова, якая працуе пад псэўданімам «Бестрамвайнасьць»[42]. Памерам раман перавысіў 1,5 млн знакаў[43].

Крытыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

14 кастрычніка 2011 году галоўная рэдактарка часопісу «Маладосьць» Тацяна Сівец адзначыла: «Як 50 гадоў таму выходзілі першыя кніжкі нашых сёньняшніх клясыкаў, так мы спадзяемся, што кніжкі Маргарыты Латышкевіч, Ганны Федарук, Арцёма Кавалеўскага і іншых, каго друкуе сёньняшняя «Маладосьць», калісьці будуць першымі нізкамі вядомых беларускіх аўтараў»[44]. У траўні 2014 году ў часопісе «Маладосьць» Ірына Шаўлякова падкрэсьліла: «У аповедзе Маргарыты Латышкевіч «Радыёмаўчаньне»... маем справу з «касьмічнай опэрай» практычна ў чыстым выглядзе, калі быць больш дакладным — з эпізодам патэнцыяльнай касьмічнай — лёгіі. Тэматычная адметнасьць твору зьвязаная з канцэнтраванай авантурнасьцю фабулы: гэта своеасаблівы абразок з жыцьця працоўных будняў касьмічных кантрабандыстаў, што спэцыялізуюцца на акарскім шоўку, сіліронскіх спэцыях». Пры гэтым Шаўлякова адзначыла: «Фантастычна-авантурны аповед з амаль дасканалай кальцавой кампазыцыяй фінішуе як лірычна-мэдытацыйны абразок»[45].

6 студзеня 2017 году ў газэце «Літаратура і мастацтва» Наста Грышчук зьмясьціла творы Латышкевіч у рэйтынг найлепшых часопісных публікацыяў прозы за 2016 год: «У «Полымі» спадарыня Маргарыта выступіла з кароткай формай: апавяданьні «Інструкцыя для хворых», «Муза», «Піястры», «Шчасьце», «Быць Каралевай» (№ 7). Усе яны ўвайшлі ў дэбютны зборнік прозы «Яблыкі». Маргарыта Латышкевіч глядзіць і на радасьці чалавека, і на яго няўдачы з гумарам. Гэта дазваляе прыўзьняцца над апісанай сытуацыяй, зьмяншае маштаб трагедыі ці шчасьця, але ўсё на карысьць: так на прадмет гаворкі можна паглядзець у цэлым, здалёк»[46]. 20 студзеня 2017 году Наста Грышчук зрабіла разгорнуты агляд яе кнігі: «Па вялікім рахунку, кніга Маргарыты Латышкевіч «Яблыкі» якраз пра тое — пра сьвет дзяцей. Дзецям гэтым — ад 5 да 50 з гакам. Але незалежна ад узросту ўсе яны хочуць аднаго: самасьцьвердзіцца, быць шчасьлівымі, любімымі, прызнанымі ды прынятымі ў сваёй супольнасьці. Але ўзрост навязвае свае правілы, і хітры ўнутраны голас падказвае: будзь сур’ёзны, будзь дзелавіты, рабі як усе, і ніхто не здагадаецца, што ты так і застаўся зарумзаным дзіцём з савочкам». Грышчук заўважыла, што «паэтычны зборнік... «Пульс навальніц» і «Яблыкі» лучыць нязьменна аптымістычны і рамантычны погляд аўтаркі на сьвет. Аднак рамантычнасьць тут ня тоесная ружовым акулярам. Гэта хутчэй здольнасьць прымаць чалавечыя слабасьці. Вера ў тое, што чытач прызнае ў сабе крыўдлівае эгаістычнае дзіця і пасьмяецца разам з аўтаркай». Наста Грышчук таксама адзначыла: «Адметнасьць прозы спадарыні Маргарыты — у дзьвюх вызначальных рысах. Па-першае, гумар, які выступае адначасова павелічальным шклом, зброяй і абаронай. Сьмех, які часам даходзіць да гіпэрбалы і гратэску, дазваляе павялічыць дробныя рысы чалавечай натуры да памераў, неабходных для прэпарацыі. Перабольшваючы, ты дасьледуеш зьяву, не такую й заўважную ў штодзённасьці. Гэты ж сьмех вынішчае нэгатыў: пасьмяяўшыся, прыкладам, з чужое сквапнасьці, ты ўжо ня зможаш усур’ёз абараняць гэтую рысу ў самім сабе. ... Другая адметнасьць прозы Маргарыты Латышкевіч — знарочыстая простасьць сьветаўспрыманьня». Надалей Грышчук падкрэсьліла: «герой спадарыні Маргарыты паводзіцца нелягічна, пацешна, разам з тым — міла і кранальна. ... супастаўленьне «павінна» і «ёсьць» у апавяданьнях Маргарыты Латышкевіч адбываецца на двух узроўнях. Першы — вонкавы: пэрсанажы чакаюць ад галоўнага героя адзін крок, а ён выдае зусім іншы. Другі ўзровень больш складаны і, адпаведна, камічны эфэкт ад яго большы: калі герой хоча зрабіць адно, а робіць зусім іншае, чаго вымагаюць пасада, узрост, гендэр і г.д. Ёсьць яшчэ адно несупадзеньне поглядаў, якое выклікае і сьмех, і роздум: гэта вайна сьветаў дарослага і дзіцячага». Урэшце Грышчук палічыла апавяданьне «Зямля» за «самае глыбокае і самае «маштабнае» тэматычна» ў кнізе і патлумачыла: «Яна распавядае выключна пра дзіцячую гульню. Усё галоўнае — па-за тэкстам. У гэтым палягае прыкмета вялікага таленту, які, маю спадзеў, яшчэ ня раз дасьць пра сябе ведаць»[47].

7 красавіка 2017 году ў «Літаратуры і мастацтве» Алеся Лапіцкая і Наста Грышчук назвалі паэтычную нізку Латышкевіч «Па лесьвіцы з месяцовых промняў» лепшай публікацыяй у сакавіцкім нумары часопіса «Маладосьць». Яны адзначылі, што «верш пра «кніжных дзяцей»... немінуча мусіць увайсьці аднойчы ў зборнік вершаў М. Латышкевіч»[48]. 6 чэрвеня 2017 году ў «ЛіМе» Жанна Капуста заўважыла апавяданьні Латышкевіч ў травеньскім нумары часопіса «Полымя»: «Зьмешчаныя ў часопісе творы лёгка падзяляюцца паводле тэматыкі: пра дзяцей, але не зусім для дзяцей («Два літры мора», «Доктар Ціханава», «Пачатак восені») і пра дарослых («Званіў», «Раман з наёмнікам»). Жанна Капуста згадала, што гэтыя «творы могуць быць выдатнай ілюстрацыяй да артыкулаў па псыхалёгіі»[49]. 31 жніўня 2018 году ў газэце «Беларусь сёньня» зьявіўся агляд на кнігу Латышкевіч «Наш дом», у якую ўвайшлі апавяданьні і 2 аповесьці ў жанры фэнтэзі. У 1-й аповесьці эльфы «жывуць у пячорах, у лясным краi пад назвай Курганова Поле». У «Дзікім Гоне» курганны рыцар вартуе межы. У аглядзе таксама згадвалася разуменьне Латышкевіч у апавяданьнях, што «праблемы дзяцей ня менш важныя, чым у дарослых, бо менавiта цяпер акрэсьлiваецца лёс, даюцца вартасьцi i заганы». Аглядальнік выказвае: «Уражаньне, нiбы пад адной вокладкай — тры кнiгi»[50]. 20 верасьня 2019 году пісьменьніца Станіслава Ўмец у інтэрвію «ЛіМу» назвала сярод «цудоўных прыкладаў містычных твораў» у жанры фэнтэзі кнігу Латышкевіч «Наш дом»[51].

У чэрвені 2020 году ў часопісе «Маладосьць» Алена Кісель адзначыла пра кнігу Латышкевіч «Там, дзе сэрца»: «Гэты намер — пабачыць у кожным нешта нечаканае, адкрыць новае, напомніць чытачу пра ўнутранае хараство тых, сярод каго жывеш, — вельмі прыкметны ў зборніку». Алена Кісель падкрэсьліла: «Там, дзе сэрца» сапраўды прыемна чытаць, таму што кніга не толькі выкарыстоўвае патэнцыял беларускай мовы, але і імкнецца пашырыць яе мастацкія магчымасьці. Адсутнасць русізмаў, паўната лексsкі, пэўныя аўтарскія новатворы — з моўнага боку; клясычны строй вершаў з арыгінальнай і прыгожай рыфмоўкай і слушны «разлом» вершаванага радка, інтанацыйная «лесьвічка» — з боку літаратурнага; нечаканасьць і глыбіня сродкаў выразнасьці — з абодвух бакоў. Асабліва зьвяртае на сябе ўвагу жаданьне паэткі ажывіць зьявы і прадметы вакол сябе — з дапамогай мэтафараў, увасабленняў і параўнаньняў»[52].

Кнігі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Алеся Лапіцкая. У чым смак яблыкаў // Літаратура і мастацтва. — 25 жніўня 2017. — № 34 (4937). — С. 10.
  2. ^ Маргарыта Латышкевіч. 100 словаў // Маладосьць : часопіс. — Травень 2019. — № 5. — С. 8.
  3. ^ Латышкевіч Маргарыта Юр’еўна // Нацыянальная літаратурная прэмія, 2021 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  4. ^ Менскае гарадзкое аддзяленьне // Саюз пісьменьнікаў Беларусі, 7 верасьня 2020 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  5. ^ Віншуем // Унівэрсытэт : газэта. — 26 лютага 2010. — № 3 (2019). — С. 2.
  6. ^ Маргарыта Латышкевіч. Насустрач вечнасьці // Маладосьць. — Жнівень 2011. — № 8 (693). — С. 6—7.
  7. ^ Маргарыта Латышкевіч. Уцёкі ад смутку // Маладосьць. — Лістапад 2012. — № 11 (708). — С. 5—6.
  8. ^ Людміла Мінкевіч. «Кінг нэрвова курыць убаку» // Народная газэта. — 26 лістапада 2013. — № 6128.
  9. ^ Канфэрэнцыя «Традыцыі і сучасны стан культуры і мастацтваў» (28-29 лістапада 2013 г.) // Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклёру НАНБ, 28 лістапада 2013 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  10. ^ а б Маргарыта Латышкевіч. Люстра сну // Маладосьць. — Ліпень 2016. — № 7 (752). — С. 30—33.
  11. ^ «Бярозка» – цяпер і відэачасопіс // УП «Дом прэсы», 3 сакавіка 2020 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  12. ^ Маргарыта Латышкевіч. Блог прафэсійнага чытача // Нацыянальная бібліятэка Беларусі, 27 студзеня 2021 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  13. ^ Маргарыта Латышкевіч. З народнай міталёгіі // Маладосьць : часопіс. — Сакавік 2007. — № 3 (640). — С. 54—60. — ISSN 0131-2308.
  14. ^ Маргарыта Латышкевіч. Вершы // Маладосьць. — Лістапад 2007. — № 11 (648). — С. 95—96.
  15. ^ Юлія Бальшакова. Ня менш ураджайная за Болдзінскую // Беларуская ніва : газэта. — 4 сьнежня 2013.
  16. ^ Анатоль Крэйдзіч. Адкрыцьцё! Ізноў адкрыцьцё // Адкрыцьцё-2009. — Берасьце: Берасьцейская друкарня, 2010. — С. 3—5. — 30 с.
  17. ^ Маргарыта Латышкевіч. Трымаць руку на пульсе навальніц // Маладосьць. — Лістапад 2010. — № 11 (684). — С. 46—48.
  18. ^ Чытаць, каб жыць // Народная газэта. — 19 кастрычніка 2011. — № 5614.
  19. ^ а б Маргарыта Латышкевіч. Радыёмаўчаньне // Маладосьць. — Красавік 2014. — № 4 (725). — С. 71—82.
  20. ^ Маргарыта Латышкевіч. Рэха магутнага пачуцьця // Маладосьць. — Жнівень 2013. — № 8 (717). — С. 35—66.
  21. ^ Кастусь Ладуцька. Жаданьне агледзець увесь сьвет // Голас Радзімы : газэта. — 26 верасьня 2013. — № 3349.
  22. ^ Натальля Сьцяпура. Літаратурны мост будуе моладзь // Рэспубліка : газэта. — 23 кастрычніка 2013. — № 5860. — ISSN 1991-5322.
  23. ^ Узнагароджаныя лепшыя майстры кароткага апавяданьня // Газэта «Зьвязда», 25 кастрычніка 2013 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  24. ^ Янка Натавец. Прадпрымальнікі — за паэзію // Літаратура і мастацтва : газэта. — 25 красавіка 2014. — № 17 (4766). — С. 3. — ISSN 0024-4686.
  25. ^ Маргарыта Латышкевіч. Апавяданьні // Полымя : часопіс. — Ліпень 2016. — № 7 (1041). — С. 106—118. — ISSN 0130-8068.
  26. ^ Увага! Конкурс працягваецца // Жырандоля. — 18 лютага 2017. — № 6 (353).
  27. ^ Маргарыта Латышкевіч. Апавяданьні // Полымя : часопіс. — Травень 2017. — № 5 (1051). — С. 75—89.
  28. ^ Вольга Багачова. Пераможцаў Нацыянальнай літаратурнай прэміі 2016 года ўшаноўвалі ў Полацку // Беларускае тэлеграфнае агенцтва, 4 верасьня 2017 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  29. ^ Маргарыта Латышкевіч. Пад трыста кіль уражаньняў // Полымя. — Кастрычнік 2017. — № 10 (1056). — С. 88—92.
  30. ^ Сяргей Паўлаў. Люстэрка часу // Літаратура і мастацтва. — 23 лютага 2017. — № 8 (4963). — С. 2.
  31. ^ Алесь Карлюкевіч. Алесь Бачыла: вершы на сэрбскай мове // Партал «Сугучча», 28 траўня 2018 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  32. ^ Кірыл Мяцеліца. Навучыцца новаму: агляд сьвежай «Маладосьці» // Газэта «Зьвязда», 30 траўня 2018 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  33. ^ Дар’я Сьмірнова. Вядомыя і невядомыя літаратары пра тое, чаму Менск — назаўжды // Літаратура і мастацтва. — 13 ліпеня 2018. — № 27 (4982). — С. 10.
  34. ^ Жанна Капуста. На скрыжаваньні Сьвіслачы і Нямігі // Літаратура і мастацтва. — 10 жніўня 2018. — № 31 (4986). — С. 6.
  35. ^ Алена Сіняковіч. «Лепей апрануць штонікі навырост»: як знайсьці ў сабе пісьменьніка // Партал «Тынэйдж», 11 ліпеня 2018 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  36. ^ В. Ляўчук. Юбілейная імпрэза Маргарыты Латышкевіч // Саюз пісьменьнікаў Беларусі, 28 студзеня 2019 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  37. ^ Алег Грушэцкі. Цікавосткі на XXVI Міжнароднай кніжнай выставе // Газэта «Новы час», 5 лютага 2019 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  38. ^ Навум Гальпяровіч. Суразмоўцы. Маргарыта Латышкевіч // Тэлеканал «Беларусь 3», 16 сакавіка 2019 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  39. ^ Увага! Конкурс! Слаўная кампанія: рэанімацыя // Газэта «Зьвязда», 22 красавіка 2019 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  40. ^ Конкурс апавяданьняў «Зьвязды»: падводзім вынікі // Зьвязда : газэта. — 12 верасьня 2019. — № 173 (29040). — С. 1, 13. — ISSN 1990-763x.
  41. ^ Маргарыта Латышкевіч. Першая песьня (заканчэньне) // Бярозка : часопіс. — Кастрычнік 2020. — С. 21—30. — ISSN 0320-7579.
  42. ^ Беларускі фальклор і «Век людзей» // Нацыянальная бібліятэка Беларусі, 13 жніўня 2020 г. Праверана 3 лютага 2021 г.
  43. ^ Ганна Варонка. «Люблю марыць, а часам і падурэць» // Чырвоная зьмена. — Кастрычнік 2020. — № 17 (15894). — С. 1, 4.
  44. ^ Ларыса Цімошык. Эпатажныя паэткі, «віртуальныя» пісьменьнікі // Зьвязда : газэта. — 15 кастрычніка 2011.
  45. ^ Ірына Шаўлякова. Фантастыка як суровая рэальнасьць // Маладосьць. — Травень 2014. — № 5 (726). — С. 108—116.
  46. ^ Наста Грышчук. Што згубілася між радкоў // Літаратура і мастацтва : газэта. — 6 студзеня 2017. — № 1 (4904). — С. 6. — ISSN 0024-4686.
  47. ^ Наста Грышчук. Неразьменныя піястры // Літаратура і мастацтва. — 20 студзеня 2017. — № 3 (4906). — С. 7.
  48. ^ Алеся Лапіцкая, Наста Грышчук. 77 магчымасьцяў знаёмства // Літаратура і мастацтва. — 7 красавіка 2017. — № 14 (4917). — С. 6.
  49. ^ Жанна Капуста. Чакацьмем ураджаю // Літаратура і мастацтва. — 9 чэрвеня 2017. — № 23 (4926). — С. 6.
  50. ^ Курганы і пялёсткі // Беларусь сёньня : газэта. — 31 жніўня 2018. — № 25554. — ISSN 1991-2978.
  51. ^ Дар’я Сьмірнова. «Героі самі вядуць мяне» // Літаратура і мастацтва. — 20 верасьня 2019. — № 37 (5043). — С. 4.
  52. ^ Алена Кісель. Кніга-шматпавярхоўка // Маладосьць. — Чэрвень 2020. — № 6. — С. 98—99. — ISSN 1991-2978.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]