Лука Модрыч
| Лука Модрыч | ||
| Пэрсанальная інфармацыя | ||
|---|---|---|
| Нарадзіўся | 9 верасьня 1985[1][2][3][…] (41 год) | |
| Рост | 174 см | |
| Вага | 65 кг | |
| Пазыцыя | цэнтральны паўабаронца, атакуючы паўабаронца | |
| Клюбная інфармацыя | ||
| Клюб | Мілян | |
| Нумар | 14 | |
| Клюбы | ||
| Гады | Клюб | Гульні (галы)¹ |
| 2003—2008 | Дынама Заграб | 94 (27) |
| 2003—2004 | → Зрынскі Мостар | 22 (8) |
| 2004—2005 | → Інтэр Запрэшыч | 18 (4) |
| 2008—2012 | Тотэнгэм Готспур | 127 (13) |
| 2012—2025 | Рэал Мадрыд | 394 (30) |
| 2025— | Мілян | 40 (2) |
| Зборныя | ||
| 2006— | Харватыя | 206 (30) |
|
¹ Колькасьць гульняў і галоў за прафэсійны клюб лічыцца толькі | ||
Лу́ка Мо́дрыч (па-харвацку: Luka Modrić; нар. 9 верасьня 1985 году, Задар, СФР Югаславія) — харвацкі футбаліст, паўабаронца італьянскага клюбу «Мілян» і нацыянальнай зборнай Харватыі. Уважаецца за аднаго з найвялікшых паўабаронцаў усіх часоў і найвялікшым харвацкім гульцом усіх часоў[5][6]. У 2018 годзе дайшоў да фінала чэмпіянату сьвету. Прызнаны гульцом году паводле вэрсіі ФІФА[7]. Атрымаў узнагароду «Залаты мяч»[8].
Кар’ера
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Клюбная
[рэдагаваць | рэдагаваць код]У 2002 годзе, ва ўзросьце 16 гадоў Лука Модрыч падпісаў кантракт з заграбскім «Дынама», але, правёўшы адзін сэзон за моладзевы склад, быў аддадзены ў арэнду клюбу басьнійскіх харватаў «Зрынскі» з Мостару, дзе ён хутка паказаў свой патэнцыял, стаўшы найлепшым гульцом году ў басьнійскай Прэм’ер-лізе, пры тым, што тады яму было ўсяго 18 гадоў. У наступным годзе ён быў аддадзены ў арэнду харвацкаму «Інтэру» з гораду Запрэшыч, дзе ён быў названы «футбольнай надзеяй Харватыі». Вярнуўшыся ў заграбскае «Дынама» ў 2005 годзе Модрыч падоўжыў свой кантракт да 2015 году.
«Тотэнгэм Готспур»
[рэдагаваць | рэдагаваць код]26 красавіка 2008 году Модрыч падпісаў папярэдняе пагадненьне з ангельскім клюбам «Тотэнгэм», згодна зь якім гулец павінен прайсьці мэдычны агляд і атрымаць дазвол на працу ў Вялікабрытаніі. Асноўны кантракт разьлічаны на 6 гадоў, сума трансфэру склала 16,5 млн фунтаў стэрлінгаў, гэта рэкордная трансфэрная выплата клюбу, пасьля куплі Дарэна Бэнта ў 2007 годзе.

Ён атрымаў кашулю з нумарам 14, пазьней успамінаючы, што ўзяў яе ў гонар Ёгана Кройфа[9]. Модрыч дэбютаваў у Прэм’ер-лізе 16 жніўня ў першым матчы сэзону 2008—2009 гадоў супраць «Мідлзбра», у якім ягоны клюб зазнаў паразу зь лікам 2:1[10]. На пачатку свайго знаходжаньня ў камандзе ён атрымаў траўму калена, і некаторыя СМІ, а таксама трэнэр «Арсэналу» Арсэн Вэнгер, называлі яго залішне лёгкім для Прэм’ер-лігі[11][12]. Разважаючы пра гэта, Модрыч сказаў, што крытыкі толькі падштурхоўваюць яго да самаразьвіцьця, адзначыўшы, што ён выглядае занадта лёгкім, але ён чалавек вельмі моцны псыхічна і фізычна[12]. Аднак, крытыка супала з дрэннай формай, што выклікала заклапочанасьць як у самога гульца, гэтак і ў галоўнага трэнэра зборнай Харватыі Славэна Біліча[13].
Па прызначэньні Гары Рэднапа на пасаду галоўнага трэнэра «Тотэнгэм Готспуру» Модрычу былая аддадзеная больш звыклая роля цэнтральнага або левага паўабаронцы, што дазволіла яму займець большы ўплыў на каманду і больш прадуктыўна выкарыстоўваць свой футбольны талент, напрыклад, у матчы з заклятымі супернікам «Арсэналам» 29 кастрычніка, які скончыўся зь лікам 4:4[14]. Рэднап прызнаў каштоўнасьць Модрыча для сваёй каманды і плянаваў сфармаваць сваю новую каманду вакол харвацкага плэймэйкера. Гэта хутка дало плён. 30 траўня 2010 году Модрыч склаў новы шасьцігадовы кантракт, які дзеіў да 2016 году. Па падпісаньні дамовы футбаліст адзначыў, што «Тотэнгэм Готспур» даў яму шанец у Прэм’ер-лізе, таму ён хацеў дасягнуць вялікіх посьпехаў з гэтай дружынай. Між тым, на той час існавалі запыты ад іншых буйных клюбаў, але харват ня быў зацікаўлены кудысьці пераходзіць. 11 верасьня 2010 году Модрыч улучыў свой першы гол у сэзоне 2010—2011 гадоў у выязным матчы супраць «Ўэст Бромўіч Альбіён», які скончыўся зь лікам 1:1[15]. Модрыч дапамог «Тотэнгэму» ўпершыню трапіць у Лігу чэмпіёнаў. У першым матчы супраць «Інтэрнацыянале» на Сан-Сыра 20 кастрычніка ён датэрмінова выбыў з гульні праз траўму, а ягоны клюб зазнаў паразу зь лікам 4:3, не зважаючы на велізарныя намаганьні Гарэта Бэйла[16].
У сэзоне 2010—2011 гадоў Модрыч згуляў 32 матчы ў Прэм’ер-лізе, правёўшы тры галы, зрабіўшы дзьве галявыя перадачы і найбольшую сярэднюю колькасьць перадачаў за матч за «Тотэнгэм», якіх атрымалася 62,5, а паказьнік дакладнасьці склаў 87,4%[17]. У канцы сэзону харват быў абраны гульцом году «Тотэнгэму». Тагачасны трэнэр «Манчэстэр Юнайтэд» сэр Алекс Фэрг’юсан сказаў, што абраў бы Модрыча сваім гульцом году ў тым сэзоне[18]. Улетку 2011 году зьявілася інфармацыя аб зацікаўленасьці ў паслугах Модрыча кіраўніцтва лёнданскага «Чэлсі», але «Тотэнгэм» адмовіўся прадаваць гульца ў «Чэлсі» за 30 млн фунтаў стэрлінгаў[19]. Узімку 2012 году зьявілася інфармацыя аб зацікаўленасьці ў паслугах Модрыча кіраўніцтва «Манчэстэр Юнайтэд», якія прапаноўвалі за хаўбэка 50 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. У выніку спартовец працянгуў гуляць у складзе лёнданскага клюбу. 2 траўня 2012 году ў выязным матчы супраць «Болтан Ўандэрэрз», які завяршыўся перамогай лёнданцаў зь лікам 1:4, магутным стрэлам з 23 мэтраў, стаў апошнім голам паўабаронцы ў кашулі «Тотэнгэм Готспур»[20].
«Рэал»
[рэдагаваць | рэдагаваць код]
27 жніўня 2012 году Модрыч падпісаў кантракт з мадрыдзкім «Рэалам» тэрмінам на пяць гадоў. Гішпанскі клюб заплаціў 35 млн фунтаў стэрлінгаў за трансфэр харвата. Праз два дні ён дэбютаваў у складзе «сьметанковых» у матчы супраць «Барсэлёны» ў фінале Супэркубка Гішпаніі 2012 году на стадыёне Сант’яга Бэрнабэў, замяніўшы Мэсута Эзіля на 83-й хвіліне. Мадрыдцы ўзялі перамогу ў матчы, чым Модрыч стаў уладальнікам першага трафэя з клюбам ужо праз 36 гадзінаў па абвяшчэньні аб ягоным падпісаньні[21]. Не зважаючы на пазытыўны дэбют, Модрыч спачатку ня мог засвоіцца ў камандзе пад кіраўніцтвам Жузэ Маўрыньню праз брак перадсэзоннай падрыхтоўкі, якую ён прапусьціў праз працяглыя перамовы аб трансфэры[12]. Прысутнасьць дасьведчаных абарончых паўабаронцаў Шабі Алёнса і Самі Хэдыры, а таксама Эзіля, які гуляў у атакуючым стылі, звычайна не давала Модрычу месца ў стартавым складзе, абмяжоўваючыся толькі выхадамі на замену. Першыя некалькі месяцаў у клюбе ён нават перадусім гуляў не на сваёй звычайнай пазыцыі. 3 лістапада Модрыч правёў свой першы гол за «Рэал» на апошняй хвіліне матчу, у якім сталічныя гульцы перамаглі «Рэал Сарагосу» зь лікам 4:0 у матчы Ля Лігі[22]. Ягоны найбольш прыкметны матч у тым годзе адбыўся 4 сьнежня, калі харват аддаў галявыя перадачы на Крыштыяну Раналду і Хасэ Кальехона ў пераможным матчы групавога этапу Лігі чэмпіёнаў супраць «Аякса»[23][24][25]. У канцы года гішпанская газэта Marca прызнала яго найгоршым гульцом сэзону[26].
2 сакавіка 2013 году Модрыч выйшаў у пачатковым складзе ў хатнім матчы «Рэалу» супраць «Барсэлёны». На 82-й хвіліне з кутняга ён пацэліў галявую перадачу на Сэрхіё Рамаса, які правёў пераможны гол, што прынесла мадрыдцам перамогу ў Эль-Клясыка. 5 сакавіка Модрыч выйшаў на замену ў другім тайме падчас вырашальнага матчу плэй-оф Лігі чэмпіёнаў супраць «Манчэстэр Юнайтэд» на Олд Трафард. Калі мадрыдзкі клюб саступаў з розьніцай у адзін гол, Модрыч ураўнаў лік далёкім стрэлам з 23 мэтраў і адыграў ключавую ролю ў астатняй частцы матчу, які «Рэал» выйграў зь лікам 2:1, прасунуўшыся ў чвэрцьфінал з агульным лікам 3:2[27][28][29]. Гэты матч часта лічыцца паваротным момантам у кар’еры харвата ў «Рэале»[12]. З прыходам новага трэнэра Карлё Анчэлёцьці Модрыч стаў адным з самых частых гульцоў старту ў камандзе, працуючы ў цэнтры поля разам з Шабі Алёнса, каб забясьпечыць балянс паміж абаронай і атакай[30][30]. Ён стала быў самым эфэктыўным распасоўшчыкам каманды, у сярэднім маючы 90% дакладнасьці ў Ля Лізе, а таксама меў найбольшую колькасьць адбораў мяча сярод усіх гульцоў каманды[12][13][30]. У 2014 годзе ён быў улучаны ў склад сымбалічнай зборнай сэзону Лігі чэмпіёнаў[31] і атрымаў узнагароду найлепшага паўабаронца гішпанскага першага дывізіёну ў тым сэзоне[32]. У жніўні Модрыч падпісаў новы кантракт з «Рэалам» да 2018 году[33], а па сыходзе Алёнса ягоным напарнікам стаў нядаўна прыбылы Тоні Кроос[34].

У канцы лістапада Модрыч атрымаў траўму сьцягна падчас міжнароднага матчу супраць зборнай Італіі, праз што быў адсутны тры месяцы[35]. Футбаліст вярнуўся ў пачатку сакавіка 2015 году, згуляўшы сем матчаў у стартавым складзе[36], але 21 красавіка ў хатнім матчы супраць «Малягі», расьцягнуў вяз правага калена, праз што не гуляў да траўня[37][38][39]. Брак паўабаронцы і недахоп якаснага запаснога гульца ўважаліся за галоўны чыньнік няўдачы «Рэалу» як у чэмпіянаце, гэтак і Лігі чэмпіёнаў[40]. У наступны сэзон нават па зьменах на пасадзе галоўнага трэнэр пазыцыя Модрыча як ключавога гульца не пахіснулася, паводле вынікаў сэзону 2015—2016 гадоў ён зноў быў названы найлепшым паўабаронцам у Ля Лізе[41]. 18 кастрычніка 2016 году Модрыч склаў новую працоўную ўгоду з «Рэалам» да 2020 году[42]. Футбаліст рэгулярна выходзіў у стартавым складзе, калі «Рэал» выйграў Ля Лігу 2016—2017 гадоў[43][44], а таксама Лігу чэмпіёнаў 2016—2017 гадоў, дзе ён зрабіў галявую перадачу на другі гол Крыштыяну Раналду ў фінале супраць «Ювэнтусу»[45]. Модрыч быў улучаны ў сымбалічную зборную Лігі чэмпіёнаў[46] і стаў першым харватам, які тройчы стаў пераможцам Лігу чэмпіёнаў[47]. Па сыходзе Хамэса Радрыгеса ў «Баварыю» Модрыч атрымаў у спадчыну пажаданую ім кашулю зь дзясятым нумарам, пачынаючы з сэзону 2017—2018 гадоў[48]. У той час футбаліст уважаўся ня толькі адной з зоркай «Рэалу», але ўважаўся адным з найлепшых футбалістаў сьвету. 8 студзеня 2020 году Модрыч адзначыўся сотым голам у кар’еры ў паўфінале Супэркубка Гішпаніі[49]. 25 траўня 2021 году ён падоўжыў свой кантракт з «Рэалам» да 2022 году[50][51]. З сэзону 2023—2024 гадоў гулец пачаў саступаць месца ў першым складзе на карысьць больш маладым аднаклюбнікам. 17 ліпеня 2024 году ён падоўжыў свой кантракт да 2025 году і стаў капітанам каманды па сыходзе Нача[52][53].
«Мілян»
[рэдагаваць | рэдагаваць код]14 ліпеня 2025 году Модрыч далучыўся да італьянскага клюбу «Мілян» на правах вольнага агента, падпісаўшы аднагадовы кантракт з опцыяй падаўжэньня ўгоду яшчэ на адзін год[54][55]. Гуляць за «Мілян» было марай ягонага дзяцінства[56][57]. Харват дэбютаваў у першым матчы сэзону 23 жніўня супраць «Крэманэзэ», які скончыўся паразай ягонай каманды зь лікам 1:2[58], але ягоны выступ, тым ня менш, быў ухвалене[59][60].
Міжнародная
[рэдагаваць | рэдагаваць код]
Прыцягваўся да матчаў юнацкіх зборных краіны. У 2006 годзе дэбютаваў у афіцыйных матчах за зборную Харватыі. У тым жа годзе ён браў удзел у чэмпіянаце сьвету у Нямеччыне, дзе двойчы выходзіў на замену ў матчах групавога этапу. На чэмпіянаце Эўропы 2008 году паўабаронца згуляў у трох з чатырох матчаў сваёй каманды. Ён правёў адзіны ды пераможны гол у матчы групавога этапу супраць гаспадароў, зборнай Аўстрыі, дапамогшы Харватыі прасунуцца ў плэй-оф. На чэмпіянаце Эўропы 2012 году і чэмпіянаце сьвету 2014 году ён ужо быў ключавым гульцом зборнай, згуляўшы ўва ўсіх матчах, але ў абодвух выпадках балканцы ня здолелі прабіцца далей групавога этапу.
Модрыч браў удзел у двух матчах групавога этапу на чэмпіянаце Эўропы 2016 году, і ў першым зь іх, супраць зборнай Турэччыны, ягоны гол быў адзіным у гульні і дапамог харватам, як і 8 гадамі раней, выйсьці з групы. Ён таксама згуляў увесь матч 1/8 фіналу, дзе «квадратовыя» мінімальна (0:1) саступілі будучым пераможцам чэмпіянату партугальцам. Пасьля кантынэнтальнага чэмпіянату аб заканчэньні выступаў за нацыянальную зборную абвесьціў даўні лідэр і капітан каманды Дарыё Срна, у выніку чаго менавіта Модрыч быў абраны новым капітанам дружыны. Матч адборачнага раўнду чэмпіянату сьвету 2018 году супраць зборнай Украіны, які завяршыўся перамогай харватаў зь лікам 2:0, стаў 100-м матчам Модрыча за нацыянальную зборную.
У фінальнай частцы чэмпіянату сьвету 2018 году капітан харвацкай зборнай у чарговы раз прадэманстраваў свае бамбардзірскія здольнасьці, правёўшы гол у двух стартавых матчах групавога этапу — супраць зборнай Нігерыі (2:0) і зборнай Аргентыны (3:0) — дапамогшы сваёй камандзе прабіцца ў стадыю плэй-оф. У 1/8 фіналу, пасьля нічыёй 1:1 па авэртайме, зборная Даніі перамагла па пэнальці зь лікам 3:2. У чвэрцьфінале яны выгулялі зборную Расеі (1:1, 4:3 па пэнальці). У паўфінале харваты перамаглі зборную Ангельшчыны у авэртайме (2:1). Толькі ў фінале зборная Харватыі саступіла зборнай Францыі зь лікам 4:2. Гулец браў таксама ўдзел у чэмпіянаце Эўропы 2020 і 2024 гадоў ды чэмпіянаце сьвету 2022 году. Ягоны ўдзел у турніры 2024 году зрабіў Модрыча адным з трох гульцоў, якія пяць разоў спаборнічалі на чэмпіянатах Эўропы[61].
Дасягненьні
[рэдагаваць | рэдагаваць код]«Дынама»:
- Чэмпіён Харватыі: 2006, 2007, 2008
- Уладальнік Супэркубка Харватыі: 2006
- Уладальнік Кубка Харватыі: 2007, 2008
«Рэал»:
- Чэмпіён Гішпаніі: 2017, 2020, 2022, 2024
- Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2014, 2023
- Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2012, 2017, 2020, 2022, 2024
- Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024
- Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2014, 2016, 2017, 2022, 2024
- Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2014, 2016, 2017, 2018, 2022
Індывідуальныя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Гулец году ФІФА: 2018
- Уладальнік «Залатога мяча»: 2018
- Найлепшы спартовец году паводле вэрсіі AIPS[62].
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ LUKA MODRIC // Argentine Soccer Database (гішп.)
- ↑ Luka Modrić // FBref (анг.)
- ↑ Luka Modric // As (гішп.) — Madrid: PRISA, 1967. — ISSN 1888-6671
- ↑ Store norske leksikon (бук.) — 1978. — ISSN 2464-1480
- ↑ Grim, David (22.11.2011). The 10 Most Important Croatian Soccer Players of All Time. Bleacher Report.
- ↑ Moallim, Mohamed (29.12.2017). Luka Modric is the best Croatian player in history. Squawka.
- ↑ Лепшым футбалістам свету па версіі FIFA стаў Лука Модрыч. euroradio.fm (24 верасьня 2018).
- ↑ Лука Модрыч атрымаў «Залаты мяч». Наша Ніва (4 сьнежня 2018).
- ↑ Modric: I’m happy that somebody normal can win the Ballon d'Or // Marca, 04.12.2018 г. Архіўная копія ад 04.12.2018 г.
- ↑ Lyon, Sam. Middlesbrough 2–1 Tottenham // BBC Sport, 16.08.2008 г. Архіўная копія ад 29.08.2008 г.
- ↑ Smith, Alan. Luka Modric puts war years behind him at Spurs // The Daily Telegraph, 19.12.2008 г. Архіўная копія ад 10.02.2009 г.
- 1 2 3 4 5 Ornstein, David (21.02.2014) Luka Modric: Real Madrid midfielder outshining the rest. BBC Sport. Архіўная копія ад 24.09.2015 г.
- 1 2 Maw, James. 'Ice cold' Luka Modric now Real Madrid's second most important Galactico // FourFourTwo, 02.12.2014 г. Архіўная копія ад 06.06.2021 г.
- ↑ McNulty, Phil. Arsenal 4–4 Tottenham // BBC Sport, 29.10.2008 г. Архіўная копія ад 01.11.2008 г.
- ↑ Lillywhite, Jamie. West Brom 1–1 Tottenham // BBC Sport, 11.09.2010 г. Архіўная копія ад 21.06.2018 г.
- ↑ Chowdhury, Saj. Inter Milan 4–3 Tottenham // BBC Sport, 20.10.2010 г. Архіўная копія ад 18.06.2018 г.
- ↑ Tottenham Squad Summary Premier League 2010/11. WhoScored. Архіўная копія ад 26.09.2011 г.
- ↑ Papers: Top man Modric. Manchester United F.C. (29.04.2011). Архіўная копія ад 04.09.2011 г.
- ↑ Новости на ФНК: Челси заинтересован в услугах Модрича. football.kulichki.net. Архіўная копія ад 15 верасьня 2011 г.
- ↑ Magowan, Alistair (02.05.2012) Bolton 1–4 Tottenham. BBC Sport. Архіўная копія ад 17.10.2013 г.
- ↑ Modric delighted with first Madrid title // insidespanishfootball.com Архіўная копія ад 27.12.2014 г.
- ↑ Modric thrilled to score first Real Madrid goal // tribalfootball.com, 03.11.2012 г. Архіўная копія ад 22.10.2020 г.
- ↑ Real Madrid-Ajax: resumen, goles y resultado. Marca (04.12.2012). Архіўная копія ад 20.05.2013 г.
- ↑ Jiméenez, Rubén (05.12.2012) Modric ya tiene galones. Marca. Архіўная копія ад 03.05.2013 г.
- ↑ Real Madrid-Ajax Live. WhoScored (05.12.2012). Архіўная копія ад 07.12.2012 г.
- ↑ Sachin Nakrani. Modric set to receive the recognition he deserves // Irish Independent, 01.07.2018 г. Архіўная копія ад 04.12.2018 г.
- ↑ Mourinho: Modric made the difference. FIFA (06.03.2013). Архіўная копія ад 09.03.2013 г.
- ↑ Burt, Jason. Manchester United v Real Madrid: five things we learnt from the Champions League tie at Old Trafford // The Daily Telegraph, 05.03.2013 г. Архіўная копія ад 11.01.2022 г.
- ↑ Luka Modric ya no tiene precio. Marca (06.03.2013). Архіўная копія ад 04.05.2013 г.
- 1 2 3 McAleer, Ben (24.09.2013) Player Focus: How Luka Modrić Won Over The Real Madrid Fans. WhoScored. Архіўная копія ад 16.10.2015 г.
- ↑ UEFA Champions League squad of the season. UEFA (02.06.2014). Архіўная копія ад 29.11.2019 г.
- ↑ Luka Modrić, 'Best Midfielder in the 2013–14 Liga BBVA'. Liga de Fútbol Profesional (27.12.2014). Архіўная копія ад 10.05.2015 г.
- ↑ Luka Modric signs Real Madrid deal until 2018. BBC Sport (20.08.2014). Архіўная копія ад 24.09.2015 г.
- ↑ Tweedale, Alistair. Player Focus: Modest Modric Madrid's Superstar in the Shadows // WhoScored.com, 17.09.2014 г. Архіўная копія ад 14.09.2017 г.
- ↑ Luka Modric: Real Madrid star ruled out for over three months. BBC Sport (18.11.2014). Архіўная копія ад 02.12.2014 г.
- ↑ Modric, the midfielder with most passes since his return. Real Madrid CF (03.04.2015). Архіўная копія ад 27.01.2016 г.
- ↑ Luka Modric Injury: Updates on Real Madrid Star's Knee and Return. Bleacher Report (19.04.2015). Архіўная копія ад 25.01.2016 г.
- ↑ Luka Modric hopes to play for Real Madrid again this season. ESPN (21.04.2015). Архіўная копія ад 26.01.2016 г.
- ↑ No row with Real Madrid over Luka Modric, says Croatia coach Kovac. ESPN (29.04.2015). Архіўная копія ад 26.01.2016 г.
- ↑ Modric – Real Madrid's image of maturity. Marca (09.09.2015). Архіўная копія ад 14.02.2021 г.
- ↑ Luka Modric named Best Midfielder of LaLiga Santander 2015/16. LFP (24.10.2016). Архіўная копія ад 07.07.2018 г.
- ↑ Official Announcement: Modric // Real Madrid CF, 18.10.2016 г. Архіўная копія ад 21.10.2016 г.
- ↑ El Real Madrid, campeón de LaLiga Santander 2016/17. laliga.es (21.05.2017). Архіўная копія ад 12.07.2019 г.
- ↑ Real Madrid win La Liga title with victory at Malaga. BBC Sport (21.05.2017). Архіўная копія ад 26.12.2018 г.
- ↑ Majestic Real Madrid win Champions League in Cardiff. UEFA (03.06.2017). Архіўная копія ад 31.03.2019 г.
- ↑ UEFA Champions League Squad of the Season. UEFA (05.06.2017). Архіўная копія ад 29.07.2019 г.
- ↑ Sharma, Rik. Majestic Modric the key to Madrid's Champions League final turnaround // Reuters, 04.06.2017 г. Архіўная копія ад 15.07.2017 г.
- ↑ Modric takes No.10 shirt at Real Madrid following James Rodriguez departure // Goal.com, 22.07.2017 г. Архіўная копія ад 25.07.2017 г.
- ↑ Modric scores his 100th career goal in style // Marca, 08.01.2020 г. Архіўная копія ад 03.08.2020 г.
- ↑ Official Announcement: Luka Modrić. Real Madrid CF (25.05.2021). Архіўная копія ад 15.01.2022 г.
- ↑ Modrić: "There's nothing better than playing for Real Madrid". Real Madrid CF (25.05.2021). Архіўная копія ад 13.04.2022 г.
- ↑ Official Announcement: Luka Modrić renewal. Real Madrid CF (17.07.2024).
- ↑ Millar, Colin (17.07.2024) Luka Modric signs new one-year Real Madrid contract. The Athletic.
- ↑ Luka Modrić, AC Milan's new signing in the transfer market: the official statement. AC Milan (14.07.2025). Архіўная копія ад 14.07.2025 г.
- ↑ Luka Modric joins AC Milan on one-year deal after 13 years at Real Madrid. BBC Sport (14.07.2025).
- ↑ Franceschin, Nicolò. Modric in Italia da bambino: dalla guerra al torneo all'oratorio "Non aveva niente con sé, fece due gol con 40 di febbre" // Corriere della Sera, 11.06.2025 г.
- ↑ Passerini, Carlos. Modric: "Milan, non sei fatto per la mediocrità: andare in Champions è il minimo" // Corriere della Sera, 04.08.2025 г.
- ↑ Passerini, Carlos (23.08.2025) Milan-Cremonese risultato: 1-2, Baschirotto e Bonazzoli gelano il Diavolo. Corriere della Sera.
- ↑ Colombo, Monica. Pagelle Milan-Cremonese: Gimenez (4,5) in affanno, Gabbia (5) spettatore, Modric (6,5) faro ; gigantesco Baschirotto (7,5) // Corriere della Sera, 23.08.2025 г.
- ↑ Gazzetta proglasila Modrića najboljim igračem Milana; evo koju mu je ocjenu dala // Tportal.hr, 24.08.2025 г.
- ↑ Most EURO final tournaments: Ronaldo breaks new ground. UEFA (21.06.2024).
- ↑ Modric named best male athlete of the year 2018 (анг.). AS.com (21 сакавіка 2019).