Перайсьці да зьместу

Гары Кейн

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Гары Кейн
Пэрсанальная інфармацыя
Нарадзіўся 28 ліпеня 1993(1993-07-28)[1] (33 гады)
Рост 188 см[3]
Вага 86 кг
Пазыцыя нападнік
Клюбная інфармацыя
Клюб Баварыя
Нумар 9
Клюбы
Гады Клюб Гульні (галы)¹
2009—2023 Тотэнгэм Готспур 317 (213)
2011 → Лэйтан Орыент[d] 18 (5)
2012 → Мілўол 22 (7)
2012—2013 → Норыдж Сіці 3 (0)
2013 → Лэстэр Сіці 13 (2)
2023—4 Баварыя 94 (98)
Зборныя
2010 Ангельшчына (да 17)[d] 6 (2)
2010—2012 Ангельшчына (да 19)[d] 14 (6)
2013—2015 Ангельшчына (да 21)[d] 14 (8)
2013 Ангельшчына (да 20)[d] 3 (1)
2015—4 Ангельшчына 121 (85)

¹ Колькасьць гульняў і галоў за прафэсійны клюб лічыцца толькі
для нацыянальнай лігі, адкарэктавана на
16 траўня 2026.
² Колькасьць гульняў і галоў за нацыянальную зборную
ў афіцыйных матчах, адкарэктавана на
15 ліпеня 2026.

Га́ры Кейн (па-ангельску: Harry Kane; нар. 28 ліпеня 1993 году, Ўолтэмстаў, Вялікі Лёндан) — ангельскі футбаліст, нападнік нямецкага клюбу «Баварыя» і нацыянальнай зборнай Ангельшчыны. Кейн лічыцца адным з найлепшых нападнікаў у сьвеце, дзякуючы сваім выніковым паказьнікам і здольнасьцю распачаць удалыя наступы на браму супернікаў[4][5]. Ён займае першае месца ў клюбе «Тотэнгэм Готспур» паводле колькасьці галоў за ўсе часы, пры гэтым ачольваючы сьпіс бамбардзіраў Прэм’ер-лігі, калі лічыць толькі галы ў складзе адной дружыны[6]. Ёсьць адной з ключавых постасьцяў зборнай Ангельшчыны, якой дапамог дасягнуць фіналу буйных першынстваў на чэмпіянаце Эўропы 2020 году ўпершыню ў гісторыі ангельскага футболу зь фіналу чэмпіянату сьвету 1966 году[7]. Сябра ордэну Брытанскай імпэрыі (MBE, 2018). Найлепшы бамбардзір зборнай Ангельшчыны.

Кар’ера

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

Клюбная

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

Кейн гуляў за мясцовы клуб «Рыджўэй Ровэрз» з 1999 году, калі яму было толькі шэсьць гадоў[8]. У веку васьмі гадоў хлопец прыяднаўся да моладзевай акадэміі «Арсэналу». Паводле словаў Ліяма Брэйдзі, які тады кіраваў акадэміяй «кананіраў», хлопца выключылі пасьля першага сэзону, бо ён быў «крыху пухнатым» і «ня вельмі спартовым»[9]. У лістападзе 2015 году тагачасны трэнэр «Арсэналу» Арсэн Вэнгер заявіў, што расчараваны тым, што «Арсэнал» пазбавіўся ад Кейна[10]. Футбаліст тады праходзіў прагляд у «Тотэнгэм Готспур», які таксама спачатку ня быў пасьпяховым. У выніку малы Кейн вярнуўся ў свой былы клюб «Рыджўэй Ровэрз». У 2004 годзе ён далучыўся да акадэміі «Ўотфарду», а неўзабаве быў запрошаны ў «Тотэнгэм Готспур». Празь некалькі гадоў па далучэньні да каманды адбыўся вялікі прагрэс, бо хлопец стаў вышэйшы і фізычна мацнейшы. Кейн двойчы зьяўляўся на лаўцы запасных асноўнай каманды ў сэзоне 2009—2010 гадоў.

Кейн у 2016 годзе.

Кейн падпісаў свой першы прафэсійны кантракт з «Тотэнгэмам» у ліпені 2010 году[11], пасьля чаго пачаў свой шлях па арэндах. 7 студзеня 2011 году футбаліст часова перайшоў у «Лэйтан Орыент», дзе першым голам адзначыўся ў канцы месяца ў матчы супраць «Шэфілд Ўэнздэй». 12 лютага ён правёў два галы ў пераможным матчы супраць «Брыстал Ровэрз», выйшаўшы на замену на 70-й хвіліне[12]. Па вяртаньні з арэнды нападнік пасьпеў дэбютаваць у складзе каманды ў матчы Лігі Эўропы супраць шатляндзкага клюбу «Гартс». Перад пачаткам 2012 году Кейн і ягоны аднаклюбнік Раян Мэйсан пагадзіліся на арэнду ў «Мілўол» з другога дывізіёну ангельскага першынства[13]. Менавіта ў гэтым клюбе адбыўся прарыў маладзёна, які за апошнія 14 матчаў сэзону адзначыўся сямю галамі. 18 жніўня 2012 году нападнік дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў складзе «Тотэнгэму» ў матчы супраць «Ньюкасл Юнайтэд»[14], але неўзабаве быў аддадзены ў арэнду іншаму клюбу найвышэйшага дывізіёну «Норыдж Сіці»[15]. Аднак, траўма нагі выбіла Кейна да канца году. У лютым 2023 годзе футбаліст быз адкліканы з арэнды, але хутка быў аддадзены клюбу «Лэстэр Сіці», які на той час спаборнічаў у другім дывізіёне.

Кейн улучыў свой першы гол за «Тотэнгэм» у сэзоне 2013—2014 гадоў у матчы Кубка лігі супраць «Гал Сіці», ураўнаўшы лік у дадатковы час[16], а таксама рэалізаваў сваю спробу ў сэрыі пасьляматчавых пэнальці[16]. У красавіку 2014 году ён у трох матчах запар адзначаўся голам у матчах супраць «Сандэрлэнду», «Ўэст Бромўіч Альбіёну» і «Фулгэму». У сэзоне 2014—2015 гадоў ангелец стаў сапраўднай сэнсацыяй эўрапейскага футболу, калі паводле вынікаў розыгрышу ангельскай Прэм’ер-лігі быў другім найлепшым бамбардзірам. Наступны сэзон пачаўся няўдала, але зь цягам розыгрышу пачаў адзначацца галамі. Гуляючы за «Тотэнгэм» у сэзоне 2015—2016 гадоў, гулец стаў найлепшым бамбардзірам ангельскай лігі, паклаўшы на свой рахунак 25 галоў. Кейн апярэдзіў на адзін гол Сэрхіё Агуэра і Джэймі Вардзі. У наступным сэзоне ён зноў стаў пераможцам спаборніцтваў найлепшых бамбардзіраў чэмпіянату Ангельшчыны, гэтым разам 29 разоў улучаючы мяч у браму супернікаў, не зважаючы на тое, што Кейн прапусьціў некаторыя гульні і ўзяў удзел толькі ў 30 матчах турніру. У сэзоне 2017—2018 гадоў ён яшчэ больш палепшыў свой бамбардзірскі рэкорд, стаўшы аўтарам 30 галоў у Прэм’ер-лізе, але нават гэтага было недастаткова, каб стаць найлепшым бамбардзірам лігі ў трэці раз, саступіўшы толькі на 2 галы эгіпецкаму нападніку «Лівэрпула» Магамэду Салягу.

Кейн (10-ы нумар) у матчы супраць «Манчэстэр Юнайтэд» у сакавіку 2022 году.

Сэзоны 2018—2019 і 2019—2020 гадоў былі азмрочаныя траўмамі, якія часам выбівалі нападніка з складу каманды. 1 чэрвеня 2019 году гулец згуляў у фінале Лігі чэмпіёнаў, не зважаючы на тое, што выбар яго на ўдзел у матчы пасьля траўмы быў прадметам дыскусіяў, бо «Тотэнгэм» саступіў «Лівэрпулу» зь лікам 2:0[17]. 4 кастрычніка 2020 году ён зрабіў галявы дубль у выязным матчы супраць «Манчэстэр Юнайтэд», калі сталічныя футбалісты перамаглі зь лікам 6:1. Гэта было найбуйнейшай перамогай «Тотэнгэму» на «Олд Трафард» і іхным найлепшым вынікам супраць «Юнайтэд» з часоў хатняй перамогі ў 1932 годзе[18]. Кейн правёў свой 200-ы гол за «Тотэнгэм» у сваім 300-м матчы за клюб у пераможным матчы супраць «Лудагорца» ў групавым этапе Лігі Эўропы[19]. 23 траўня 2021 году ангелец адзначыўся голам у пераможным матчы супраць «Лэстэр Сіці», што стала ягоным 23-м голам у сэзоне. Гэта прынесла яму трэцюю ўзнагароду «Залатая буца» ў кар’еры[20]. Ён таксама атрымаў узнагароду найлепшаму плэймэйкера сэзону Прэм’ер-лігі за найбольшую колькасьць галявых перадач у сэзоне, стаўшы першым гульцом, які атрымаў узнагароды «Залатая буца» і плэймэйкер году ў адным сэзоне з моманту інаўгурацыі ўзнагароды для плэймэйкераў у 2018 годзе[21].

Сэзону 2021—2022 гадоў папярэднічала спрэчка з нагоды жаданьня Кейна пакінуць «Тотэнгэм». Ён заявіў, што ў яго ёсьць джэнтэльмэнскае пагадненьне з старшынём клюбу Дэніелам Леві, якое дазволіць яму сысьці ўлетку[22]. Пагадненьне не было выканана, і Леві адхіліў цікавасьць, выказаную «Манчэстэр Сіці» да паслугаў Кейна[23], у тым ліку прапанову аб трансфэры ў памеры 127 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў[24]. У выніку футбаліст застаўся ў Лёндане. 16 сакавіка 2022 году Кейн улучыў гол у выязным матчы супраць «Брайтану», дзякуючы чаму лёнданцы перамаглі зь лікам 2:0, давёўшы сваю колькасьць галоў на выезьдзе ў Прэм’ер-лізе да 95, перасягнуўшы рэкорд Ўэйна Руні паводле колькасьці галоў, улучаных у гасьцях у Прэм’ер-лізе[25].

У жніўні 2022 году Кейн усталяваў рэкорд у колькасьці галоў, праведзеных за адзін клюб у Прэм’ер-лізе, улучыўшы свой 185 гол у браму «Ўулвэргэмптан Ўандэрэрз»[26]. 11 сакавіка 2023 году ён стаў найлепшым бамбардзірам «Тотэнгэму» ўсіх часоў[27]. У 2023 годзе ён заняў другі радок у сьпісе бамбардзіраў лігі пасьля Эрлінга Голяна, маючы 30 галоў на рахунку, стаўшы першым гульцом, які адзначыўся 30-ю галамі ў двух асобных сэзонах Прэм’ер-лігі з 38 матчаў[28]. Па сыходзе Карыма Бэнзэмы з «Рэалу» 6 чэрвеня 2023 году галоўны трэнэр мадрыдцаў Карлё Анчэлёцьці, які быў зацікаўлены ў падпісаньні Кейна, як паведамляліся, папрасіў сваю раду дырэктароў ініцыяваць магчымы трансфэр[29][30]. У канцы чэрвеня 2023 году «Баварыя» зрабіла першую прапанову за Кейна ў памеры 70 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў, але яна была адхіленая[31]. Перад пачаткам новага сэзону лёнданцы яшчэ раз адхілілі прапановы мюнхэнцаў, але бакі ўсё ж такі дамовіліся. 12 жніўня Кейн апублікаваў разьвітальнае відэа у Instagram, падзякаваўшы пэрсаналу і заўзятарам «Тотэнгэму» за час у клюбе[32]. «Тотэнгэм» апублікаваў афіцыйную заяву неўзабаве пасьля гэтага, аддзякаваўшы Кейна за ягоную працу[33].

Кейн у 2025 годзе.

Пасьля таго, як 10 жніўня 2023 году «Баварыя» і «Тотэнгэм» дамовіліся аб угодзе, Кейн узгадніў асабістыя ўмовы і на наступны дзень вылецеў у Мюнхэн[34]. 12 жніўня «Баварыя» абвесьціла аб складаньні з ангельцам чатырохгадовага кантракту[35][36]. Кейн стаў самым дарагім падпісаньнем у гісторыі Бундэсьлігі, абыйдучыся клюбу ў 100 мільёнаў эўра[37][38]. Ён правёў свой першы гол за клюб у першым туры лігі, а таксама аддаў галявую перадачу на Лероя Санэ, калі «Баварыя» перамагла «Вэрдэр» зь лікам 4:0 на выезьдзе[39]. 27 жніўня Кейн адзначыўся галявым дублем за «Баварыю» ў хатнім матчы лігі супраць «Аўгсбургу» (3:1)[40]. 23 верасьня нападнік аформіў свой першы хет-трык за «Баварыю», а таксама аддаў дзьве галявыя перадачы ў пераможным матчы супраць «Бохуму» (7:0), павялічыўшы сваю колькасьць галоў у лізе да сямі і ўсталяваўшы новы клюбны рэкорд паводле колькасьці галоў, праведзеных гульцом у першых пяці матчах Бундэсьлігі[41]. 28 кастрычніка Кейн зрабіў чарговы хет-трык у матчы супраць «Дармштату-98»[42]. 4 лістапада футбаліст у трэці раз адзначыўся хет-трыкам у матчы супраць дортмундзкай «Барусіі». 24 лістапада, пацэліўшы ў пераможным матчы супраць «Кёльну» свой 18-ы гол сэзону ў лізе, ён стаў найлепшым англельцам паводле колькасьці праведзеных галоў за адзін сэзон у гісторыі Бундэсьлігі, апярэдзіўшы Кевіна Кігана і Джэйдана Санча[43]. Па сакавіцкім матчы супраць «Дармштату-98» Кейн ліквідаваў рэкорд Увэ Зээлера, які правёў 30 галоў у дэбютным сэзоне Бундэсьлігі[44]. У наступным сэзоне 2024—2025 гадоў ангелец працягнуў свой галявы марш. У выніку ён здабыў свой першы вялікі трафэй, стаўшы чэмпіёнам Нямеччыны. Пагатоў, Кейн завяршыў сэзон як найлепшы бамбардзір другі сэзон запар і быў названы найлепшым футбалістам сэзону лігі за выдатную гульню ў складзе «Баварыі»[45][46].

Міжнародная

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

У 2010 годзе дэбютаваў за юнацкую зборную Ангельшчыны, узяўшы ўдзел у 17 гульнях на моладзевым узроўні і пацэліўшы 8 галоў. З 2013 году бараніў колеры моладзевай зборнай Ангельшчыны. На моладзевым узроўні згуляў у 13 афіцыйных матчах, у якіх адзначыўся 9-ю галамі.

У складзе нацыянальнай зборнай Ангельшчыны.

27 сакавіка 2015 году запачаткаваў выступы ў афіцыйных матчах нацыянальнай зборнай Ангельшчыны. Футбаліст выйшаў на замену на 71-й хвіліне адборачнага матчу чэмпіянату Эўропы 2016 году супраць зборнай Летувы. Празь некалькі хвілінаў па выхадзе на поле ўсталяваў канчатковы лік гульні, улучыўшы чацьверты гол ангельскай каманды ў матчы[47]. У фінальнай частцы чэмпіянату Эўропы 2016 году ўзяў удзел ва ўсіх чатырох матчах сваёй каманды, але гэтак і ня здолеў правесьці аніводнага голу, і ягоная каманда нечакана завяршыла спаборніцтвы на стадыі 1/8 фіналу, саступіўшы зборнай Ісьляндыі. 16 траўня 2018 году быў улучаны ў заяўку нацыянальнай зборнай на чэмпіянат сьвету ў Расеі таго году, быў абраны капітанам каманды на гэтым турніры. У выніку гулец стаў найлепшым бамбардзірам турніру, паклаўшы на свой рахунак 6 галоў. На чэмпіянаце Эўропы 2020 году стаў аўтарам чатырох галоў ды дапамог зборнай прабіцца ў фінал, дзе 11 ліпеня на Ўэмблі яны зазналі паразу ад зборнай Італіі. Асноўны час матчу скончыўся ўнічыю зь лікам 1:1, але ангельцы саступілі па пэнальці зь лікам 2:3. У той гульні Кейн рэалізаваў адзін з пасьляматчавых стрэлаў. 7 чэрвеня 2022 году ён правёў свой 50-ы гол за нацыянальную зборную ў гульні супраць зборнай Нямеччыны ў Лізе нацыяў.

На чэмпіянаце сьвету 2022 году ангелец ня даў рады ў справе галоў у адразу трох матчах групавога этапу, але аддаў тры галявыя перадачы. У 1/8 фіналу ён зрабіў гол у гульні супраць зборнай Сэнэгалу (3:0). У чвэрцьфінале супраць зборнай Францыі нападнік рэалізаваў пэнальці ў другім тайме пры ліку 0:1 і зраўняўся з Ўэйнам Руні ў колькасьці галоў за зборную Ангельшчыны, якіх на ягоным рахунку стала 53. 23 сакавіка 2023 году ў адборачным матчы чэмпіянату Эўропы 2024 году супраць зборнай Італіі (1:2) ён адзначыўся голам і афіцыйна стаў найлепшым бамбардзірам у гісторыі зборнай.

Дасягненьні

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

«Баварыя»:

Крыніцы

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
  1. ↑ Harry Kane // Transfermarkt (мн.) — 2000.
  2. ↑ https://www.tottenhamhotspur.com/teams/men/players/harry-kane/
  3. ↑ http://www.tottenhamhotspur.com/first-team-profiles/harry-kane/
  4. ↑ «Harry Kane: Tottenham and England forward 'the best striker in the world', says David Villa». Sky Sports.
  5. ↑ «Ranked! The 10 best strikers in the world». FourFourTwo.
  6. ↑ «Harry Kane Sets Premier League Record». Sports Illustrated.
  7. ↑ «How England reached their first final in 55 years». The Telegraph.
  8. ↑ Law, Matt. 'This should shut up all the idiots who say Harry Kane has never won anything' // The Telegraph, 04.05.2025 г.
  9. ↑ Zeqiri, Daniel. Liam Brady: Arsenal released Harry Kane because he was 'a bit chubby' // The Daily Telegraph, 12.02.2018 г. Архіўная копія ад 11.01.2022 г.
  10. ↑ Hytner, David. Arsène Wenger: I was angry when I found out Arsenal had let Harry Kane go // The Guardian, 06.11.2015 г. Архіўная копія ад 30.03.2019 г.
  11. ↑ Kane in O's loan. Tottenham Hotspur F.C. (07.01.2011). Архіўная копія ад 01.07.2018 г.
  12. ↑ Leyton Orient 4–1 Bristol Rovers // 12.02.2011 г.
  13. ↑ Millwall agree loans for Tottenham’s Ryan Mason and Harry Kane // 29.12.2011 г. Архіўная копія ад 25.02.2013 г.
  14. ↑ Losing start for Villas-Boas. Sky Sports (18.08.2012). Архіўная копія ад 21.04.2015 г.
  15. ↑ From Leyton Orient to Tottenham's first team via Millwall: Charting the rise of Harry Kane. Sky Sports. Архіўная копія ад 20.12.2019 г.
  16. 1 2 Tottenham 2–2 Hull (8–7 on pens) // 30.10.2013 г. Архіўная копія ад 21.12.2014 г.
  17. ↑ Delaney, Miguel (2.06.2019). «Champions League final: Why the decision to start Harry Kane ultimately proved irrelevant for Tottenham». The Independent.
  18. ↑ «Harry Kane stars in Tottenham's 6–1 thrashing of hapless Manchester United». The Guardian.
  19. ↑ Taylor, Louise (5.11.2020). «Harry Kane makes it 200 goals in 300 Spurs games during win at Ludogorets». The Guardian.
  20. ↑ «Harry Kane: Tottenham striker wins Premier League Golden Boot award for third time». Sky Sports.
  21. ↑ «Kane wins double with Golden Boot and Playmaker awards». Premier League.
  22. ↑ Kilpatrick, Dan (18.05.2021). «Harry Kane hoping 'gentleman’s agreement' will allow him to leave this summer». Evening Standard.
  23. ↑ Burt, Jason (19.08.2021). «Daniel Levy playing hardball leaves Harry Kane stuck but he should not be vilified». The Daily Telegraph.
  24. ↑ «Harry Kane confirms he is staying at Spurs after accepting City deal is dead». The Guardian.
  25. ↑ «Who has the most away goals in Premier League history? Harry Kane sets new English top flight record». Sporting News.
  26. ↑ Tottenham vs Wolves: Harry Kane breaks Premier League goal record in 1–0 win // 20.08.2022 г. Архіўная копія ад 09.04.2023 г.
  27. ↑ Herman, Martyn. Kane double helps Tottenham lift gloom with win over Forest // Reuters, 11.03.2023 г. Архіўная копія ад 11.03.2023 г.
  28. ↑ How Harry Kane Keeps Getting Better in a Tottenham Team That is Getting Worse. Opta Analyst (28.05.2023). Архіўная копія ад 28.05.2023 г.
  29. ↑ Harry Kane: Real Madrid want Tottenham striker to replace Karim Benzema // 05.06.2023 г. Архіўная копія ад 05.06.2023 г.
  30. ↑ Transfer news: Spurs to resist Kane approach // 30.05.2023 г. Архіўная копія ад 05.06.2023 г.
  31. ↑ Bayern set to make improved offer for Kane // 28.06.2023 г. Архіўная копія ад 16.07.2023 г.
  32. ↑ Harry Kane on Instagram: "Hard to put into words how to say goodbye to a club and fans who have done so much for me in my career. You will always be in my heart. Thank you Tottenham, thank you Tottenham fans. 💙". Instagram. Архіўная копія ад 12.08.2023 г.
  33. ↑ Harry Kane departs to Bayern Munich. Tottenham Hotspur F.C.. Архіўная копія ад 12.08.2023 г.
  34. ↑ Harry Kane: Tottenham striker arrives in Germany to finalise move to Bayern Munich. Sky News (11.08.2023). Архіўная копія ад 12.08.2023 г.
  35. ↑ FC Bayern sign Harry Kane. FC Bayern Munich (12.08.2023). Архіўная копія ад 12.08.2023 г.
  36. ↑ Bayern Munich sign England striker Harry Kane from Tottenham Hotspur. Bundesliga (12.08.2023). Архіўная копія ад 12.08.2023 г.
  37. ↑ Bayern München: Verhandelt Tottenhams Harry Kane mit einem anderen Verein? // Bild, 10.08.2023 г. Архіўная копія ад 11.08.2023 г.
  38. ↑ Bayern Munich sign Lucas Hernandez from Atletico Madrid for club-record fee. Sky Sports (27.03.2019). Архіўная копія ад 02.04.2023 г.
  39. ↑ Sutcliffe, Steve. Werder Bremen 0–4 Bayern Munich: Harry Kane scores and assists on Bundesliga debut // 18.08.2023 г. Архіўная копія ад 18.08.2023 г.
  40. ↑ Rostance, Tom. Harry Kane: England captain scores twice as Bayern Munich beat Augsburg // 27.08.2023 г. Архіўная копія ад 27.08.2023 г.
  41. ↑ 'Super Bayern' in seventh heaven with Kane. FC Bayern Munich (23.09.2023). Архіўная копія ад 03.10.2023 г.
  42. ↑ Bayern Munich 8–0 Darmstadt 98 // 28.10.2023 г. Архіўная копія ад 28.10.2023 г.
  43. ↑ Kane scores again as Bayern back on top of the Bundesliga with 1–0 win over Cologne // 24.11.2023 г. Архіўная копія ад 13.01.2024 г.
  44. ↑ Thomas, Marissa. Darmstadt 98 2–5 Bayern Munch: Harry Kane sets personal best for league goals in a season // 16.03.2024 г. Архіўная копія ад 07.06.2024 г.
  45. ↑ Harry Kane wins Bundesliga top scorer award for second season in a row. Deutsche Fußball Liga (20.05.2025).
  46. ↑ Harry Kane named Bundesliga Player of the Season for 2024/25. Deutsche Fußball Liga (21.05.2025).
  47. ↑ McNulty, Phil (27.03.2015). «England 4–0 Lithuania». BBC Sport.

Вонкавыя спасылкі

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
Атрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Гары_Кейн&oldid=2673315»