Фтор

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
O ← Фтор → Ne


F

Cl
Выгляд

Вадкі фтор пры звышнізкіх тэмпэратурах
Вадкі фтор пры звышнізкіх тэмпэратурах
Агульная інфармацыя
Назва, сымбаль, атамны нумар Фтор, F, 9
Катэгорыя элемэнту Немэталы
Група, пэрыяд, блёк 17, 2, p
Адносная атамная маса 18.998403163(6) г·моль−1
Канфігурацыя электронаў [He] 2s2 2p5
Электронаў у абалонцы 2, 7
Electron shell 009 Fluorine.svg
Фізычныя ўласьцівасьці
Колер зеленавата-жоўты
Фаза газа
Шчыльнасьць (пры п. т.) 0.001696 г·см−3
Тэмпэратура плаўленьня 53.63 K, -219.6 °C, -363.14° °F
Тэмпэратура кіпеньня 85.1 K, -188 °C, 306.49 °F
Удзельная цеплыня плаўленьня 0.2552 кДж·моль−1
Удзельная цеплыня выпарваньня 3.2698 кДж·моль−1
Цеплаправоднасьць (300 K) 0.0279 Вт·м−1·K−1
Уласьцівасьці атама
Ступені затляненьня −1
Электраадмоўнасьць 3.98
Энэргіі іянізацыі 1-я: 1681 кДж·моль−1
2-я: 3134 кДж·моль−1
3-я: 6050 кДж·моль−1
Кавалентны радыюс 72 пм
Радыюс Ван дэр Ваальса 135 пм

Фтор, флёр[1] (па-лацінску: Fluorum) F — хімічны элемэнт VII групы пэрыядычнай сыстэмы; атамны нумар 9. Адносіцца да галягенаў.

Шырока распаўсюджаны ў прыродзе. Асноўная крыніца фтору — флюарыт CaF2. Фтор зьяўляецца складовай часткай прыродных фасфатаў — апатытаў і фасфарытаў. Невялікая колькасьць фтору ўтрымліваецца ў прыродных водах. У расейска-беларускім слоўніку, выдадзеным у Менску ў 1993 годзе, элемэнт перакладаецца як «флёр»[1]. Адкрыты ў 1886 годзе францускім хімікам Фэрдынандам Фрэдэрыкам Анры Майсанам (па-ангельску: Ferdinand Frederic Henri Moissan).

Ізатопы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Фтор мае адзін стабільны ізатоп і шэраг радыяактыўных ізатопаў[2].

Ізатоп t1/2 від распаду
14F невядома Эмісія пратонаў
15F 4,557×10−22 сэк Эмісія пратонаў
16F 1,139×10−20 сэк Эмісія пратонаў
17F 64,49 сэк Э. з.
18F 109,771 хв Э. з.
19F H зьяўляецца стабільным пры 10 нэўтронах
20F 11,07 сэк β- распад
21F 4,158 сэк β- распад
22F 4,23 сэк β- распад (менш чым у 11 % выпадкаў адначасова адбываецца эмісія нэўтронаў са спазьненьнем)
23F 2,23 сэк β- распад
24F 390 мкс β- распад (менш чым у 5,9 % выпадкаў адначасова адбываецца эмісія нэўтронаў са спазьненьнем)
25F 80 мкс β- распад (у 23,1 % выпадкаў адначасова адбываецца эмісія нэўтронаў са спазьненьнем)
26F 9,7 мкс β- распад (у 11 % выпадкаў адначасова адбываецца эмісія нэўтронаў са спазьненьнем)
27F 5,0 мкс β- распад (у 77 % выпадкаў адначасова адбываецца эмісія нэўтронаў са спазьненьнем)
28F менш за 40 нс невядома
29F 2,5 мкс β- распад адначасова з эмісіяй нэўтронаў са спазьненьнем
30F невядома β- распад адначасова з эмісіяй нэўтронаў са спазьненьнем
31F менш за 250 нс β- распад, эмісія нэўтронаў са спазьненьнем

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Расейска-беларускі хімічны слоўнік / Укладальнікі: А. Глушко, А. Стасевіч, А. Бокун. — Менск: Нацыянальная выдавецкая кампанія "Беларусь-тэхналёгія", 1993. — С. 32. — 1000 ас.
  2. ^ Isotopes of the Element Fluorine(анг.) It's Elemental

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Фторсховішча мультымэдыйных матэрыялаў