Пары Сэн-Жэрмэн Парыж

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Пары Сэн-Жэрмэн
Paris Saint-Germain F.C..svg
Поўная назва Paris Saint-Germain Football Club
Заснаваны 12 жніўня 1970
Горад Парыж, Францыя
Стадыён Парк-дэ-Прэнс
Умяшчальнасьць: 47 929
Прэзыдэнт Насэр аль-Хэляіфі
Галоўны трэнэр Томас Тухэль[1]
Чэмпіянат Ліга 1
 · 2017—2018 1 месца
Афіцыйны сайт

«Пары Сэн-Жэрмэн» (па-француску: Paris Saint-Germain) — францускі футбольны клюб з гораду Парыж. Заснаваны ў 1970 годзе. Сяміразовы чэмпіён Францыі (1986, 1994, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018), 12-разовы ўладальнік Кубка Францыі, васьміразовы ўладальнік Кубка францускай лігі і васьміразовы ўладальнік Супэркубка Францыі. Уладальнік Кубка ўладальнікаў кубкаў (1996).

У 1991 годзе клюб быў набыты каналам францускага тэлебачаньня — Canal+, але з прычыны аддзяленьня спартовага падразьдзяленьня, у 2006 годзе «ПСЖ» быў набыты двума інвэстыцыйнымі фондамі: «Калонія Кэпітал» з ЗША, «Батлер Капіталь» з Францыі й амэрыканскім банкам — «Морган Стэнлі». 30 чэрвеня 2009 году «Калонія Капітал» выкупіў частку «Морган Стэнлі» й стаў акцыянэрам, які валодае большай часткай акцыяў.

31 траўня 2011 году фонд «Катар Спорт Інвэстмэнтс» выкупіў 70% акцыяў «ПСЖ». Катарцам прыйшлося паўгоду весьці перамовы аб угодзе, уключаючы атрыманьне ўхваленьня дзейнага прэзыдэнта Францыі.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першыя гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыза сталічнага футболу ў Францыі прывяла гарадзкія ўлады й шэраг уплывовых энтузіястаў да думкі аб стварэньні новага футбольнага клюбу ў Парыжы, на зьмену некалі прыстойным камандам «Расінг» і «Стад Франсэ». Лёсавызначальнае рашэньне было прынята 20 траўня 1970 году, і ўжо 12 жніўня таго ж году адбылося зьліцьцё адмыслова створанага клюбу «Парыж» з камандай «Стад Сэн-Жэрмэн» (франц. Stade Saint-Germain) з прыгараду Парыжу. «Стад Сэн-Жэрмэн», які існаваў з 1904 году, у той год выйшаў з трэцяга францускага дывізіёну ў другі. Новы футбольны клюб «Пары Сэн-Жэрмэн» узначалілі Гі Крэсан і П’ер-Эт’ен Гюё. Па выніках сэзону 1970—1971 гадоў «ПСЖ» зь першай жа спробы выйшаў у найвышэйшы дывізіён разам з «Манака» і «Лілем». Аднак справы ў эліце ў «Пары Сэн-Жэрмэн» пайшлі не зусім удала. У сэзоне 1971—1972 гадоў клюб заняў 16 месца, прычым да канца сэзону рушыла ўсьлед фінансавая крыза й зьвязаныя зь ёй рознагалосьсі ў кіраўніцтве, якія прывялі да хуткага падзелу клюбу на «Парыж» і «Пары Сэн-Жэрмэн». Вось толькі «Парыж» застаўся ў найвышэйшым дывізіёне, а «ПСЖ» стаў аматарскай камандай, і быў адпраўлены назад у трэці дывізіён. Ізноў клюб адразу падняўся вышэй, а ў наступным сэзоне 1973—1974 гадоў дайшоў да 1/4 фіналу Кубка Францыі, паралельна выканаўшы асноўную задачу: ПСЖ вярнуўся ў эліту й больш яе ніколі не пакідае. Хоць у далейшым тройчы паўставала сытуацыя пагрозы вылету.

1974—1978[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Клюб паступова набіраў магутнасьць. Аднак правальваліся спробы па запрашэньні вядомых футбалістаў. Так Пэле не гарэў жаданьнем гуляць за эўрапейскі клюб, «Барсэлёна» не адпусьціла ў Парыж Ёгана Кройфа, а асабісты фінансавы апэтыт Франца Бэкенбаўэра астудзіў цікавасьць да яго з боку парыскага кіраўніцтва. Пэрыяд запомніўся зьяўленьнем у камандзе шэрагу па-сапраўднаму гістарычных для клюбу гульцоў. У 1974 годзе з «Сэдану» быў набыты альжырэц Мустафа Далеб, які правёў у клюбе наступныя дзесяць гадоў, і такім жа стажам зь ім можа пацягацца толькі дамарослы гулец Эрык Рэно. З 1975 году на поле зьяўляецца выхаванец клюбу, абаронца Жан-Марк Піляржэ, чый лёс будзе зьвязаны з роднай камандай рэкордныя чатырнацаць гадоў — да 1989 году. Вэтэран «Бэнфікі» партугалец Умбэрту Каэлью правёў у складзе парыжанаў два сэзоны, пакуль яго не зьмяніў у 1977 годзе такі ж вопытны гулец апорнай зоны «Сэнт-Эт’ену» Жан-Мішэль Лярке. Тады ж, у 1977 годзе, з «Рэймсу» быў набыты аргентынскі нападнік Карляс Арманда Б’янкі. Паўфінал Кубка Францыі 1975 году парыжане прайгралі. Нічога больш прыкметнага ў пляне спартовых дасягненьняў зь імі на той момант ня здарылася. Скандал з падвойнымі квіткамі на стадыён сканчаецца пакараньнем у двухгадовую забарону на ўдзел у эўрапейскіх кубкавых турнірах, і вымушанай зьменай уладальніка прэзыдэнцкага крэсла. Даніель Эштэр сышоў у адстаўку, і са студзеня 1978 году «Пары Сэн-Жэрмэн» на цэлых 13 гадоў узначаліў Франсіс Барэльлі.

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на верасень 2018 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Італіі Бр Джанлюіджы Буфон 1978
2 Сьцяг Бразыліі Аб Т’ягу Сылва (капітан) 1984
3 Сьцяг Францыі Аб Прэснэль Кімпэмбэ 1995
4 Сьцяг Нямеччыны Аб Тылё Керэр 1996
5 Сьцяг Бразыліі Аб Маркіньнёс 1994
6 Сьцяг Італіі ПА Марка Вэрацьці 1992
7 Сьцяг Францыі Нап Кіліян Мбапэ 1998
9 Сьцяг Уругваю Нап Эдынсан Кавані 1987
10 Сьцяг Бразыліі Нап Нэймар 1992
11 Сьцяг Аргентыны ПА Анхэль Ды Марыя 1988
12 Сьцяг Бэльгіі Аб Тама Мэнье 1991
13 Сьцяг Бразыліі Аб Даніел Алвэс 1983
14 Сьцяг Гішпаніі Аб Хуан Бэрнат 1993
16 Сьцяг Францыі Бр Альфонс Арэаля 1993
17 Сьцяг Камэруну Нап Эрык Максім Шупо-Матынг 1989
19 Сьцяг Францыі ПА Лясана Дыяра 1985
20 Сьцяг Францыі Аб Левэн Кюрзава 1992
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
21 Сьцяг ЗША Нап Тымаці Вэа 2000
22 Сьцяг Гішпаніі Нап Хэсэ 1993
23 Сьцяг Нямеччыны ПА Юліян Драксьлер 1993
24 Сьцяг Францыі ПА Крыстафэр Нкунку 1997
25 Сьцяг Францыі ПА Адрыен Раб’ё 1995
27 Сьцяг Францыі Нап Муса Дыябі 1999
30 Сьцяг Францыі Бр Гарысон Інасэн 2000
31 Сьцяг Францыі Аб Кален Дагба 1998
32 Сьцяг Францускай Гвіяны Аб Кевін Рыман 1991
34 Сьцяг Францыі ПА Стэнлі Н’Сакі 1999
35 Сьцяг Францыі Аб Ляік Мбэ Со 2001
36 Сьцяг Францыі Аб Муса Сысако 2000
37 Сьцяг Францыі ПА Азэдын Туфікі 1999
38 Сьцяг Францыі Аб Артур Загрэ 2001
39 Сьцяг Францыі Аб Алек Жаржэн 1998
50 Сьцяг Францыі Бр Сэбастыен Сыбуа 1998

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Пары Сэн-Жэрмэн Парыжсховішча мультымэдыйных матэрыялаў


  1. ^ Transfermarkt — 2000.