Пары Сэн-Жэрмэн Парыж

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Пары Сэн-Жэрмэн
Paris Saint-Germain F.C..svg
Поўная назва Paris Saint-Germain Football Club
Заснаваны 12 жніўня 1970
Горад Парыж, Францыя
Стадыён Парк-дэ-Прэнс
Умяшчальнасьць: 47 929
Прэзыдэнт Насэр аль-Хэлайфі
Кіраўнік Qatar Sports Investments
Галоўны трэнэр Маўрысіё Пачэтына
Чэмпіянат Ліга 1
 · 2020—2021 2 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Трэція колеры
https://www.psg.fr/

«Пары Сэн-Жэрмэн» (па-француску: Paris Saint-Germain) — францускі футбольны клюб з гораду Парыж. Заснаваны ў 1970 годзе. Васміразовы чэмпіён Францыі (1986, 1994, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019), 12-разовы ўладальнік Кубка Францыі, васьміразовы ўладальнік Кубка францускай лігі і васьміразовы ўладальнік Супэркубка Францыі. Уладальнік Кубка ўладальнікаў кубкаў (1996).

У 1991 годзе клюб быў набыты каналам францускага тэлебачаньня — Canal+, але з прычыны аддзяленьня спартовага падразьдзяленьня, у 2006 годзе «ПСЖ» быў набыты двума інвэстыцыйнымі фондамі: «Калонія Кэпітал» з ЗША, «Батлер Капіталь» з Францыі й амэрыканскім банкам — «Морган Стэнлі». 30 чэрвеня 2009 году «Калонія Капітал» выкупіў частку «Морган Стэнлі» й стаў акцыянэрам, які валодае большай часткай акцыяў.

31 траўня 2011 году фонд «Катар Спорт Інвэстмэнтс» выкупіў 70% акцыяў «ПСЖ». Катарцам прыйшлося паўгоду весьці перамовы аб угодзе, уключаючы атрыманьне ўхваленьня дзейнага прэзыдэнта Францыі.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першыя гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыза сталічнага футболу ў Францыі прывяла гарадзкія ўлады й шэраг уплывовых энтузіястаў да думкі аб стварэньні новага футбольнага клюбу ў Парыжы, на зьмену некалі прыстойным камандам «Расінг» і «Стад Франсэ». Лёсавызначальнае рашэньне было прынята 20 траўня 1970 году, і ўжо 12 жніўня таго ж году адбылося зьліцьцё адмыслова створанага клюбу «Парыж» з камандай «Стад Сэн-Жэрмэн» (франц. Stade Saint-Germain) з прыгараду Парыжу. «Стад Сэн-Жэрмэн», які існаваў з 1904 году, у той год выйшаў з трэцяга францускага дывізіёну ў другі. Новы футбольны клюб «Пары Сэн-Жэрмэн» узначалілі Гі Крэсан і П’ер-Эт’ен Гюё. Па выніках сэзону 1970—1971 гадоў «ПСЖ» зь першай жа спробы выйшаў у найвышэйшы дывізіён разам з «Манака» і «Лілем». Аднак справы ў эліце ў «Пары Сэн-Жэрмэн» пайшлі не зусім удала. У сэзоне 1971—1972 гадоў клюб заняў 16 месца, прычым да канца сэзону рушыла ўсьлед фінансавая крыза й зьвязаныя зь ёй рознагалосьсі ў кіраўніцтве, якія прывялі да хуткага падзелу клюбу на «Парыж» і «Пары Сэн-Жэрмэн». Вось толькі «Парыж» застаўся ў найвышэйшым дывізіёне, а «ПСЖ» стаў аматарскай камандай, і быў адпраўлены назад у трэці дывізіён. Ізноў клюб адразу падняўся вышэй, а ў наступным сэзоне 1973—1974 гадоў дайшоў да 1/4 фіналу Кубка Францыі, паралельна выканаўшы асноўную задачу: ПСЖ вярнуўся ў эліту й больш яе ніколі не пакідае. Хоць у далейшым тройчы паўставала сытуацыя пагрозы вылету.

1974—1978[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Клюб паступова набіраў магутнасьць. Аднак правальваліся спробы па запрашэньні вядомых футбалістаў. Так Пэле не гарэў жаданьнем гуляць за эўрапейскі клюб, «Барсэлёна» не адпусьціла ў Парыж Ёгана Кройфа, а асабісты фінансавы апэтыт Франца Бэкенбаўэра астудзіў цікавасьць да яго з боку парыскага кіраўніцтва. Пэрыяд запомніўся зьяўленьнем у камандзе шэрагу па-сапраўднаму гістарычных для клюбу гульцоў. У 1974 годзе з «Сэдану» быў набыты альжырэц Мустафа Далеб, які правёў у клюбе наступныя дзесяць гадоў, і такім жа стажам зь ім можа пацягацца толькі выхаванец клюбу Эрык Рэно. З 1975 году на поле зьяўляецца выхаванец клюбу, абаронца Жан-Марк Піляржэ, чый лёс будзе зьвязаны з роднай камандай рэкордныя чатырнацаць гадоў — да 1989 году. Вэтэран «Бэнфікі» партугалец Умбэрту Каэлью правёў у складзе парыжанаў два сэзоны, пакуль яго не зьмяніў у 1977 годзе такі ж вопытны гулец апорнай зоны «Сэнт-Эт’ену» Жан-Мішэль Лярке. Тады ж, у 1977 годзе, з «Рэймсу» быў набыты аргентынскі нападнік Карляс Арманда Б’янкі. Паўфінал Кубка Францыі 1975 году парыжане прайгралі. Нічога больш прыкметнага ў пляне спартовых дасягненьняў зь імі на той момант ня здарылася. Скандал з падвойнымі квіткамі на стадыён сканчаецца пакараньнем у двухгадовую забарону на ўдзел у эўрапейскіх кубкавых турнірах, і вымушанай зьменай уладальніка прэзыдэнцкага крэсла. Даніель Эштэр сышоў у адстаўку, і са студзеня 1978 году «Пары Сэн-Жэрмэн» на цэлых 13 гадоў узначаліў Франсіс Барэльлі.

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 10 верасьня 2021 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Коста Рыкі Бр Кейляр Навас 1986
2 Сьцяг Марока Аб Ашраф Гакімі 1998
3 Сьцяг Францыі Аб Прэснэль Кімпэмбэ 1995
4 Сьцяг Гішпаніі Аб Сэрхіё Рамас 1986
5 Сьцяг Бразыліі Аб Маркіньюс (капітан) 1994
6 Сьцяг Італіі ПА Марка Вэрацьці 1992
7 Сьцяг Францыі Нап Кіліян Мбапэ 1998
8 Сьцяг Аргентыны ПА Леандра Парэдэс 1994
9 Сьцяг Аргентыны Нап Маўра Ікардзі 1993
10 Сьцяг Бразыліі Нап Нэймар 1992
11 Сьцяг Аргентыны Нап Анхэль Дзі Марыя 1988
12 Сьцяг Бразыліі ПА Рафіньня 1993
14 Сьцяг Гішпаніі Аб Хуан Бэрнат 1993
15 Сьцяг Партугаліі ПА Данілу Пэрэйра 1991
16 Сьцяг Гішпаніі Бр Сэрхіё Рыка 1993
17 Сьцяг Францыі Аб Кален Дагба 1998
18 Сьцяг Нідэрляндаў ПА Джарджыніё Вэйнальдум 1990
20 Сьцяг Францыі Аб Левэн Кюрзава 1992
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
21 Сьцяг Гішпаніі ПА Андэр Эрэра 1989
22 Сьцяг Сэнэгалу Аб Абду Дыяльлё 1996
23 Сьцяг Нямеччыны Нап Юліян Драксьлер 1993
24 Сьцяг Нямеччыны Аб Тылё Керэр 1996
25 Сьцяг Партугаліі Аб Нуну Мэндыш (ар. Спортынг) 2002
27 Сьцяг Сэнэгалу ПА Ідрыса Гуе 1989
28 Сьцяг Францыі ПА Эрык Эбімбэ 2000
30 Сьцяг Аргентыны Нап Ліянэль Мэсі 1987
31 Сьцяг Францыі Аб Эль-Шадэй Бітшыябю 2005
32 Сьцяг Францыі Аб Тэдзі Альлё 2002
34 Сьцяг Нідэрляндаў ПА Чаві Сыманс 2003
35 Сьцяг Францыі ПА Ісмаэль Гарбі 2004
38 Сьцяг Францыі ПА Эдуар Мішу 2003
39 Сьцяг Францыі ПА Натан Біцюмазаля 2002
40 Сьцяг Італіі Бр Дэніс Франкі 2002
50 Сьцяг Італіі Бр Джанлюіджы Данарума 1999
60 Сьцяг Францыі Бр Аляксандар Лётэлье 1990

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]