Пары Сэн-Жэрмэн Парыж (гандбольны клюб)

	Пары Сэн-Жэрмэн
Поўная назва	Пары Сэн-Жэрмэн Гандбол
Кароткая назва	ПСЖ
Заснаваны	1941
Арэна	Стадыён імя П’ера дэ Кубэртэна ; Зьмяшчальнасьць: 4000
Прэзыдэнт	Насэр Аль-Хелайфі
Галоўны трэнэр	Рауль Гансалес Гут’ерэс[d];
Чэмпіянат	Першы дывізіён
2026—2027	1 месца
Форма
Клюбныя колеры
; Хатняя	; Выязная
Спасылкі
	Афіцыйная бачына
	Галерэя здымкаў у Вікісховішчы
	(абнаўленьне: 22 верасьня 2014)

«Пары́ Сэн-Жэрмэ́н Гандбо́л» (па-француску: Paris Saint-Germain Handball) — францускі гандбольны клюб з Парыжу, заснаваны ў 1941 году. Выступае ў Першым дывізіёне. Хатнія матчы праводзіць на Стадыёне імя П’ера дэ Кубэртэна зьмяшчальнасьцю 4000 чалавек. Ад пачатку клюб базаваўся ў грамадзе Аньер-сюр-Сэн, толькі пазьней пераехаўшы ў сталіцу, калі на пачатку 1990-х гадоў прыяднаўся да структуры футбольнага клюбу «Пары Сэн-Жэрмэн».

Гісторыя

Парыскі клюб быў заснаваны ў 1941 годзе пад назовам «Патрыёт д’Аньер», але праз год быў перайменаваны ў «Аньер». У 1945 годзе каманда дасягнула фіналу Кубка Францыі, але саступіла клюбу «Вільмомбль» на стадыёне Парк дэ Прэнс у прысутнасьці блізу 15 тысячаў гледачоў. У той час гандбол гулялі ў фармаце 11 на 11. «Аньер» ачольваў Крыстыян Пікар, якога ў сэзоне 1975—1976 гадоў замяніў ягоны сын Жэрар Пікар. Гэты функцыянэр заставаўся прэзыдэнтам клюбу да 2003 году^[1].

У 1985 годзе клюб аб’яднаўся з клюбам «Расінг». У сэзоне 1985—1986 гадоў каманда ўпершыню ў сваёй гісторыі ўзьнялася ў Першы дывізіён. Пасьля гэтага посьпеху кіраўніцтва клюбу пераканала Парыскую раду аб’яднаць намаганьні з муніцыпалітэтам Аньер-сюр-Сэн дзеля стварэньня буйнога гандбольнага клюбу ў сталіцы. Хутка пасьля гэтага дружына пераехала ў Парыж, а ў 1989 годзе клюб атрымаў назву «Пары-Аньер»^[1]^[2]^[3]^[4]. У гэты час за клюб выступалі некалькі будучых зорных гульцоў, у тым ліку Джэксан Рычардсан і Патрык Казаль. Рычардсан згуляў у Парыжы два сэзоны з 1989 да 1991 году, а Казаль падпісаў свой першы прафэсійны кантракт з клюбам у 1989 годзе.

7 ліпеня 1992 году футбольны клюб «Пары Сэн-Жэрмэн» і ягоныя ўладальнікі Canal+ узялі пад свой кантроль прафэсійную гандбольную каманду. Пад кіраўніцтвам Шарля Б’етры шматспартовы праект ПСЖ таксама ўлучаў сэкцыі ў дзюдо, валейболе, рэгбі-лізе, боксе і баскетболе. Такая зьмена ўласьніка прывяла да чарговай зьмены назвы, то бок ад гэтага часу клюб пачаў называцць як ПСЖ-Аньер. Партнэрства цягнулася дзесяць гадоў. Пад старшынствам Жэрара Пікара клюб свае хатнія матчы ладзіць на Стадыяне імя П’ера дэ Кубэртэна і Залі імя Жоржа Карпэнт’е^[1]^[5]. У сэзоне 1992—1993 гадоў, пад кіраўніцтвам Патрыса Канаэ, «Пары Сэн-Жэрмэн» выступаў у элітным дывізіёне. У Кубку Францыі каманда дасягнула чвэрцьфіналу. Сэзон стаў пераходным, але стабільным этапам для гандбольнага праекту, спалучаючы досьвед міжнародных гульцоў, як то Патрык Казаль, зь першымі крокамі клюбу пад брэндам ПСЖ^[1]^[5]. У наступным сэзоне каманда ўзмацнілася сэрбам Ненадам Перунічычам з «Црвены Зьвезды», а таксама каманда дэбютавала у Эўрапейскім кубку ЭГФ, дасягнуўшы паўфіналу пасьля перамог над «Карвінай» і «Бэнфікай», але саступіўшы швэдзкаму клюбу «Дрот». На ўнутранай арэне парыжане занялі пятае месца ў чэмпіянаце.

ПСЖ увайшоў у час кансалідацыі і аднаўленьня амбіцыяў пад кіраўніцтвам македонскага трэнэра Рысты Магдзінчава, які ўзначаліў каманду ў сэзоне 1994—1995 гадоў. Да каманды далучыліся гульцы зборная Францыі Дэні Лятуд і Стэфан Стаклен, замяніўшы Перунічыча. Не зважаючы на траўму Лятуда на пачатку сэзону, дружына паступова паляпшала вынікі, фінішаваўшы на чацьвертым радку ў чэмпіянаце. Каманда таксама дасягнула паўфіналу Кубка Францыі, чым забясьпечыла кваліфікацыю ў Эўрапейскі кубак. У сэзоне 1995—1996 гадоў «Пары Сэн-Жэрмэн» яшчэ больш узмацніўся, падпісаўшы чэмпіёна сьвету на пазыцыі лінейнага Гаэля Манцюрэля, маючы на мэце кінуць выклік клюбу «АМ Вітроль» у барацьбе за нацыянальны тытул. Каманда дасягнула свайго найлепшага выніку на той час, стаўшы другой у лізе з 20 перамогамі, 3 нічыйнымі вынікамі і 3 паразамі, у тым ліку двойчы за сэзон саступіўшы «АМ Вітролю». Сэзон 1996—1997 гадоў прынёс парыжанам кваліфікацыю ў Лігу чэмпіёнаў, бо празь фінансавы крах «АМ Вітроль». Стаклен пераехаў у Нямеччыну, і яго замяніў македонец Томча Петраскі. Каманда сутыкнулася зь цяжкасьцямі на ўнутранай арэне, заняўшы чацьвертае месца ў айчыннай лізе, на 13 пунктаў адстаўшы ад чэмпіёна «Іўры», і выбыла ў чвэрцьфінале Кубка Францыі ад «Крэтэю». У Лізе чэмпіёнаў каманда заняла апошняе месца ў групавым этапе, зазнаўшы пяць паразаў у шасьці матчах. Няўдалы сэзон прывёў да сыходу Магдзінчава, бо клюб гэтак і не здабыў тытул за час ягонага кіраваньня^[6].