Анжэ (футбольны клюб)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Анжэ
SCO Angers.png
Поўная назва Angers Sporting Club de l'Ouest
Заснаваны 1919
Горад Анжэ, Францыя
Стадыён імя Раймона Капа
Умяшчальнасьць: 18 752
Прэзыдэнт Саід Шабан
Галоўны трэнэр Жэраль Батыкль
Чэмпіянат Ліга 1
 · 2020—2021 13 месца
Афіцыйны сайт

Анжэ́ (па-француску: Angers) — францускі футбольны клюб з гораду Анжэ. Заснаваны ў 1919 годзе. Хатнія матчы праводзіць на стадыёне імя Раймона Капа.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Клюб быў заснаваны ў 1919 годзе, у тым жа годзе калі была заснаваная Фэдэрацыя футболу Францыі[1]. На працягу гісторыі каманда неаднаразова ўдзельнічала ў спаборніцтвах двух верхніх лігах краіны. Аднак некалькі разоў «Анжэ» спускаўся ў лігу трэцяга узроўню, апошні ўдзел зь якіх быў у сезоне 2006—2007 гадоў.

Першы сэзон, у якім Анжэ дэбютаваў у францускім другім дывізіёне, быў у 1945 годзе. У гэтым сэзоне «Анжэ» трапіў у паўночную групу, бо ў той час другі дывізіён быў падзелены на дзьве групы. «Анжэ» фінішаваў трэцім, але яму не хапіла здабытых пунктаў, каб апярэдзіць «Стад Франсэ», які выйшаў у першы дывізіён. У 1957 годзе клюб упершыню даўшоў да фіналу Кубка Францыі, дзе трываў паразу ад «Тулюзы» зь лікам 6:3.

У сэзоне 2014—2015 гадоў Лігі 2 каманда дасягнула падвышэньня пасьля доўгага знаходжаньня ў ніжэйшых дывізіёнах. У стартавым матчы лігі супраць «Манпэлье» анжэрцы выгулялі ў матчы зь лікам 2:0. Першы сэзон па вяртаньні ў эліту «Анжэ» скончыў на 9 месцы ў канчатковым заліку. Першым магутным дасягненьнем клюбу за апошнія гады стаў выхад у фінал Кубка Францыі 2017 году, такім чынам клюб паўтарыў сваё дасягненьні 60-гадовай даўніны. Пры гэтым у пачатковым матчы на першых стадыях турніру «Анжэ» амаль не саступіў клюбу «Гранвілю» зь ніжэйшых дывізіёнаў. Анжэрцы саступалі клюбу з поўначы Францыі пасьля таго, як тыя распачалі лік на 9 хвіліне, аднак «Анжэ» яшчэ ў першым тайме зраўнаваў лік, дзякуючы высілкам Жанатана Бамба. У другім тайме анжэрская дружына ўлучыла яшчэ адзін мяч у браму суперніка. У 1/32 фіналу і 1/16 фіналу клюб выгуляў у «Кана» і «Бастыі». У наступным раўндзе анжэрцы дома прымалі «Бардо» і лік па сканчэньні першай паловы гульні быў роўны 1:1. Голам за «Анжэ» адзначыўся нападнік Кевін Бэрыго. У другім тайме анжэрцы трапна пацэлілі мяч у браму бардоскі клюб, што вывела «Анжэ» ў паўфінал турніру, дзе зноўку ў хатнім матчы дружына выгуляла ў «Генгама» зь лікам 2:0. 28 траўня 2017 году «Анжэ» згуляў у фінале Кубка супраць «Пары Сэн-Жэрмэн». Анжэрцы змагаліся ўвесь матч, але ўсё ж такі саступілі зь лікам 1:0, прапусьціўшы гол на 91 хвіліне матчы.

У сэзоне 2017—2018 гадоў «Анжэ» заняў 14 месца ў табліцы, а камэрунскі нападнік клюбу Карл Тако-Экамбі скончыў сэзон з 17 галамі ва ўсім турнірах на сваім рахунку. Сэзон, які рушыў далей, стаў яшчэ больш пасьпяховым для «Анжэ», бо клюб заняў 13 радок у выніковай табліцы[2]. 8 чэрвеня 2020 году «Анжэ» пераўзышоў уласны рэкорд датычны да сумы трансфэраў, падпісаўшы брамніка Поля Бэрнардані з «Бардо» за 8 млн эўра[3]. 30 красавіка 2021 году «Анжэ» разам з «Парыжам» было забаронена праводзіць трансфэры праз парушэньні пераходных правілаў у жніўні 2020 году. Забарона набыла сілу ў трансфэрны пэрыяд улетку 2021 году[4].

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 10 верасьня 2021 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Францыі Бр Поль Бэрнардані 1997
2 Сьцяг Францыі ПА Батыста Мэндзі 2000
3 Сьцяг Кот-д’Івуару Аб Сулейман Думбія 1996
5 Сьцяг Францыі ПА Тама Мангані 1987
6 Сьцяг Францыі Аб Энзо Эбос 1999
8 Сьцяг Кот-д’Івуару Аб Ісмаэль Траарэ (капітан) 1986
9 Сьцяг Чада Нап Казымір Нінга 1993
10 Сьцяг Францыі ПА Анжэлё Фюльжыні 1996
11 Сьцяг Францыі Нап Жымі Кабо 1994
12 Сьцяг Францыі ПА Зынэдын Уль-Калед 2000
13 Сьцяг Марока ПА Сафіян Буфаль 1993
15 Сьцяг Францыі ПА П’ерык Капэль 1987
16 Сьцяг Францыі Бр Антані Мандрэа 1996
17 Сьцяг Францыі Нап Ноа Фатар 2002
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18 Сьцяг Марока ПА Азэдын Унаі 2000
19 Сьцяг Камэруну Нап Стэфан Баакен 1992
20 Сьцяг Францыі Аб Кевін Бама 2002
21 Сьцяг Францыі Нап Маамэд-Алі Шо 2004
22 Сьцяг Сэнэгалу Нап Сада Тыюб 1995
23 Сьцяг Францыі ПА Антанэн Бабішон 1995
24 Сьцяг Францыі Аб Рамэн Тама 1988
25 Сьцяг Кот-д’Івуару Аб Абдуляй Бамба 1990
26 Сьцяг Францыі ПА Ваніс Таібі 2002
27 Сьцяг Партугаліі ПА Матыяш Пэрэйра Лажы 1996
28 Сьцяг Альжыру Нап Фарыд Эль-Мэлялі 1997
29 Сьцяг Францыі Аб Вэнсан Мансо 1989
30 Сьцяг Чарнагорыі Бр Даніел Петкавіч 1993
Сьцяг Францыі Нап Біляль Браімі 2000

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]