Кірыл Стаселька

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Кірыл Стаселька
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 25 ліпеня 1990 (30 гадоў)
Барысаў, Менская вобласьць, Беларуская ССР, СССР
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці грамадазнаўства
Гады творчасьці зь 2008-га
Кірунак магічны рэалізм[1]
Жанр апавяданьне, аповесьць, раман
Мова беларуская
Дэбют аповед «Жыве БНР» (26 сакавіка 2008 году, радыё «Свабода»)
Значныя творы раманы «Маргіналіс» (2016) і «9 жыцьцяў Віта Морэ» (2019)
Узнагароды «Рэкорды Куфара» (2016)

Кіры́л І́гаравіч Стасе́лька (1990, Барысаў, Менская вобласьць, цяпер Беларусь) — беларускі пісьменьнік.

Выдаў кнігу «Дзіцячы маніфэст» (2015) і 3 раманы «Маргіналіс» (2016), «9 жыцьцяў Віта Морэ» (2019) і «Пімкі» (2020). Зь іх 2 першыя раманы сталі найбольш насычанымі паводле ліку постацяў у беларускай літаратуры (136 і 260). Таксама 2 кнігі вылучаліся на Літаратурную прэмію імя Ежы Гедройца, у тым ліку ў 2016 годзе «Дзіцячы маніфэст» увайшоў у доўгі сьпіс прэтэндэнтаў на яе. Зь 2016 году намесьнік старшыні Руху «За Свабоду».

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Навучаўся ў школе № 22 Барысава (Менская вобласьць). У 2018 годзе згадваў: «Дзесьці каля 16-ці гадоў я перайшоў на беларускую мову. Уладзімер Арлоў тады прыяжджаў у Барысаў з выступам. Ён натхніў мяне і падштурхнуў»[2]. Школьнікам займаўся ў студыі журналістыкі пры барысаўскай газэце «Адзінства». У 2008 годзе паступіў на Факультэт філязофіі і сацыяльных навук БДУ, які скончыў у 2013 годзе[3] па спэцыяльнасьці «сацыялёгія». У 2014 годзе скончыў магістратуру ў Інстытуце падрыхтоўкі навуковых кадраў пры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Дадатковую асьвету атрымаў у Беларускім калегіюме і Лятучым унівэрсытэце. Таксама скончыў Школу маладога пісьменьніка пры Саюзе беларускіх пісьменьнікаў і Школу маладых мэнэджэраў публічнага адміністраваньня. У 2015 годзе стаў кіраўніком агенцтва інфармацыйных тэхналёгіяў «Буцэфал» і сеціўнага часопіса «Інфографэр». Узгадняў праект «Народны журналіст» і «Чытаем беларускую»[4]. 16 кастрычніка 2016 году на канфэрэнцыі з удзелам 115 дэлегатаў абраўся намесьнікам старшыні Руху «За Свабоду»[5].

У чэрвені 2017 году выступіў суарганізатарам 2-га моладзевага летніка на радзіме Васіля Быкава — у вёсцы Бычкі Вушацкага раёну (Віцебская вобласьць), каб добраўпарадкаваць школу, у якой Быкаў скончыў 1-ю клясу і якую апісаў у кнізе «Доўгая дарога дадому». Кірыл Стаселька тады адзначыў: «Летнік складаецца з трох частак: адна зь іх — адукацыйна-культурніцкая (да нас прыяжджаюць лектары, экспэрты, грамадзкія дзеячы), другая — гаспадарчая, валянтэрская (гэта прыбіраньне ў хаце і на падворку), трэцяя — адпачынак, зносіны»[6]. У ліпені 2017 году ў межах кампаніі «Чытаем беларускую» сабраў сродкі на выпуск нізкі з 6 нататнікаў да 500-годзьдзя беларускага кнігадруку з цытатамі і выявамі адпаведных аўтараў — Францішка Скарыны, Вінцэнта Дунін-Марцінкевіча, Янкі Купалы, Якуба Коласа, Васіля Быкава і Ўладзімера Караткевіча[7]. Пры канцы 2017 году скончыў асьпірантуру ў Інстытуце сацыялёгіі НАНБ, куды ў 2016-м уладкаваўся навуковым супрацоўнікам[8]. У 2016 годзе ўдзельнічаў у апытаньні 3800 чалавек наконт мастацкай літаратуры, паводле якога яе чытаюць 49 % апытаных. Зь іх 16 % — аднойчы на тыдзень і 15 % — аднойчы на месяц. Сучасную літаратуру чыталі 12 % апытаных[9].

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

26 сакавіка 2008 году ў 17-гадовым узросьце абнародаваў свой аповед «Жыве БНР» на бачыне Беларускай службы Радыё «Свабода»[10]. У ліпені 2011 году выйшаў яго дэбютны аповед «Вечныя дзеці» ў часопісе «Дзеяслоў»[11]. Друкаваўся ў часопісе «Вожык». У ліпені 2013 годзе выдаў нізку апавяданьняў у часопісе «Маладосьць»[12]. 30 сьнежня 2015 году ў менскай кнігарні «Галіяфы» прадставіў першы зборнік апавяданьняў «Дзіцячы маніфэст»[13]. На прэзэнтацыю кнігі завіталі пісьменьнікі Адам Глёбус і Альгерд Бахарэвіч. У зборнік увайшлі аповеды папярэдніх 7 гадоў, якія выходзілі ў часопісах «Дзеяслоў», «Маладосьць», «Паміж» і «Партызан», а таксама ў зборніку «Параходзік сучаснасьці». Пры гэтым урывак апавяданьня «Звычайная любоў» трапіў у практыкаваньне падручніка «Беларуская мова» для 5-й клясы[14]. Сярод іншага, у зборнік увайшла аповесьць «У пошуках сябе». У анатацыі згадвалася некалькі «герояў, якія парознаму намагаюцца напісаць маніфэст свайго «Я»»[15]. 29 сакавіка 2016 году Кірыл Стаселька прадставіў «Дзіцячы маніфэст» на курсах беларускай мовы «Мова нанова Гародня». Прысутныя са сцэны чыталі творы кнігі[1]. 6 чэрвеня 2016 году «Дзіцячы маніфэст» увайшоў у доўгі сьпіс прэтэндэнтаў на Літаратурную прэмію імя Ежы Гедройца[16]. 24 верасьня 2016 году абнародаваў аповед «Кніга ў вянку зь церняў» на партале «Кнігасьвет»[17].

20 кастрычніка 2016 году на радыё «Культура» анансаваў выхад сваёй кнігі «Маргіналіс» у перадачы «Прачытаньне»[18]. 1 лістапада 2016 году праект «Рэкорды Куфара» засьведчыў, што ў рамане «Маргіналіс» найбольшы ў беларускай літаратуры лік постацяў адносна памеру твору — 136 постацяў на 251 944 знакі. Таксама дзеяньні раману ахоплівалі звыш 400 гадоў і 10 краінаў[19]. Новы пэрсанаж зьяўляўся амаль на кожнай старонцы раману[20]. 10 лістапада 2016 году ў сталічнай прасторы «Кніжная шафа» (праспэкт Дзяржынскага, д. 9) адбылася прэзэнтацыя кнігі «Маргіналіс»[21]. 19 лістапада Кірыл Стаселька прадставіў раман у прасторы «Верх» (вул. Куйбышава, д. 22)[22], а 1 сьнежня — правёў аўтограф-сэсію ў кнігарні «Галіяфы» (вул. Няміга, д. 3)[23]. Падчас прэзэнтацыі кнігі Кірыл Стаселька паведаміў: «Адзін з пэрсанажаў маёй наступнай кнігі будзе насіць імя чытача, які першым здолее назваць мне галоўнага героя рамана «Маргіналіс»[24]. За лістапад 2016 году «Маргіналіс» заняў 3-е месца сярод найбольш прадаваных кніг у сеціўнай краме «Кнігарня.by»[25].

10 красавіка 2017 году прадставіў раман «Маргіналіс» у Полацку (Віцебская вобласьць) ў кавярні «Раздол»[26]. Да красавіка 2017 году ў сацыяльных сетках свае здымкі з кнігамі Стаселькі выклалі кампазытар Эдуард Ханок, тэлевядоўцы Яўген Булка і Антон Мартыненка, журналістка Ганна Бонд і мадэльер Саша Варламаў[27]. 9 кастрычніка 2018 году пачалася перадзамова на раман «9 жыцьцяў Віта Морэ»[28]. 13 красавіка 2019 году стаў першым беларускамоўным пісьменьнікам, які зладзіў аўтограф-сэсію ў менскай краме «Оз» па праспэкце Пераможцаў, д. 3. Мерапрыемства правялі з нагоды выхаду рамана «9 жыцьцяў Віта Морэ», які паставіў 2 рэкорды ў беларускай літаратуры, бо спалучаў 7 жанраў і налічваў звыш 260 постацяў. Таксама падзеі раману ахоплівалі некалькі мацерыкоў і эпохаў[29]. Пагатоў, у 2017—2018 гадах папярэдні раман «Маргіналіс» уваходзіў у сьпіс бэстсэлераў у краме «Оз»[30]. 15 красавіка 2019 году прадставіў свой раман у Цэнтральнай бібліятэцы Барысава, дзе зазначыў: «Кожнай частцы (раману) адпавядае свая геаграфічная топіка, краіна, гістарычны пэрыяд і пэўная філязофская канцэпцыя і свой жанр (недзе казка, дэтэктыў, фантастыка)». Таксама Стаселька прызнаў: «Плянуецца такая кніга, якая будзе зьвязаная з Барысавам»[2]. 19 красавіка 2019 году прэзэнтаваў «9 жыцьцяў Віта Морэ» у Літаратурным музэі Максіма Багдановіча[31], 29 красавіка — у магілёўскім цэнтры «Кола» (зав. Чкалава, д. 16)[30], 13 траўня — у Берасьці на курсах беларускай мовы «Мова нанова»[32], 18 траўня — у гарадзенскім Цэнтры гарадзкога жыцьця (вул. Кірава, д. 3)[33], а 4 кастрычніка — у бабруйскай прасторы «1387» (Чангарская вул., д. 54) на курсах «Мова нанова»[34].

10 красавіка 2019 году часопіс «Маладосьць» абнародаваў апавяданьне Стаселькі «Шалмей»[35]. 12 ліпеня 2019 году Кірыл Стаселька зьмясьціў 4 аповеды ў газэце «Літаратура і мастацтва»[36]. 19 сьнежня 2019 году «Чырвоная зьмена» абнародавала яшчэ 2 аповеды Стаселькі з часопісу «Маладосьць»[37]. 8 студзеня — 29 лютага 2020 году менскі бар «Каліноўскі» на Зыбіцкай вуліцы праводзіў збор рэцэптаў для кактэйлю «Віта Морэ», частка складнікаў якога апісвалася ў рамане. Конкурс прадугледжваў дапрацоўку бармэнамі і ўзнагароду ад выдавецтва «Галіяфы» пасьля галасаваньня журы. Таксама рэцэпт меў трапіць у наступны твор пісьменьніка[38]. У сакавіку 2020 году часопіс «Маладосьць» выйшаў зь нізкай апавяданьняў Кірыла Стаселькі[39]. 8 чэрвеня 2020 году ў Інстаграме пачаў аповед рэчаіснасьці з нагоды падрыхтоўкі кнігі «Пімкі»[40]. 19 чэрвеня 2020 году абнародаваў 4 аповеды ў «Літаратуры і мастацтве»[41]. 10 ліпеня 2020 году пачалася перадзамова на кнігу «Пімкі»[42]. У кастрычніку 2020 году часопіс «Маладосьць» выйшаў з апавяданьнем Стаселькі «Сьцяна Брафстура»[43], а 1 сьнежня — абнародаваў яго аповед «Узмах»[44]. 21 сьнежня 2020 году выдавецтва «Галіяфы» выпусьціла кнігу Кірыла Стаселькі «Пімкі», якую сталі прадаваць яшчэ 5 сеціўных крамаў — «Оз», «Мой родны кут», «Валошкі дызайн», «Акадэмкніга» і «Бібліё»[45].

7 студзеня 2021 году ў газэце «Літаратура і мастацтва» выйшла яшчэ 4 аповеды Кірыла Стаселькі[46].

Крытыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 2016 году ў газэце «Літаратура і мастацтва» Дар’я Латышава адзначыла пра кнігу «Дзіцячы маніфэст»: «Сапраўднай кнігу робіць выхад за межы ўласнага пляскатага сьвету, але першы крок кожны раз павінен быць «менавіта з гэтай рэальнасьці». У момант, калі атрымліваецца ахапіць некалькі ўзроўняў разуменьня, незалежна ад сюжэту або стылістычных асаблівасьцяў, тэкст і аўтар атрымліваюць права на месца ў літаратуры і гісторыі»[15]. 11 жніўня 2017 году Наста Грышчук заўважыла наконт раману «Маргіналіс»: «раман дае нагоду падумаць: ці так нам патрэбна тое, за што мы б’ёмся? Ці не вартыя зоры над нашымі галовамі большай увагі, чым тыя, што схаваныя за цернямі? І чаму міраж здаецца чалавеку больш прывабным, чым тыя рэальныя рэчы, што нас акружаюць? Такія пытаньні, пэўна, і даюць падставу назваць «Маргіналіс» філязофскім раманам»[47]. 6 сьнежня 2019 году Янка Лайкоў згадаў раман «9 жыцьцяў Віта Морэ»: «Кожная зь сямі пададзеных гісторый — асобны закальцаваны сусьвет, унікальны расповед, які адрозьніваецца ад іншых ня толькі часам і геаграфіяй дзеяньня, але жанрава і стылёва. ...шмат «варыяцый» лёсу галоўнага героя, закладзеных ужо ў самім імені: словазлучэньне «vitae more» з лацінскай можна перакласьці як «больш жыцьця». ...Віта Морэ — нязьменны ўдзельнік фантастычных гісторыяў і падарожжаў, ён імкнецца напоўніцу спасьцігнуць жыцьцё ва ўсіх яго праявах»[48].

У верасьні 2020 году ў часопісе «Маладосьць» Ірына Грыбанава заўважыла: «Кірыл Стаселька ня толькі рэклямуе свае кнігі і папулярызуе беларускую літаратуру, але і спрабуе стварыць уласную супольнасьць чытачоў. Для гэтага ён выкарыстоўвае: спэцыяльны лічбавы мэрч, зьвязаны з творамі; камунікацыю з чытачамі ў сацыяльных сетках; стварэньне пляцовак і суполак, дзе чытачы маюць магчымасьць дзяліцца сваім меркаваньнем аб прачытаных кнігах; інтэрактывы; інфанагоды, прывязаныя да выхаду кніг. Кожны пункт распрацаваны як асобная маркетынгавая стратэгія, накіраваная на тое, каб заклікаць патэнцыйнага чытача купіць кнігу. У сукупнасьці ж гэта цэльная кампанія папулярызацыі, накіраваная на тое, каб беларуская літаратура стала масавай»[49]. 7 лістапада 2020 году на радыё «Свабода» Валянціна Аксак акрэсьліла раман «Пімкі»: «Гэтая кніга — гісторыя пра тое, як цмокі, багнікі, цудадзейныя прадметы ці неверагодныя зьявы пачынаюць існаваць побач з вамі. І найперш гэта гісторыя пра тых, хто прагне бачыць, адчуваць і мысьліць інакш, чым зазвычаена. Хто праз гэта намагаецца ня проста здабыць, але пабудаваць, выгадаваць свабоду для сябе і ў сабе»[50].

Кнігі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Кірыл Стаселька прадставіў гарадзенцам «Дзіцячы маніфэст» // Радыё «Рацыя», 29 сакавіка 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  2. ^ а б Наста Аляксандрава. «Дзевяць жыцьцяў Віта Морэ». Кірыл Стаселька прэзэнтаваў у Барысаве свой новы раман // Партал «Экс-прэс», 17 красавіка 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  3. ^ Кірыл Стаселька. Апавяданьні // Маладосьць : часопіс. — Ліпень 2013. — № 7 (716). — С. 21-33. — ISSN 0131-2308.
  4. ^ Кірыл Стаселька. Прэзэнтацыя кнігі «Дзіцячы маніфэст» // Кампанія «Будзьма беларусамі», 6 траўня 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  5. ^ Улад Швядовіч. Шум, гам і Алесь Таўстыка — як выбіралі старшыню Руху «За Свабоду» // Газэта «Наша ніва», 16 кастрычніка 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  6. ^ Як школа Васіля Быкава стала летнікам для моладзі // Радыё «Свабода», 16 чэрвеня 2017 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  7. ^ Да 500-годзьдзя беларускага кнігадруку выйдуць дызайнэрскія нататнікі // Газэта «Наша ніва», 7 ліпеня 2017 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  8. ^ Юрка Карпач. Героем кнігі можа стаць кожны // «Слонімская газэта», 9 красавіка 2018 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  9. ^ Больш за палову беларусаў не чытаюць кніг // «Наша ніва», 1 кастрычніка 2018 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  10. ^ Кірыл Стаселька. Жыве БНР // Радыё «Свабода», 26 сакавіка 2008 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  11. ^ Кірыла Стаселька. Вечныя дзеці // Дзеяслоў : часопіс. — Ліпень-жнівень 2011. — № 4 (53). — С. 134-136.
  12. ^ Увазе прыхільнікаў айчыннай літаратуры, крытыкі і публіцыстыкі! Сьвежы нумар часопіса «Маладосьць» // Газэта «Зьвязда», 13 жніўня 2013 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  13. ^ Ганна Пятрэнка. Чаму мы ня ведаем беларускіх пісьменьнікаў // Газэта «Новы час», 20 сьнежня 2015 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  14. ^ «Дзіцячы маніфэст» для дарослых // Тэлеканал «Белсат», 31 сьнежня 2015 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  15. ^ а б Дар’я Латышава. У пошуках сябе // Літаратура і мастацтва : газэта. — 25 сакавіка 2016. — № 12 (4863). — С. 7. — ISSN 0024-4686.
  16. ^ Агучаны доўгі сьпіс прэміі Гедройца 2016 году // Партал «Робім разам», 6 чэрвеня 2016 г. Праверана 26 студзеня 2021 г.
  17. ^ Кірыл Стаселька. Кніга ў вянку зь церняў // Партал «Кнігасьвет», 24 верасьня 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  18. ^ Марыя Дуброўская. Кірыл Стаселька прэзэнтуе кнігу «Маргіналіс» у этэры «Культуры» // Радыё «Культура», 19 кастрычніка 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  19. ^ У лістападзе выйдзе новая кніга Кірыла Стаселька «Маргіналіс» // «Будзьма беларусамі», 1 лістапада 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  20. ^ Дар’я Каско. Запінкі, макі і «Аліса ў краіне цудаў» на розных мовах // Зьвязда : газэта. — 4 траўня 2017. — № 83 (28447). — С. 16. — ISSN 1990-763x.
  21. ^ На палях рамана «Маргіналіс» // «Будзьма беларусамі», 10 лістапада 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  22. ^ Запрашаем на прэзэнтацыя кнігі Кірыла Стаселькі «Маргіналіс» // Газэта «Новы час», 12 лістапада 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  23. ^ Аўтограф-сэсія Кірыла Стаселька з нагоды выхаду «Маргіналіс» // Газэта «Новы час», 25 лістапада 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  24. ^ Хто хоча стаць пэрсанажам кнігі // Газэта «Новы час», 6 сьнежня 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  25. ^ Топ-10 прадаваных кніг на сайце Kniharnia.by за лістапад // Газэта «Наша ніва», 6 сьнежня 2016 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  26. ^ Пісьменьнік Кірыл Стаселька прэзэнтаваў у Полацку раман «Маргіналіс» // Тэлеканал «Саміт», 10 красавіка 2017 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  27. ^ Вядомыя беларусы падтрымалі СучБелЛіт // Радыё «Спадарожнік», 28 красавіка 2017 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  28. ^ Кірыл Стаселька выдае новы раман — можна пакідаць перадзамовы // «Наша ніва», 9 кастрычніка 2018 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  29. ^ Аўтограф-сэсія Кірыла Стаселькі — 13 красавіка // Газэта «Новы час», 3 красавіка 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  30. ^ а б Прэзэнтацыя кнігі-рэкардсмэна ў Магілёве // Партал «Магілёўскі рэгіён», 29 красавіка 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  31. ^ У Менску прэзэнтуюць раман, які пабіў адразу два рэкорды беларускай літаратуры // Газэта «Новы час», 17 красавіка 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  32. ^ Кірыл Стаселька. Прэзэнтацыя новай кнігі // Партал «Нататнік», 13 траўня 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  33. ^ Кірыл Стаселька спалучыў 7 жанраў у новай кнізе. Хутка прэзэнтацыя ў Горадні // Партал «Гродна Лайф», 14 траўня 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  34. ^ Прэзэнтацыя кнігі-рэкардсмэна ў Бабруйску // Газэта «Бабруйскі кур’ер», 4 кастрычніка 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  35. ^ Кірыл Стаселька. Шалмей // Часопіс «Маладосьць», 10 красавіка 2019 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  36. ^ Кірыл Стаселька. Кола // Літаратура і мастацтва. — 12 ліпеня 2019. — № 27 (5033). — С. 9.
  37. ^ Кірыл Стаселька. Гарбата. Сьвісток // Чырвоная зьмена. — 19 сьнежня 2019. — № 22 (15877). — С. 7.
  38. ^ «Каліноўскі» абвесьціў літаратурна-кактэйльны конкурс // Газэта «Новы час», 8 студзеня 2020 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  39. ^ Кірыл Стаселька. Апавяданьні // Маладосьць. — Сакавік 2020. — № 3. — С. 30-40.
  40. ^ Ганна Алмазава. Кірыл Стаселька з Барысава запусьціў першае літаратурнае рэаліці ў Беларусі // Партал «Экс-прэс», 8 чэрвеня 2020 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  41. ^ Кірыл Стаселька. Лісьце на сэрцы // Літаратура і мастацтва. — 19 чэрвеня 2020. — № 23 (5079). — С. 9.
  42. ^ Пачалася перадзамова на новую кнігу Кірыла Стаселькі // Газэта «Новы час», 10 ліпеня 2020 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  43. ^ Кірыл Стаселька. Сьцяна Брафстура // Маладосьць. — Кастрычнік 2020. — № 10. — С. 20-29.
  44. ^ Кірыл Стаселька. Узмах // Часопіс «Маладосьць», 1 сьнежня 2020 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  45. ^ «Гэта, безумоўна, магія». Чытачы — пра новы раман-казку Кірыла Стаселькі «Пімкі» // Партал «Наша ніва», 21 сьнежня 2020 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  46. ^ Кірыл Стаселька. Жыцьцёвыя лябірынты ці міты // Газэта «Літаратура і мастацтва», 7 студзеня 2021 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.
  47. ^ Наста Грышчук. Казка пра ваду і рэшата // Літаратура і мастацтва. — 11 жніўня 2017. — № 32 (4935). — С. 7.
  48. ^ Янка Лайкоў. Прататыпы і архетыпы // Літаратура і мастацтва. — 6 сьнежня 2019. — № 47 (5053). — С. 6.
  49. ^ Ірына Грыбанава. Мэтады прадуктыўнай рэклямы сучаснай беларускай прозы // Маладосьць. — Верасень 2020. — № 9. — С. 73-75.
  50. ^ Валянціна Аксак. 2020-ы ў кнігах. Літаратурны каляндар: лістапад // Радыё «Свабода», 7 лістапада 2020 г. Праверана 17 студзеня 2021 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]