Пінскводбуд

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку

Каардынаты: 52°7′7″ пн. ш. 26°7′4″ у. д. / 52.11861° пн. ш. 26.11778° у. д. / 52.11861; 26.11778

«Пінскводбуд»
Тып адкрытае акцыянэрнае таварыства
Заснаваная 3 студзеня 1972 (45 гадоў таму)
Заснавальнікі Міністэрства мэліярацыі і воднай гаспадаркі БССР
Разьмяшчэньне Пінск (Берасьцейская вобласьць, Беларусь)
Ключавыя фігуры Валеры Богнат, Леанід Гордзіч, Аляксандар Кузьміч
Галіна будаўніцтва
Прадукцыя вадасховішча, дамба, мост, плаціна, шлюз
Абарачэньне Red Arrow Down.svg9,932 млн рублёў (2016 г.; $4,967 млн)
Апэрацыйны прыбытак Red Arrow Down.svg-0,339 млн руб (2016 г.; $-169,5 тыс.)
Чысты прыбытак Green Arrow Up Darker.svg-0,282 млн руб (2016 г.; $-141 тыс.)[1]
Лік супрацоўнікаў 534 (2017 г.)
Матчына кампанія ДА «Белводгасп» (Менск)
Даччыныя кампаніі рыбгасп «Лахва» (Лунінецкі раён)
Аўдытар Л.Т. Лялюк (Пінск)[2]
Афіцыйны сайт pinskvodstr.by

«Пінскводбуд» — дзяржаўнае будаўнічае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў студзені 1972 годзе ў Пінску (Берасьцейская вобласьць) ў якасьці спэцыялізаванага трэсту «Пінскводбудмэханізацыя».

Галаўное прадпрыемства месьціцца ў Пінску па адрасе: вул. Пушкіна, д. 5. Адыграла істотную ролю ў мэліярацыі ў Берасьцейскай вобласьці.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На 2017 год ААТ «Пінскводбуд» улучала цэнтральную рамонтную майстэрню (ЦРМ; в. Пінкавічы, Пінскі раён), досьледную рыбную гаспадарку «Лахва» (Лунінецкі раён) і 5 перасоўных мэханізаваных калёнаў: 58-я (Пінкавічы), 59-я (Лунінец), 60-я (пас. Целяханы, Івацэвіцкі раён), 61-я (Янаў) і 62-я (Столін). ЦРМ улучала завод жалезабэтонных вырабаў і аўтапарк на 30 самазвалаў. Праектаваньне ажыцьцяўлялася ў супрацы з ААТ «Палесьседзіправодгасп» (Пінск). Ажыцьцяўляла асушэньне земляў для гаспадарчага выкарыстаньня. Закрыты дрэнаж рабілі з дапамогай поліэтыленавых гафрыраваных трубаў, якія пракладалі на глыбіні каля 4-х мэтраў для ўтварэньня падземных водных каналаў (дзюкераў). У якасьці таньнейшага варыянту ўзводзілі адкрытыя асушальныя сеткі з 5-гадовым тэрмінам гарантыі на работы, пасьля чаго тыя вымагалі рэгулярнага абкосу травы на каналах для прадухіленьня выветрываньня ўрадлівага слою глебы[3].

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У студзені 1972 году Міністэрства мэліярацыі і воднай гаспадаркі БССР заснавала спэцыялізаваны трэст «Пінскводбудмэханізацыя», у склад якога перадалі трэст «Берасьцеводбуд», 6 будаўніча-мантажных кіраўніцтваў (БМК; Ганцавіцкае, Лунінецкае, Пінскае, Столінскае, Целяханскае, Янаўскае) і Гарадзішчанскую перасоўную мэханізаваную калёну № 5 (ПМК-5; Баранавіцкі раён). Пазьней далучылі яшчэ 4 ПМК: Лагішынскую № 34 (Пінскі раён), Ляхавіцкую № 24, Мікашэвіцкую № 22 (Лунінецкі раён) і Давыд-Гарадоцкую № 111 (Столінскі раён). У якасьці дапаможных пусьцілі Пінскі завод жалезабэтонных вырабаў, цэнтральную рамонтную майстэрню (вёска Пінкавічы, Пінскі раён) і аўтатранспартны ўчастак. На пачатак 1977 году трэст налічваў звыш 4800 супрацоўнікаў, зь іх 1500 мэханізатараў і 450 інжынэраў. Прадпрыемства мела 435 аўтамабіляў, 320 вусеневых і колавых трактароў, 225 адна- і 73 шматкаўшовых экскаватараў, 165 бульдозэраў, 152 карчавальнікі і 24 скрэпэры. 28 сьнежня 1979 году пасьля 7-гадовага будаўніцтва ў Ганцавіцкім раёне здалі вадасховішча Лактышы плошчай 1520 га і аб'ёмам вады ў 50,2 млн м³. Агульная плошча рыбаводчых сажалак склала 2549 га. Звыш 200 км² у вадазборы ракі Лань атрымалі пастаянную крыніцу ўвільгатненьня[3].

У 1978 годзе ў Пінскім раёне скончылі 3-гадовае будаўніцтва вадасховішча Пагост і рыбнай гаспадаркі «Палесьсе» (вёска Вяз), якая ўлучала нераставыя, матачныя і выгульныя сажаркі-рыбнікі. Ваду ў іх падавалі помпавыя станцыя з вадасховішча Пагост праз магістральныя і падальныя каналы, аснашчаныя дамбамі, шлюзамі і плацінамі. Упершыню пры будаўніцтве давялося выселіць і затапіць вёску Грушка, што налічвала 76 дамоў і каля 200 жыхароў. У 1970-я гады мэліярацыя ў асноўным праводзілася з выкарыстаньнем балотаходных бульдозэраў Т-130, якія выпускаў Чалябінскі трактарны завод (Расейская СФСР). 26 траўня 1985 году ў вёсцы Селішча (Пінскі раён) заклалі найбольшую ў Эўропе плянтацыю (на 2012 год ААТ «Беларускія журавіны» з сажалкай-адстойнікам на 6 гектараў) з тэрмінам службы на 30 гадоў і да 50 гадоў пры належным доглядзе). Журавінавая плянтацыя ўлучала чэкі, каналы, дамбы і трубы для пастаяннага арашэньня, якое таксама дзейнічала на палях для вырошваньня буякоў[3].

З 1 красавіка 1988 году трэст атрымаў сучасную назву «Пінскводбуд». Да 1990 году прадпрыемства ўвяло ў дзеяньне звыш 3000 км² асушаных і 350 км² арашальных земляў, пабудавала звыш 5000 гідратэхнічных збудаваньняў (насосных станцыяў, мастоў, шлюзаў, дамбаў, плацінаў і вадасховішчаў агульным аб'ёмам каля 200 млн м³ вады) і каля 3000 кватэраў агульнай плошчай звыш 109 000 м². Для будаўніцтва асфальтаваных дарог між паселішчамі дзейнічалі 6 асфальтабэтонных заводаў. На мэліяраваных землях заснавалі звыш 200 савецкіх гаспадарак (саўгасп), зь іх найбольшыя: у Пінскім раёне — «Парахонскі» (на 2012 г. ААТ з 10-ю жывёлагадоўчымі комплексамі па 10 000 галоваў жывёлы кожны), «Маладзельчыцы» і «24-ы зьезд КПСС» (в. Жыдча); у Ганцавіцкім — «Адраджэньне» (в. Разьдзялавічы) і «Ясенева» (в. Яловая); у Лунінецкім — імя Леніна і «25-ы зьезд КПСС» (в. Міжлесьсе); у Іванаўскім раёне — імя Івана Паліўкі (в. Тышкавічы); у Івацэвіцкім — «Перамога» (в. Вулька Аброўская); у Ляхавіцкім — «Востраў»[3].

У пачатку 1990-х гадоў «Пінскводбуд» пераважна будаваў пасёлкі ў Гомельскай і Магілёўскай абласьцях для перасяленцаў у рамках пераадоленьня наступстваў Чарнобыльскай катастрофы. У 1995 годзе трэст «Пінскводбуд» перайшоў у падпарадкаваньне дзяржаўнага канцэрна «Белмэліяводгасп» (Менск, Беларусь), які стаў асноўным замоўнікам будаўніцтва і перабудовы мэліярацыйных збудаваньняў і водных гаспадарак. У 2-й палове 1990-х гадоў істотнымі заказамі былі будаўніцтва і рэканструкцыя ахоўных і вадаправодных збудаваньняў на трасе нафтаправода Мазыр-Берасьце для «Гомельтранснафта Сяброўства», добраўпарадкаваньне беларуска-летувіскай граніцы для Дзяржаўнага камітэту памежных войскаў Рэспублікі Беларусь. У жніўні 1999 г. канцэрн «Белмэліяводгасп» сваім Загадам перадаў прадпрыемствам, якім належалі мэліярацыйныя збудаваньні, 3 адпаведныя перасоўныя мэханізаваныя калёны (ПМК): Мікашэвіцкую № 22, Лагішынскую № 34 і Давыд-Гарадоцкую № 111. 15 сакавіка 2001 г. Выканаўчы камітэт Берасьцейскай вобласьці паставіў на улік «Пінскводбуд» у якасьці ўнітарнага прадпрыемства. У кастрычніку 2001 году прадпрыемствам-уласьнікам мэліярацыйных збудаваньняў перадалі Ганцавіцкую і Ляхавіцкую ПМК. У выніку ў складзе УП «Пінскводбуд» засталіся цэнтральная рамонтная майстэрня, у якую ўлучылі аўтапарк і завод жалезабэтонных вырабаў, і 5 ПМК у Іванаўскім, Івацэвіцкім, Лунінецкім, Пінскім і Столінскім раёнах на аснове былых будаўніча-мантажных кіраўніцтваў (БМК)[3]. У 2001 г. аб'ём мэліяратыўнага будаўніцтва ў Берасьцейскай вобласьці 50-кратна скараціўся параўнальна з 1991 годам.

З пачатку 2000-х гадоў дзейнасьць пераважна складалася з выкананьня захадаў абароны і перасьцярогі ад паводак, у тым ліку ўзьвядзеньня збудаваньняў у Давыд-Гарадку (Столінскі раён) і пракладкі новага рэчышча ракі Гарынь вакол яго, агароджанага асфальтавымі дамбамі. За 2005—2011 гады «Пінскводбуд» набыў 49 экскаватараў, зь іх каля 40 у Коханаўскага экскаватарнага заводу (Талачынскі раён, Віцебская вобласьць), таксама 11 трактароў і каля 50 перасоўных насосных станцыяў. На пачатак 2011 году прадпрыемства налічвала 1053 супрацоўнікі. За 2011 год мэліярацыя склала 40% працы прадпрыемства. Да ААТ «Пінскводбуд» далучылі рыбную гаспадарку «Лахва» (Лунінецкі раён)[3]. На 31 сьнежня 2016 году 99,5% акцыяў прадпрыемства належала дзяржаўнаму аб'яднаньню «Белводгасп» (Менск).

Кіраўнікі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Іван Адзінец (1972—1977)
  • Георгі Даніловіч (1977 — студзень 1997)
  • Леанід Даўбнюк (студзень 1997 — 26 жніўня 2011)
  • Леанід Кароль (26 жніўня 2011 — 16 красавіка 2016)
  • Валеры Богнат (з 16 красавіка 2016 году)

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]