Кавярляны

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Кавярляны
трансьліт. Kaviarliany
Першыя згадкі: 1742
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Менская
Раён: Койданаўскі
Сельсавет: Дзямідавіцкі
Насельніцтва: 29 чал. (2010)
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1716
Паштовы індэкс: 222721
Нумарны знак: 5
Геаграфічныя каардынаты: 53°46′46″ пн. ш. 27°13′40″ у. д. / 53.77944° пн. ш. 27.22778° у. д. / 53.77944; 27.22778Каардынаты: 53°46′46″ пн. ш. 27°13′40″ у. д. / 53.77944° пн. ш. 27.22778° у. д. / 53.77944; 27.22778
Кавярляны на мапе Беларусі ±
Кавярляны
Кавярляны
Кавярляны
Кавярляны
Кавярляны
Кавярляны

Кавярля́ны[1] (па-расейску: Каверляны) — вёска ў Дзямідавіцкім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 28 км ад Койданава, 71 км ад Менску, 11 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Да 1742 году — уладальнікі Крупскія[2]. Пасьля 1742 г. — уладальнікі Арцышэўскія. Да 1772 г. — у складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1841 г. — уладальнікі Нелюбовічы[3]. У пачатку XX стагодзьдзя вёска Кавярляны, 21 двор, 164 жыхары, маёнтак Кавярляны, 1 двор, 46 жыхароў. Да 1917 г. — у складзе Расейскай імпэрыі. Помнік на брацкай магіле савецкіх воінаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Дзяржынскага р-на. — Менск: БЕЛТА, 2004. — 704 с.: іл. ISBN 985-6302-64-1.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (djvu) С. 174
  2. ^ Духовное завещание от 16 марта 1742 г. Арцишевского Александра об обмене имения Каверляны в Минском воеводстве у Крупского Афанасия на его имение Шоломецы в Речицком повете — РГИА ф.1343 оп.16 д.2885 лл.24-25 (рас.)
  3. ^ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom III: Haag — Kępy. — Warszawa, 1882. — S. 914