Кавярляны
| Кавярляны | |
| Населены пункт | |
.jpg) | |
| Краіна | Беларусь |
|---|---|
| Вобласьць | Менская |
| Раён | Койданаўскі |
| Сельсавет | Дзямідавіцкі |
| Першыя згадкі | 1742 |
| Часавы пас | |
| Каардынаты | 53°46′46″ пн. ш. 27°13′40″ у. д.HGЯO |
| Насельніцтва | |
| Колькасьць | 29 чал. (2010) |
| Лічбавыя ідэнтыфікатары | |
| Тэлефонны код | +375 1716 |
| Паштовы індэкс | 222721 |
| Нумарны знак | 5 |
| Кавярляны на мапе Беларусі ±   Кавярляны | |
Кавярля́ны[1] (па-расейску: Каверляны) — вёска ў Дзямідавіцкім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 28 км ад Койданава, 71 км ад Менску, 11 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Да 1742 году — уладальнікі Крупскія[2]. Пасьля 1742 г. — уладальнікі Арцышэўскія. Да 1772 г. — у складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1841 г. — уладальнікі Нелюбовічы[3]. У пачатку XX стагодзьдзя вёска Кавярляны, 21 двор, 164 жыхары, маёнтак Кавярляны, 1 двор, 46 жыхароў. Да 1917 г. — у складзе Расейскай імпэрыі. Помнік на брацкай магіле савецкіх воінаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.
Насельніцтва
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- 20 стагодзьдзе: 1991 год — 38 двароў, 68 жыхароў; 1999 год — 47 жыхароў
- 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 19 двароў, 35 жыхароў; 2010 год — 29 жыхароў
Літаратура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Дзяржынскага р-на. — Мн.: БЕЛТА, 2004. — 704 с.: іл. ISBN 985-6302-64-1.
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (djvu) С. 174
- ↑ Духовное завещание от 16 марта 1742 г. Арцишевского Александра об обмене имения Каверляны в Минском воеводстве у Крупского Афанасия на его имение Шоломецы в Речицком повете — РГИА ф.1343 оп.16 д.2885 лл.24-25 (рас.)
- ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom III: Haag — Kępy. — Warszawa, 1882. — S. 914