Глеб Глебаў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Глеб Глебаў
Hleb Sarokin (Hlebaŭ). Глеб Сарокін (Глебаў) (1940).jpg
Дата нараджэньня 29 красавіка (11 траўня) 1899
Месца нараджэньня Вазьнясенск, Лізаветградзкі павет, Хэрсонская губэрня, Расейская імпэрыя[1]
Дата сьмерці 3 сакавіка 1967(1967-03-03)[1] (67 гадоў)
Месца сьмерці Менск, СССР[1]
Месца пахаваньня Усходнія могілкі
Грамадзянства Расейская імпэрыя
Расейская імпэрыя
Месца вучобы Адэскі нацыянальны палітэхнічны ўнівэрсытэт
Занятак актор і палітык
Месца працы Нацыянальны акадэмічны тэатар імя Янкі Купалы
Псэўданімы Глебов
Дзеці Вольга Глебава
Узнагароды
IMDb ID nm0322378
Вікіпэдыя мае артыкулы пра іншых асобаў з прозьвішчам Глебаў (неадназначнасьць).

Глеб Па́ўлавіч Гле́баў, сапр. Глеб Саро́кін (11 траўня 1899, Вазьнясенск, Украіна — 3 сакавіка 1967) — беларускі актор тэатру і кіно.Народны артыст БССР (1940) і СССР (1948). Ляўрэат дзьвюх Сталінскіх прэміяў другой ступені (1941, 1948).

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 11 траўня [ст. ст. 29 красавіка] 1899 году ў Вазьнясенску (цяпер у Мікалаеўскай вобласьці Ўкраіны) у сям’і выхадцаў зь Беларусі.

Сцэнічную дзейнасьць распачаў у 1921 року. З 1926 працаваў у Беларускім дзяржаўным тэатры (у 1941—1947 — мастацкі кіраўнік). Працаваў на радыё.

Дэпутат ВС СССР шостага скліканьня (1962—1966).

Памёр 3 сакавіка 1967 року. Пахаваны ў Менску на Ўсходніх могілках.

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У гісторыю беларускага тэатру ўвайшоў як выдатны майстар камэдыйнага жанру (Пустарэвіч у «Паўлінцы» Янкі Купалы, Туляга ў «Хто сьмяецца апошнім» К. Крапівы, Гарпагон у «Скупым» Мальера). Творчасьць актора характарызавалася глыбокай псыхалягічнай глыбінёй, натуральнасьцю, тонкім гумарам.

Фільмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1949 — Канстанцін Заслонаў — Антон Кропля
  • 1952 — Паўлінка — Пустарэвіч
  • 1953 — Сьпяваюць жаўрукі — Сымон Верас
  • 1954 — Хто сьмяецца апошнім? — Мікіта Туляга
  • 1955 — Зялёныя агні — Каліна
  • 1955 — Несьцерка — антыквар
  • 1955 — Пасеялі дзяўчыны лён
  • 1956 — Міколка паравоз («Пачатак шляху») — гарадзкі галава
  • 1957 — Нашы суседзі — Іван Шпакоўскі
  • 1957 — Палеская легенда — пан Антоні
  • 1959 — Людзі на мосьце — Пётр Савельевіч Паромаў
  • 1959 — Як пасварыліся Іван Іванавіч з Іванам Нічыпаравіч — судзьдзя Дзям’ян Дзям’янавіч
  • 1959 — Строгая жанчына — Спірыдон Жылінка
  • 1960 — Хлеб і ружы — Ферапонт Цівуноў
  • 1960 — Першыя выпрабаваньні — дзяк
  • 1962 — Вуліца малодшага сына — падпольшчык
  • 1963 — Не плач, Аленка
  • 1964 — Масква — Генуя — нэпман
  • 1964 — Адзінота — Фрол Баеў
  • 1966 — Усходні калідор — падпольшчык Зязюля
  • 1967 — Запомнім гэты дзень

Узнагароды і прэміі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Памятная манэта, прысьвечаная 100-годзьдзю з дня народзінаў Г. Глебава

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]