Уладзімер Альгердавіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Уладзімер Альгердавіч (уяўны партрэт). З кнігі Б. Папроцкага «Гняздо цноты», дзе гэтым партрэтам ілюструюцца яшчэ некалькі гістарычных асобаў

Уладзі́мер Альгердавіч (~1331 — пасьля 1398) — князь кіеўскі (13621394), князь капыльскі (1395 — пасьля 1398), адзін са старэйшых сыноў вялікага князя літоўскага Альгерда ад першага шлюбу зь віцебскай князёўнай Марыяй.

Верагодна, быў пастаўлены ў Кіеве пасьля перамогі Вялікага Княства Літоўскага над татарамі-манголамі ў бітве на Сініх Водах, калі Кіеўскае княства перайшло пад уладу ВКЛ[1]. Першы кіеўскі князь з дынастыі Гедзімінавічаў. На кіеўскім стальцы праводзіў самастойную палітыку, тытулаваўся вялікім князем кіеўскім, біў уласную манэту[2]. Гэта былі першыя манэты, адбітыя на тэрыторыі ВКЛ[3].

Па ўзыходжаньні на польскі сталец Ягайлы Ўладзімер падпісаў у 1386, 1388 і 1389 гадох тры дакумэнты пра сваю васальную залежнасьць і адданасьць каралю, каралеве Ядзьвісі і Кароне.

Пасьля Востраўскага пагадненьня 1392 году, калі Вітаўт стаў вялікім літоўскім князем, ягоны хаўрусьнік Скіргайла запатрабаваў падпарадкаваньня Кіеўскага княства сабе. Калі Ўладзімер не падпарадкаваўся, Вітаўт рушыў да Дняпру, узяў Жытомір і Оўруч, а Скіргайла — Чаркасы ды Зьвянігарад (1393). Аднак неўзабаве было заключанае замірэньне, бо пачалася вайна з крыжакамі. Але ўжо ў 1395 годзе Вітаўт і Скіргайла падышлі да самога Кіеву. Уладзімер не аказаў ім аніякага супраціву. Замест Кіеву ён атрымаў Капыль (на Меншчыне) з палоскай зямлі ад верхавінаў Нёману па рацэ Случы да Прыпяці і ўздоўж яе.

Быў жанаты зь нейкай Ганнай[4], меў сыноў Алельку, Івана і Андрэя. Ад Алелькі пайшлі слуцкія князі Алелькавічы; ад Івана пайшлі князі Бельскія.

Апошні раз згадваецца ў 1398 годзе як сьведка дагавору Вітаўта з Тэўтонскім Ордэнам. Далейшы лёс невядомы. Перад сьмерцю прыняў схіму[5].

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ S. C. Rowell Уздым Літвы: Паганская імпэрыя ва Ўсходне-Цэнтральнай Эўропе, 1295—1345 = Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295-1345. — Cambridge University Press, 1994. — С. 100. — (Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series). — ISBN 9780521450119
  2. ^ Rimvydas Petrauskas, Jūratė Kiaupienė Lietuvos istorija. Nauji horizontai: dinastija, visoumenė, valstybė. — Baltos lankos, 2009. — Т. IV. — С. 373–374. — ISBN 978-9955-23-239-1(лет.)
  3. ^ Stanislovas Sajauskas Pirmųjų Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės monetų ypatybės // Часопіс «Pinigų studijos». — 2004. — С. 83–84.(лет.)
  4. ^ Кіева-Пячэрскі памяннік (паз. 147)
  5. ^ Кіева-Пячэрскі памяннік (паз. 132)

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]