Ігар Марзалюк

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Ігар Марзалюк
Ігар Марзалюк.png
Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га скліканьня
11 верасьня 2016 — цяперашні час
Прэзыдэнт: Аляксандар Лукашэнка
Прэм’ер-міністар: Андрэй Кабякоў
Чалец Савету Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-скліканьня
23 верасьня 2012 — 11 верасьня 2016
Прэзыдэнт: Аляксандар Лукашэнка
Прэм’ер-міністар: Міхаіл Мясьніковіч, Андрэй Кабякоў
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 11 верасьня 1968 (51 год)
пасёлак Краснапольле, Магілёўская вобласьць, Беларуская ССР, СССР
Сужэнец: жанаты
Дзеці: сын Альгерд
Бацька: Аляксандар Марзалюк
Адукацыя: Магілёўскі пэдагагічны інстытут (1992)
Узнагароды: Прэмія Магілёўскага аблвыканкаму «Чалавек году» (2012), грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь

Ігар Аляксандравіч Марзалюк (нарадзіўся 11 верасьня 1968 году, Краснапольле, Магілёўская вобласьць, цяпер Беларусь) — беларускі гісторык і палітык. Доктар гістарычных навук (2003), прафэсар (2011), загадчык катэдры археалёгіі і спэцыяльных гістарычных навук Магілёўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту імя А. Куляшова. Жыве ў Магілёве.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Бацька працаваў настаўнікам гісторыі. Пад уплывам бацькі Ігар Марзалюк яшчэ ў пачатковай школе вырашыў, што стане гісторыкам. У дзяцінстве прачытаў кнігі археолягаў «Замкі Беларусі» Міхася Ткачова і «Ажываюць сівыя стагодзьдзі» Георгія Штыхава. Апошні пазьней стаў ягоным навуковым кіраўніком пры напісаньні кандыдацкай дысэртацыі. Улетку на вакацыях назіраў за працай археолягаў у Мірскім замку[1].

Адукацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Скончыў гістарычны факультэт Магілёўскага пэдінстытуту (1992). Завочна скончыў асьпірантуру. У 1996 годзе абараніў кандыдацкую дысэртацыю, у 2003 годзе — доктарскую.

Навуковая дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Займаўся археалягічнымі раскопкамі на Магілёўшчыне, вёў дасьледніцкую работу ў архівах Магілёва, Менску, Вільні. Удзельнічаў у навуковых канфэрэнцыях і чытаў лекцыі па гісторыі Беларусі ў Польшчы, Нямеччыне і Чэхіі. На пачатку 1990-х гадоў адкрыў гарадзішча XII—XIII стагодзьдзяў з умацаваным дзядзінцам, ад якога пайшоў Магілёў. Раскопкі тады праводзіліся на месцы магілёўскага парка імя Горкага. Большасьць знаходак зьмясьцілі ў Музэй гісторыі Магілёва. У 2010 г. стаў суаўтарам кнігі «Грунвальдзкая бітва — бітва народаў», якую выдалі па-летувіску і па-ўкраінску да 600-годзьдзя бітвы. Кніга складалася з працаў гісторыкаў краінаў, што складалі ў Вялікае Княства Літоўскае. Ва Ўкраіне выданьне стала кнігай году ў намінацыі «За садзейнічаньне ў выхаваньні маладога пакаленьня». У 2011 г. правёў археалягічныя раскопкі ў Старым Шклове, дзе знайшлі некалькі тысячаў прадметаў пераважна XVI стагодзьдзя. Сярод знаходак быў каменны нож 3-га тысячагодзьдзя да н. э. Таксама знайшоў у Шклоўскім раёне крыж-энкалпіён (з часткамі мошчаў сьвятых). Увосень 2012 г. выдаў 1-ы нумар Беларускага гістарычнага альманаха[1]. Узначальвае абласную грамадзкую арганізацыю «Магілёўскае краязнаўчае таварыства».

Аўтар больш як 100 навуковых і навукова-папулярных публікацыяў па гісторыі і археалёгіі Беларусі, у тым ліку манаграфіяў:

  • «Магілёўская даўніна ў пытаннях і адказах» (1997, у суаўтарстве з А. Р. Агеевым і І. А. Пушкіным; 2-е выд. перапрац. і дап. 1999).
  • «Гісторыя рэлігіі Беларусі (Х—XVIII ст.)» (1997)
  • Магілёў у ХІІ—XVIII стст.: Людзі і рэчы. — Мн., 1998.
  • Людзі даўняй Беларусі: этнаканфесійныя і сацыякультурныя стэрэатыпы (Х—ХVII стст.). — Магілёў, 2003.
  • Этнічны і канфесійны свет беларускага горада XVI—XVII стст. — Магілёў, 2007.
  • Марзалюк І. А. Міфы «Адраджэнскай» гістарыяграфіі Беларусі: манаграфія / І. А. Марзалюк. — Магілёў: УА «МДУ імя А. А. Куляшова», 2009. — 148 с.

Адзін з укладальніаў кнігі «Наша страва: сапраўдная беларуская кухня» (глава «Кароткі нарыс гіторыі беларускай бульбы»).

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Ілона Іванова. Старажытнае смецьце — скарбніца для сапраўднага гісторыка // Зьвязда : газэта. — 19 красавіка 2012. — № 76-77 (27191-27192). — С. 3. — ISSN 1990-763x.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]