Сяргей Балянок

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Сяргей Балянок
Дата нараджэньня 31 траўня 1954 (66 гадоў)
Месца нараджэньня Боярка, Кіева-Сьвятошынскі раён, Кіеўская вобласьць, УССР, СССР
Адукацыя Украінская акадэмія друкарства
Месца вучобы Украінская акадэмія друкарства
Занятак станковая графіка, кніжная графіка
Жанры кніжная ілюстрацыя
Плынь аквафортэ
Працы «Gentleman», «Прадаецца планета», «Кавалачак памяці», «Птушка, якая п’е ваду з лужыны», «Шпацыр»
Уплыў на Hair Peace Salon
Сайт http://balenok.com/

Сярге́й Уладзі́меравіч Баляно́к (нар. 31 траўня 1954 году, пасёлак Боярка, Кіеўская вобласьць, Украіна) — беларускі графік і мастак, адзін з найвялікшых ілюстратараў XX стагодзьдзя.[1]

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1976—1980 гады навучаўся ва Ўкраінскім паліграфічным інстытуце імя І. Фёдарава ў Львове ў Юрыя Чарышнікава. Пасьля заканчэньня вучобы пераехаў у Менск.[2] Служыў у арміі.[3] У 1987 годзе скончыў Творчыя акадэмічныя майстэрні Акадэміі мастацтваў СССР.[4][5]

З 1980 па 1995 гады працаваў мастацкім рэдактарам у менскіх выдавецтвах, ілюстраваў кнігі, афармляў зборнікі фантастыкі.[6] З 1986 па 1992 гады — галоўны мастацкі рэдактар выдавецтва «Эрыдан» (Менск). 1993 год — галоўны мастацкі рэдактар выдавецтва «Беларусь» (Менск). З 1993 па 1995 гады — дырэктар прыватнага выдавецтва «Balenok & Co». З 1995 году — вольны мастак. З 2011 году займае пасаду старэйшага навуковага супрацоўніка выставачнага аддзелу Нацыянальнага цэнтру сучасных мастацтваў Рэспублікі Беларусь.[7][8][9][10]

Сябра Саюзу мастакоў БССР і Беларускага саюзу мастакоў (1988—2004 гады). Удзельнік выставаў з 1976 году: пэрсанальныя ў 1987, 2004, 2006, 2010, 2011, 2012,[11] 2014, 2015, 2017, 2018, 2019 гадах (Менск);[12] у 1992 годзе — Гданьск (Польшча); у 1995 годзе — Эйндговэн (Нідэрлянды); у 1998 годзе — Капэнгаген (Данія); у 2017 годзе — Раўне-на-Корашкем (Славенія).[8][13]

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Працуе ў кніжнай і станковай графіцы (пераважна ў тэхніцы аквафортэ), станковым жывапісе. Яго творы аздаблялі кнігі Айзэка Азімава, Рэя Брэдбэры, Робэрта Шэклі, Курта Вонэгута.[1][14] За выключэньнем аздабленьня выданьняў Жуля Вэрна, не працуе на заказ.[6][15]

На думку мастака, мастацтва не павінна банальна рэпрадуктаваць навакольны сьвет, яго задача — самому дзеяць новыя сьветы.[16] У яго атрымліваецца адлюстроўваць эмоцыі, настроі, адчуваньні, пачуцьці любога нармальнага чалавеку.[17]

Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музэі Рэспублікі Беларусь, Музэі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Менску, музэі графікі гораду Вінтэртур (Швайцарыя), мастацкіх музэях гарадоў: Полацак, Нью-Брансуік (ЗША), Рыміні (Італія), Кракаў (Польшча), Д’ёр (Вугоршчына), Эйндговэн (Нідэрлянды), Мюнхэн (Нямеччына),[6] а таксама ў прыватных беларускіх (Аляксандар Іваноў) і замежных калекцыях.[18][19][20]

Крытыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Творы мастака «захопліваюць як высокай эстэтычнасьцю, так і лёгкай іроніяй звычайных, але ўбачаных у незвычайным ракурсе вобразаў», — запрашала зайсьці на выставу мастака ў 2017 годзе газэта «Новы час».[21] «Працы Баленка адметныя філасафічнасьцю, і, нягледзячы на „чорна-белы“ стыль, напоўненыя яркім сьвятлом перажываньняў, глыбокіх роздумаў аўтара», — паведамляла Беларускае Радыё Рацыя ад уражаньняў ад выставы мастака ў Полацкай мастацкай галерэі ў 2016 годзе.[22]

Аліса Міхайлава ў рэпартажы тэлеканалу «Беларусь 1» з чарговай выставы Баленка падкрэсьліла, што ў працах мастака арганічна прысутнічаюць рысы абстракцыі, сюррэалізму і рэалізму.[23] Арт-крытык Ларыса Фінкэльштэйн у 2014 годзе вызначыла жывапісныя творы мастака як «вельмі нечаканыя й лірычныя, у якіх прысутнічае вольны рух колеру».[24] Беларускі мастацтвазнавец Натальля Шаранговіч на адкрыцьці пэрсанальнай выставы, прысьвечанай да 60-годдзя гравюрысту, пахваліла яго словамі: «Гэта сапраўды цудоўны мастак. Я шмат гадоў знаёма зь яго творчасьцю, і ён для мяне заўжды непрадказальны».[25] «Аўтар валодае рэдкай для сучаснага творцы якасьцю — уменьнем зьдзіўляць», — давала ацэнку творчасьці Каміла Янушкевіч на старонках часопісу «Мастацтва» па выніках выставы мастака ў 2014 годзе.[26]

Андрэй Адамовіч назіраў у творах ноткі апакаліпсісу.[27] Мастацтвазнавец Алеся Раманюк назвала творы Сяргея Балянка «найзмрачнейшымі сярод усіх бачаных, бо яны паказваюць нейкі гіблы паралельны сьвет, у існаваньне якога верыць ня хочацца, нават калі ён плён фантазіяў аўтара».[27]

Асабістае жыцьцё[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Жанаты, мае двух дзяцей.[28]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Alisa Mikhailova. (2015-06-09) Modern Art Museum to host meeting with Sergei Balenok today(анг.). БелтэлерадыёкампаніяПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  2. ^ Выстава графікі Сяргея Балянка "Цяжкае сола на саксе"(бел.). Галерэя Ў (2012-01-30). Праверана 2019-03-22 г. Архіўная копія ад 2019-03-22 г.
  3. ^ Белорусы и «лица кавказской национальности»(рас.) Беларуская газета. TUT.BY (2001-05-19). Праверана 2019-03-25 г. Архіўная копія ад 2019-03-25 г.
  4. ^ Будет время, заходи!(рас.). Нацыянальны цэнтар сучасных мастацтваў Рэспублікі БеларусьПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  5. ^ alexandrbabushkin. (2014-06-02) Сергей Баленок (Беларусь)(рас.). finbahn.com. Праверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  6. ^ а б в Саша Романова. (2006-02-20) Сергей Баленок: И завтра тоже…(рас.). mixtura.org. Праверана 2019-03-22 г. Архіўная копія ад 2007-11-29 г.
  7. ^ Ирина Завадская; Юрий Мозолевский. (2018-06-01) «Да, мы знакомы!»: в минской Artel Gallery открылась выставка Сергея Баленка(рас.). Советская БелоруссияПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  8. ^ а б Ольга Павлюченко. (2016-03-11) Размова з таварышам патэцыяльным пакупніком пра мастацтва(бел.). norina.by. Праверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  9. ^ Ілья Свірын; Юрый Іваноў. (2012-12-22) Паблік, стрыт, лофт…(бел.). КультураПраверана 2020-02-13 г. Архіўная копія ад 2020-02-13 г.
  10. ^ Вольга Ропат; Аліна Саўчанка. (2016-05-28) Выпрабаванне мастацтва(бел.). КультураПраверана 2020-02-13 г. Архіўная копія ад 2020-02-13 г.
  11. ^ Александр Столяренко. (2012-01-23) Выставку графики «Случайное танго» можно увидеть до 9 февраля(рас.). TUT.BYПраверана 2019-03-25 г. Архіўная копія ад 2019-03-25 г.
  12. ^ Персональная выставка Сергея Баленка «Кусок желтого настроения»(рас.). Нацыянальны цэнтар сучасных мастацтваў Рэспублікі БеларусьПраверана 2019-04-26 г. Архіўная копія ад 2019-04-26 г.
  13. ^ Балянок С. В. | Беларускі плакат(бел.). Беларускі саюз дызайнераўПраверана 2019-03-22 г. Архіўная копія ад 2019-03-22 г.
  14. ^ Іна Наркевіч; Сяргей Ждановіч. (2018-06-24) Пераканаўчасць няправільнай графікі. КультураПраверана 2020-02-13 г. Архіўная копія ад 2020-02-13 г.
  15. ^ Марина Шкиленок. (2012-01-18) В Галерее TUT.BY открывается выставка «Случайное танго»(рас.). TUT.BYПраверана 2019-03-25 г. Архіўная копія ад 2019-03-25 г.
  16. ^ Евгений Долгих. (2011-09-09) Неправильные рисунки и неправильная музыка(рас.). TUT.BYПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  17. ^ Іна Наркевіч. (2017-06-05) Сяргей Балянок: У мяне атрымліваецца адлюстроўваць эмоцыі, настроі, адчуванні, пачуцці любога нармальнага чалавека(рас.). КультураПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  18. ^ Ольга Губская; Максим Шумилин. (2014-03-07) Художник Сергей Баленок: «Иногда тень бывает и получше человека». Журнал «Большой». Праверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  19. ^ Вольга Кляшчук. (2011-08-16) Мастак Сяргей Балянок прадстаўляе ў Мінску сваю «Няправільную графіку»(рас.). БелаПАНПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  20. ^ Аляксей Хадыка. (2015-05-25) Сяргей Балянок і сусветны мастацкі працэс. Анонс выставы(бел.). Новы часПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  21. ^ Аляксей Хадыка. (2017-06-09) Ад Рэмбранта да класічнага польскага плакату. Эксклюзівы і скандалы – выставы на выходных(бел.). Новы часПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  22. ^ Таццяна Козік. (2016-01-22) Сяргей Балянок запрашае зайсці на яго выставу(бел.). Беларускае Радыё РацыяПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  23. ^ В музее современного искусства пройдет встреча с Сергеем Баленком(рас.). Белтэлерадыёкампанія (2015-06-09). Праверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  24. ^ Марат Гаравы. (2014-08-27) Універсальныя жыццёвыя праблемы ў графіцы Сяргея Балянка. Новы часПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  25. ^ Ірэна Кацяловіч. (2014-08-29) Чалавек у шыракаполым капелюшы. ЗвяздаПраверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  26. ^ Каміла Янушкевіч Блюз жалезнага даху (бел.) // Мастацтва : часопіс. — 2014. — № 9 (378). Архіўная копія.
  27. ^ а б Карціна дня: апакаліпсіс ад Сяргея Балянка. Будзьма беларусамі! (2012-04-01). Праверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.
  28. ^ биография | bio(рас.). balenok.com. Праверана 2019-03-23 г. Архіўная копія ад 2019-03-23 г.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Паграноўскі М. М. Балянок Сяргей Уладзіміравіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Менск: БелЭн, 1996. — 480 с.: іл. ISBN 985-11-0061-7 — С. 269.
  • Наталля Шаранговіч Філасофія ў карцінках : [пра мастака Сяргея Балянка] // Роднае слова : часопіс. — 2010. — № 7. — С. 97–98. — ISSN 0234-1360.
  • Віктар Міхайлаў Эцюды аб памяці Сяргея Балянка : у яго карцінах лятаюць рыбы, плаваюць апельсіны і свеціць ціхае сонейка // Беларусь. Belarus : часопіс. — 2008. — № 2. — С. 42–45.
  • Ксе­нія Ся­ліц­кая-Тка­чо­ва. (2019-01-13) Блюз зі­мо­ва­га да­ху. МастацтваПраверана 2020-10-02 г. Архіўная копія ад 2020-10-02 г.
  • М. Г. Борозна Баленок: Каталог / [Составитель Борозна М. Г.]. — М.: Прометей, 1990. — 34 с. — 5000 ас.
  • И. В. Небышинец "...И завтра тоже...". Офорты Сергея Баленка (рас.) // Паведамленні Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь : навукова-інфармацыйнае выданне. — Мінск: 2008. — В. 7. — С. 15–18.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]