Касьцёл Нараджэньня Найсьвяцейшай Панны Марыі і кляштар бэрнардынак (Горадня)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Кляштар бэрнардынак — страчаны рымска-каталіцкі кляштарны комплекс у Горадні, які існаваў з 1621 году. З траўня 1854 году быў перададзены Барыса-Глебскаму праваслаўнаму манастыру. На месцы кляштара знаходзіцца Гарадзенскі абласны драматычны тэатар.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1621 годзе жмудзкі стараста Геранім Валовіч заснаваў кляштар бэрнардынак на пляцы, выкупленым бэрнардынкамі і падканцлерам літоўскім Казімерам Сапегам ад пісара літоўскага Януша Скуміна Тышкевіча ў 1619 годзе ды Ежы дэ Кампа Сцыпіё з 1621 году. Да сярэдзіны ХІХ ст. кляштар быў выведзены за штат, там заставалася толькі некалькі старых манашак. Зачынены ў 1853 годзе.

У траўня 1854 году перададзены мужчынскаму Барысаглебскаму праваслаўнаму манастыру. У 1893 годзе тут быў асьвечаны храм у імя прападобнага Афанасія Берасьцейскага. У храме быў створаны іканастас, дзе знаходзілася ікона Маці Божай Адзігітрыі з Каложы.[1]

З 1918 году Барыса-Глебскі манастыр стаўся цэнтрам беларускага жыцьця, калі сюды пад час Першай сусьветнай вайны з Краснастоцкага манастыра з-пад Беластоку быў пераведзены дзіцячы прытулак для дзяўчынак. У 1916—1930 гадах у ім знаходзіліся беларускія школа і канцылярыя Беларускай вучыцельскай рады, сакратарыят Беларускага пасольскага клюбу і Беларуская школьна-прытулкавая рада, Беларускі камітэт помачы пацярпелым ад вайны і рэдакцыя газэты «Селянская гутарка», беларуская кнігарня і Гарадзенскае аддзяленьне Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры. У манастарскіх кельлях жылі А. Грыкоўскі, Л. Дзекуць-Малей, А. Кухарчук, А. Шах, С. Кішко, Станіслава Буйло, Д. Лічыцкі, М. Амельянчык, Е. Буднік, Л. Лукашык і іншыя беларусы.[2]

У 1930-я гг. — у кляштары арганізаваны кравецкая гімназія.

Рашэньнем гарвыканкаму ў чэрвені 1951 году былы касьцёл, які займала Будаўніча-мантажнае ўпраўленьне №3, быў перададзены на балянс гарадзенскаму «Горпищеторгу» пад склад. У 1959 годзе пазначаны як інтэрнат тонкасуконнага камбіната.

У 1977—1984 гадах на месцы кляштара пабудаваны Гарадзенскі абласны драматычны тэатар.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Біяграфія гарадзенскіх вуліц. Гародня-Wrocław, 2012. С. 231.
  2. ^ Андрэй Чарнякевіч. Старонкі гісторыі Беларускай Гародні - Прытулак для беларускіх дзетак

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Біяграфія гарадзенскіх вуліцаў. Ад Фартоў да Каложы. Гародня-Wrocław, 2012.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]