Мікулічы (Койданаўскі раён)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мікулічы
трансьліт. Mikuličy
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Менская
Раён: Койданаўскі
Сельсавет: Негарэльскі
Насельніцтва: 92 чал. (2010)
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1716
Паштовы індэкс: 222710
Нумарны знак: 5
Геаграфічныя каардынаты: 53°37′36″ пн. ш. 27°5′31″ у. д. / 53.62667° пн. ш. 27.09194° у. д. / 53.62667; 27.09194Каардынаты: 53°37′36″ пн. ш. 27°5′31″ у. д. / 53.62667° пн. ш. 27.09194° у. д. / 53.62667; 27.09194
Мікулічы на мапе Беларусі ±
Мікулічы
Мікулічы
Мікулічы
Мікулічы
Мікулічы
Мікулічы

Міку́лічы[1] — вёска ў Негарэльскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 7 км ад Койданава, 48 км ад Менску, за 2 км ад чыгуначнай станцыі Негарэлае і за 2 км ад чыгуначнага прыпынку Клыпаўшчына.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вядома з XVI стагодзьдзя. У 1589 г. у Станькаўскай воласьці Менскага ваяводзтва ВКЛ. З 1793 г. у Станькаўскай воласьці Менскага павету, належала графам Гутэн-Чапскім, уваходзіла ў Станькаўскі ключ. У сярэдзіне XIX ст. 18 двароў. У 1886 г. Мікулічы і фальварак Лісіны Вугал адносіліся да маёнтку Негарэлае. 30 кастрычніка 2009 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Негарэльскага пасялковага савету ў Негарэльскі сельсавет[2].

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 20 стагодзьдзе: 1924 год — 38 двароў, 221 жыхар; 1997 год — 56 двароў, 111 жыхароў; 1999 год — 112 жыхароў
  • 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 43 двары, 100 жыхароў; 2010 год — 92 жыхары

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (djvu) С. 169
  2. ^ «Об изменении административно-территориального устройства Минской области». Решение Минского областного Совета депутатов от 30 октября 2009 г. № 219(рас.)

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Дзяржынскага р-на. — Менск: БЕЛТА, 2004. — 704 с.: іл. ISBN 985-6302-64-1.