Дэтройт Пістанз
| Дэтройт Пістанз | |||
 | |||
| Заснаваны | 1941, 1937 | ||
|---|---|---|---|
| Месцазнаходжаньне | Дэтройт, Мічыган, ЗША | ||
| Арэна | Літл Сызарз Арэна | ||
| Галоўны трэнэр | |||
| Чэмпіянат | Нацыянальная баскетбольная асацыяцыя | ||
| Форма | |||
| Клюбныя колеры | |||
| |||
| Спасылкі | |||
| Афіцыйная бачына | |||
 Галерэя здымкаў у Вікісховішчы | |||
«Дэтро́йт Пі́станз» (па-ангельску: Detroit Pistons) — прафэсійны баскетбольны клюб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда ўваходзіць у лік клюбаў «арыгінальнай васьмёркі», то бок камандаў які некалі распачалі НБА[2]. Першапачаткова клюб меў назоў «Форт-Ўэйн Золнэр Пістанз», маючы на той час паўпрафэсійны статус і базуючыся ў Форт-Ўэйне з штату Індыяна. Клюб быў створаны ў 1937 годзе, а прафэсійным ён стаў у 1941 годзе, далучыўшыся да Нацыянальнай баскетбольнай лігі (НБЛ), у якой двойчы браў тытул чэмпіёнаў у 1944 і 1945 гадах. У 1948 годзе «Пістанз» далучыліся да Амэрыканскай баскетбольнай асацыяцыі (АБА), а ўжо праз год НБЛ і АБА аб’ядналіся, стварыўшы такім чынам НБА[3]. У 1957 годзе клюб пераехаў у Дэтройт, але празь нейкі час клюб свае хатнія матчы пачаў гуляць на пляцоўцы ў Обэрн-Гілз штату Мічыган. Цяпер сваіх гасьцей каманда прымае на арэне Літл Сызарз Арэна, якая месьціцца ў цэнтры Дэтройту.
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Фрэд Золнэр валодаў карпарацыяй, у склад якой уваходзіў ліцейны завод, што спэцыялізаваўся на вырабе поршняў перадусім для рухавікоў аўтамабіляў, грузавікоў і лякаматываў у Форт-Ўэйне штату Індыяна[4]. У 1937 годзе Золнэр стварыў паўпрафэсійную баскетбольную каманду пад назовам «Форт-Ўэйн Золнэр Пістанз» пасьля таго, як атрымаў запыт ад сваіх рабочых[5]. Акрамя баскетбольнай каманды завода, Золнэр таксама арганізаваў чэмпіёнскую каманду па сафтболе з хуткім 12-цалевым мячом, у якой былі гульцы з сафтбольных і баскетбольных камандаў[6]. У 1941 годзе «Золнэр Пістанз» адмовіліся ад сваіх завадзкіх каранёў і далучыліся да Нацыянальнай баскетбольнай лігі[7]. Каманда рабілася чэмпіёнам у 1944 і 1945 гадах[7]. Яны таксама перамагалі ў Сусьветным прафэсійным турніры па баскетболе ў 1944, 1945 і 1946 гадах[8].
.JPG)
У 1948 годзе каманда пачала называцца «Форт-Ўэйн Пістанз» і перайшла ў Амэрыканскую баскетбольную асацыяцыю[4]. Пазьней клюб пачаў гуляць у Нацыянальнай баскетбольнай лізе. Маюцца падазрэньні, што гульцы «Пістанз» змовіліся, маючы фінансавы інтарэс, каб прагуляць розныя гульні ў сэзонах 1953—1954 і 1954—1955 гадоў. Не зважаючы на тое, што «Пістанз» карысталіся вялікай папулярнасьцю, але невялікі памер Форт-Ўэйна перашкаджаў ім быць прыбытковымі, асабліва калі іншыя каманды НБА, разьмешчаныя ў меншых гарадах, пачалі закрывацца або пераязджаць у большыя месцы[7]. Па сэзоне 1956—1957 гадоў Золнэр пастанавіў, што Форт-Ўэйн занадта малы, каб утрымліваць там каманду НБА, і абвесьціў, што ў наступным сэзоне каманда будзе гуляць у іншым месцы. У рэшце рэшт ён спыніўся на Дэтройце[7]. Не зважаючы на тое, што ў той час гэта быў пяты паводле велічыні горад у ЗША[9], у месьце бракавала прафэсійнага баскетболу ўжо дзесяць гадоў[7][10][11][12]. Праз Другую сусьветную вайну горад страціў «Дэтройт Іглз», а таксама шэраг іншых сваім камандаў, у тым ліку «Дэтройт Джэмз», якія сталі «Мінэапаліс Лэйкерз»[7][10][11][12]. Золнэр захаваў назву «Пістанз», лічачы, што гэта мае сэнс, з улікам статусу Дэтройту як цэнтра аўтамабільнай прамысловасьці[4][7].
.JPG)
У 1960-я і 1970-я гады «Пістанз» характарызаваліся як каманда з таленавітымі гульцамі, у іхным ліку былі Джордж Ярдлі, Бэйлі Гаўэл, Дэйв Дэбушэр, Дэйв Бінг і Боб Ланьер, але таксама вызначалася як дружына з сумніўнымі абменамі і частай зьменай трэнэраў[13][14][15][16][17][18]. У сэзоне 1968—1969 гадоў клюб абмяняў Дэбушэра ў «Нью-Ёрк Нікс». Гулец у новай камандзе стаў ключавым гульцом, двойчы ўзяўшы тытулы чэмпіёна НБА[16]. Яшчэ раней, то бок у 1964 годзе, Гаўэл быў абменены ў «Балтымар Булетс», але свае чэмпіёнствы ён здабыў пазьней у складзе «Бостан Сэлтыкс». Ярдлі, Ланьер і Бінг сышлі праз абмены ў іншыя каманды, бо былі расчараваныя кірункам разьвіцьця і магчымасьцямі клюбу[19][20][21]. У 1974 годзе Золнэр прадаў каманду шкляному магнату Білу Дэйвідсану, які заставаўся асноўным уладальнікам каманды да сваёй сьмерці ў 2009 годзе[22][23]. Каманда мела кароткі пэрыяд устойлівага посьпеху ў сярэдзіне 1970-х гадоў, кваліфікуючыся ў плэй-оф чатыры сэзоны запар з 1974 па 1977 гады[24][25][26][27].
.jpg)
Лёс франшызы нарэшце пачаў зьмяняцца ў 1981 годзе, калі яны абралі гульнёвага абаронцу Айзэю Томаса з Індыянскага ўнівэрсытэту[15]. У лістападзе 1981 году «Пістанз» набылі Віні Джонсана ў абмен зь «Сіетл Супэрсонікс»[28]. Пазьней, у лютым 1982 году, яны набылі цэнтравога Біла Лэймбіра ў абмене з «Кліўлэнд Кавальерз»[29]. Яшчэ адным ключавым крокам «Пістанз» сталіся наймы галоўнага трэнэра Чака Дэйлі ў 1983 годзе[30]. У наступныя гады каманда прабівала ў плэй-оф і працягвала ўмацоўваць склад. Перад сэзонам 1986—87 гадоў «Пістанз» набылі яшчэ некалькі ключавых гульцоў, сярод якіх былі абраныя на драфтах Джон Салі, Дэніс Родман ды набытыя ў абмене зь «Ютай Джаз» Эдрыяна Дэнтлі[31][32]. Каманда пераняла фізычна моцны, абарончы стыль гульні, дзякуючы якому яны атрымалі мянушку «Дрэнныя хлопцы»[33]. У 1987 годзе каманда дайшла да фіналу Ўсходняй канфэрэнцыі, дзе згуляла супраць «Сэлтыкс». Гэтая сэрыя была цяжкай для бостанцаў, якія былі дзейнымі чэмпіёнамі на той час. Лёс супрацьстаяньня вызначыўся толькі ў сёмым матчы[34][35]. Натхнёныя паразай ад «Сэлтыкс», «Пістанз», дзякуючы набыцьцю ў сярэдзіне сэзону Джэймза Эдўардса, палепшылі сваю статыстыку да 54 перамогаў цягам сэзону, што стала рэкордам для франшызы[36][37][38]. У плэй-оф дэтройтаўцы адпомсьцілі за дзьве папярэднія паразы ад «Сэлтыкс» у плэй-оф у фінале Ўсходняй канфэрэнцыі, перамогшы іх у шасьці гульнях і прабіўшыся ў фінал НБА ўпершыню з таго часу, як франшыза пераехала ў Дэтройт[36].
.jpg)
У першым фінале «Пістанз» за 32 гады яны сустрэліся з «Лос-Анджэлес Лэйкерз», у якім выступалі Мэджык Джонсан, Джэймз Ўорці і Карым Абдул-Джабар[36]. У шостай гульні сэрыі Айзэя Томас набраў рэкордныя для фіналу НБА 25 пунктаў у трэцяй чвэрці, гуляючы зь цяжкім расьцяжэньнем шчыкалаткі, але гэта не дапамагло спыніць каліфарнійцаў[39]. У выніку «Лэйкерз» узялі тытул. Перад сэзонам 1988—1989 гадоў «Пістанз» пераехалі ў прадмесьце Обэрн-Гілз, дзе пачалі гуляць на арэне Пэлас оф Обэрн-Гілз, першай арэне НБА, цалкам прафінансаванай з прыватных сродкаў[40]. У 1989 годзе «Пістанз» завяршылі фармаваньне свайго складу, абмяняўшы Дэнтлі на Марка Агірэ, абмен, які заўзятары «Пістанз» спачатку рэзка раскрытыкавалі, але пазьней высока ацанілі гэты крок[41][42][43][44]. Каманда сьвяткавала перамогі ў 63 гульнях, абнавіўшы рэкорд франшызы, і пракрочыла праз плэй-оф ажно да фіналу, дзе зноў сутыкнулася з «Лэйкерз». На гэты раз «Пістанз» атрымалі перамогу ў чатырох гульнях, выйграўшы свой першы чэмпіянат НБА. Джо Думарз быў названы самым каштоўным гульцом фіналу НБА[45]. «Пістанз» пасьпяхова абаранілі свой тытул у 1990 годзе, не зважаючы на страту Рыка Магорна, які сышоў у «Мінэсоту Тымбэрўулвз» праз драфт пашырэньня[46][47]. Выйшаўшы ў свой трэці запар фінал НБА, «Пістанз» сустрэліся з «Портлэнд Трэйл Блэйзэрз»[47]. Пасьля таго, як першыя дзьве гульні ў Дэтройце скончыліся абменам перамогамі, «Пістанз» выправіліся ў Портлэнд, дзе яны ня мелі перамогаў з 1974 году, каб згуляць наступныя тры матчы сэрыі[48]. «Пістанз» сьвяткавалі тры перамогі ў Портлэндзе, стаўшы першай камандай НБА, якая выйграла тры сярэднія гульні сэрыі на выезьдзе[49]. Вырашальная гульня трымала ў напрузе ажно да апошняй сэкунды, а Айзэя Томас быў названы самым каштоўным гульцом фіналу НБА[47].
Чэмпіёнская сэрыя клюбу скончылася ў фінале Ўсходняй канфэрэнцыі 1991 году, калі яны саступілі будучым чэмпіёнам НБА «Чыкага Булз» у чатырох гульнях[50]. Гэтая сэрыя найбольш запомнілася тым, што «Пістанз» сышлі з пляцоўкі ў апошняй гульні перад самым ейным заканчэньнем, не жадаючы паціскаць руку баскетбалістам «Булз». Майкл Джордан пазьней абураўся такімі паводзінамі. Пазьней высьветлілася, што сапраўднай прычынай таго, што «Пістанз» сышлі з пляцоўкі былі камэнтары, зробленыя Джорданам у перадгульнявым інтэрвію перад апошнім матчам, дзе ён назваў супернікаў незаслужанымі чэмпіёнамі[51].
Статыстыка
[рэдагаваць | рэдагаваць код]В = выйгрышы, П = паразы, А% = адсотак выйграных матчаў
| «Дэтройт Пістанз» у НБА | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Сэзон | В | П | А% | Плэй-оф | Вынікі |
| Форт-Ўэйн Золнэр Пістанз (НБЛ) | |||||
| 1941—1942 | 15 | 9 | .625 | Выйгралі ў паўфінале Прайгралі ў фінале | Форт Ўэйн — Экран 2-1 Ошкаш — Форт Ўэйн 2-1 |
| 1942—1943 | 17 | 6 | .739 | Выйгралі ў паўфінале Прайгралі ў фінале | Форт Ўэйн — Чыкага 2-1 Шыбойган — Форт Ўэйн 2-1 |
| 1943—1944 | 18 | 4 | .818 | Выйгралі ў паўфінале Выйгралі ў фінале | Форт Ўэйн — Кліўлэнд 2-0 Форт Ўэйн — Шыбойган 3-0 |
| 1944—1945 | 25 | 5 | .833 | Выйгралі ў паўфінале Выйгралі ў фінале | Форт Ўэйн — Кліўлэнд 2-0 Форт Ўэйн — Шыбойган 3-2 |
| 1945—1946 | 26 | 8 | .765 | Прайгралі ў паўфінале | Рочыстэр — Форт Ўэйн 3-1 |
| 1946—1947 | 25 | 19 | .568 | Выйгралі ў першым раўндзе Прайгралі ў паўфінале | Форт Ўэйн 3-2 Таледа Рочыстэр — Форт Ўэйн 2-1 |
| 1947—1948 | 40 | 20 | .667 | Прайгралі ў першым раўндзе | Рочыстэр 3-1 Форт Ўэйн |
| Форт-Ўэйн Пістанз (БАА/НБА) | |||||
| 1948—1949 | 22 | 38 | .367 | ||
| 1949—1950 | 40 | 28 | .588 | Выйгралі ў тайбрэйку Выйгралі ў паўфінале дывізіёну Прайгралі ў фінале дывізіёну | Форт Ўэйн — Чыкага Форт Ўэйн 2, Рочыстэр 0 Мінэапаліс 2, Форт Ўэйн 0 |
| 1950—1951 | 32 | 36 | .471 | Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Рочыстэр 2, Форт Ўэйн 1 |
| 1951—1952 | 29 | 37 | .439 | Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Рочыстэр 2, Форт Ўэйн 0 |
| 1952—1953 | 36 | 33 | .522 | Выйгралі ў паўфінале дывізіёну Прайгралі ў фінале дывізіёну | Форт Ўэйн 2, Рочыстэр 1 Мінэапаліс 2, Форт Ўэйн 0 |
| 1953—1954 | 40 | 32 | .556 | Папярэдні раўнд Папярэдні раўнд | Рочыстэр і Мінэапаліс Форт Ўэйн, 4-0 |
| 1954—1955 | 43 | 29 | .597 | Выйгралі ў фінале дывізіёну Прайгралі ў фінале | Форт Ўэйн 3, Мінэапаліс 2 Сайрэк’юз 4, Форт Ўэйн 3 |
| 1955—1956 | 37 | 35 | .514 | Выйгралі ў фінале дывізіёну Прайгралі ў фінале | Форт Ўэйн 3, Сэнт-Луіс 2 Філадэлфія 4, Форт Ўэйн 1 |
| 1956—1957 | 34 | 38 | .472 | Прайгралі ў тайбрэйку дывізіёну Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Сэнт-Луіс — Форт Ўэйн Мінэапаліс 2, Форт Ўэйн 0 |
| Дэтройт Пістанз | |||||
| 1957—1958 | 33 | 39 | .458 | Выйгралі ў паўфінале дывізіёну Прайгралі ў фінале дывізіёну | Дэтройт 2, Цынцынаці 0 Сэнт-Луіс 4, Дэтройт 1 |
| 1958—1959 | 28 | 44 | .389 | Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Мінэапаліс 2, Дэтройт 1 |
| 1959—1960 | 30 | 45 | .400 | Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Мінэапаліс 2, Дэтройт 0 |
| 1960—1961 | 34 | 45 | .430 | Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Лос-Анджэлес 3, Дэтройт 2 |
| 1961—1962 | 37 | 43 | .463 | Выйгралі ў паўфінале дывізіёну Прайгралі ў фінале дывізіёну | Дэтройт 3, Цынцынаці 1 Лос-Анджэлес 4, Дэтройт 2 |
| 1962—1963 | 34 | 46 | .425 | Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Сэнт-Луіс 3, Дэтройт 1 |
| 1963—1964 | 23 | 57 | .288 | ||
| 1964—1965 | 31 | 49 | .388 | ||
| 1965—1966 | 22 | 58 | .275 | ||
| 1966—1967 | 30 | 51 | .370 | ||
| 1967—1968 | 40 | 42 | .488 | Прайгралі ў паўфінале дывізіёну | Бостан 4, Дэтройт 2 |
| 1968—1969 | 32 | 50 | .390 | ||
| 1969—1970 | 31 | 51 | .378 | ||
| 1970—1971 | 45 | 37 | .549 | ||
| 1971—1972 | 26 | 56 | .317 | ||
| 1972—1973 | 40 | 42 | .488 | ||
| 1973—1974 | 52 | 30 | .634 | Прайгралі ў паўфінале канфэрэнцыі | Чыкага 4, Дэтройт 3 |
| 1974—1975 | 40 | 42 | .488 | Прайгралі ў першым раўндзе | Сіетл 2, Дэтройт 1 |
| 1975—1976 | 36 | 46 | .439 | Выйгралі ў першым раўндзе Прайгралі ў паўфінале канфэрэнцыі | Дэтройт 2, Мілуокі 1 Голдэн Стэйт 4, Дэтройт 2 |
| 1976—1977 | 44 | 38 | .537 | Прайгралі ў першым раўндзе | Голдэн Стэйт 2, Дэтройт 1 |
| 1977—1978 | 38 | 44 | .463 | ||
| 1978—1979 | 30 | 52 | .366 | ||
| 1979—1980 | 16 | 66 | .195 | ||
| 1980—1981 | 21 | 61 | .256 | ||
| 1981—1982 | 39 | 43 | .476 | ||
| 1982—1983 | 37 | 45 | .451 | ||
| 1983—1984 | 49 | 33 | .598 | Прайгралі ў першым раўндзе | Нью-Ёрк 3, Дэтройт 2 |
| 1984—1985 | 46 | 36 | .561 | Выйгралі ў першым раўндзе Прайгралі ў паўфінале канфэрэнцыі | Дэтройт 3, Нью-Джэрзі 0 Бостан 4, Дэтройт 2 |
| 1985—1986 | 46 | 36 | .561 | Прайгралі ў першым раўндзе | Атланта 3, Дэтройт 1 |
| 1986—1987 | 52 | 30 | .634 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале канфэрэнцыі | Дэтройт 3, Вашынгтон 0 Дэтройт 4, Атланта 1 Бостан 4, Дэтройт 3 |
| 1987—1988 | 54 | 28 | .659 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале | Дэтройт 3, Вашынгтон 2 Дэтройт 4, Чыкага 1 Дэтройт 4, Бостан 2 Лэйкерз 4, Дэтройт 3 |
| 1988—1989 | 63 | 19 | .768 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале | Дэтройт 3, Бостан 0 Дэтройт 4, Мілуокі 0 Дэтройт 4, Чыкага 2 Дэтройт 4, Лэйкерз 0 |
| 1989—1990 | 59 | 23 | .720 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале | Дэтройт 3, Індыяна 0 Дэтройт 4, Нью-Ёрк 1 Дэтройт 4, Чыкага 3 Дэтройт 4, Портлэнд 1 |
| 1990—1991 | 50 | 32 | .610 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале канфэрэнцыі | Дэтройт 3, Атланта 2 Дэтройт 4, Бостан 2 Чыкага 4, Дэтройт 0 |
| 1991—1992 | 48 | 34 | .585 | Прайгралі ў першым раўндзе | Нью-Ёрк 3, Дэтройт 2 |
| 1992—1993 | 40 | 42 | .488 | ||
| 1993—1994 | 20 | 62 | .244 | ||
| 1994—1995 | 28 | 54 | .341 | ||
| 1995—1996 | 46 | 36 | .561 | Прайгралі ў першым раўндзе | Арланда 3, Дэтройт 0 |
| 1996—1997 | 54 | 28 | .659 | Прайгралі ў першым раўндзе | Атланта 3, Дэтройт 2 |
| 1997—1998 | 37 | 45 | .451 | ||
| 1998—1999 | 29 | 21 | .580 | Прайгралі ў першым раўндзе | Атланта 3, Дэтройт 2 |
| 1999—2000 | 42 | 40 | .512 | Прайгралі ў першым раўндзе | Маямі 3, Дэтройт 0 |
| 2000—2001 | 32 | 50 | .390 | ||
| 2001—2002 | 50 | 32 | .610 | Выйгралі ў першым раўндзе Прайгралі ў паўфінале канфэрэнцыі | Дэтройт 3, Таронта 2 Бостан 4, Дэтройт 1 |
| 2002—2003 | 50 | 32 | .610 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале канфэрэнцыі | Дэтройт 4, Арланда 3 Дэтройт 4, Філадэлфія 2 Нью-Джэрзі 4, Дэтройт 0 |
| 2003—2004 | 54 | 28 | .659 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале | Дэтройт 4, Мілуокі 1 Дэтройт 4, Нью-Джэрзі 3 Дэтройт 4, Індыяна 2 Дэтройт 4, Лэйкерз 1 |
| 2004—2005 | 54 | 28 | .659 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Выйгралі ў фінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале | Дэтройт 4, Філадэлфія 1 Дэтройт 4, Індыяна 2 Дэтройт 4, Маямі 3 Сан-Антоніё 4, Дэтройт 3 |
| 2005—2006 | 64 | 18 | .780 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале канфэрэнцыі | Мілуокі 4:1 Кліўлэнд 4:3 Маямі 2:4 |
| 2006—2007 | 53 | 29 | .646 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале канфэрэнцыі | Арланда 4:0 Чыкага 4:2 Кліўлэнд 2:4 |
| 2007—2008 | 59 | 23 | .720 | Выйгралі ў першым раўндзе Выйгралі ў паўфінале канфэрэнцыі Прайгралі ў фінале канфэрэнцыі | Філадэлфія 4:2 Арланда 4:1 Бостан 2:4 |
| 2008—2009 | 39 | 43 | .476 | Прайгралі ў першым раўндзе | Кліўлэнд 0:4 |
| 2009—2010 | 27 | 55 | .329 | ||
| 2010—2011 | 30 | 52 | .366 | ||
| 2011—2012 | 25 | 41 | .379 | ||
| 2012—2013 | 29 | 53 | .354 | ||
| 2013—2014 | 29 | 53 | .354 | ||
| Рэгулярны сэзон | 2540 | 2664 | .488 | ||
| Плэй-оф | 200 | 165 | .548 | 3 тытулы | |
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ https://www.perigon.io/news/sports/2024/07/10/jb-bickerstaff-named-detroit-pistons-head-coach
- ↑ Cunningham, Nate (07.2025) How Many NBA Teams Are There? A Brief History of Expansion and How We Got to 30. Sports Illustrated.
- ↑ NBA is born - Aug 03, 1949. History Channel (05.2015). Архіўная копія ад 03.2010 г.
- 1 2 3 Behind the Name – the Detroit Pistons. NBA Media Ventures, LLC (08.2006). Архіўная копія ад 11.2015 г.
- ↑ Cope, Myron (12.1967) The big Z and his misfiring Pistons. SI.com. Архіўная копія ад 09.2021 г.
- ↑ Triptow, Richard F. The Dynasty that Never Was: Chicago's First Professional Basketball Champions, The American Gears. — Lake Bluff, Illinois: self-published, 1997. — ISBN 0-9659280-0-4
- 1 2 3 4 5 6 7 Pretzer, Ryan (10.2007) Farewell, Fort Wayne. NBA Media Ventures, LLC. Архіўная копія ад 04.2022 г.
- ↑ World Professional Basketball Tournament. NBA Hoops Online. Архіўная копія ад 06.2017 г.
- ↑ Population of the 100 Largest Urban Places: 1950. United States Census. Архіўная копія ад 07.2020 г.
- 1 2 Detroit Gems. NBA Hoops Online. Архіўная копія ад 05.2017 г.
- 1 2 Detroit Falcons Basketball. NBA Hoops Online. Архіўная копія ад 08.2017 г.
- 1 2 Van Dusen, Ryan (03.2016) 25 Things You Probably Didn’t Know About the Pistons’ First 10 Years in Detroit. Detroit Sports Nation.
- ↑ Haddad, Ken (11.2016) 5 places the Detroit Pistons called home. ClickOnDetroit.com. Архіўная копія ад 07.2020 г.
- ↑ Happy Anniversary. NBA Media Ventures, LLC (10.2017). Архіўная копія ад 08.2018 г.
- 1 2 Dow, Bill (04.2017) How Isiah Thomas became the greatest Detroit Piston ever. Detroit Free Press. Архіўная копія ад 06.2017 г.
- 1 2 Markusen, Bruce (01.2016) 24-year old DeBusschere was youngest coach in NBA history with Pistons. Vintage Detroit. Архіўная копія ад 12.2019 г.
- ↑ Dow, Bill (05.2010) How a Coin Toss Brought Detroit a Hall of Famer. Vintage Detroit. Архіўная копія ад 02.2023 г.
- ↑ Markusen, Bruce (01.2016) Hall of Famer Bob Lanier was more than just two big feet. Vintage Detroit.
- ↑ Yardley Deal Confirmed; Doctors Approve Finger Cast and He Goes to Syracuse. The New York Times (02.1959). Архіўная копія ад 03.2022 г.
- ↑ People in Sports. The New York Times (08.1975). Архіўная копія ад 03.2022 г.
- ↑ Pistons Send Lanier to Bucks for Benson; Unhappy in Detroit. The New York Times (02.1980). Архіўная копія ад 03.2022 г.
- ↑ Golimper, Sam (07.1974) Pistons Are Sold for $8.1-Million. The New York Times. Архіўная копія ад 05.2018 г.
- ↑ Detroit Pistons owner Davidson dies at 86. ESPN.com (03.2009). Архіўная копія ад 03.2018 г.
- ↑ 1974 NBA Playoffs Summary. Basketball-Reference.com. Архіўная копія ад 07.2022 г.
- ↑ 1975 NBA Playoffs Summary. Basketball-Reference.com. Архіўная копія ад 07.2022 г.
- ↑ 1976 NBA Playoffs Summary. Basketball-Reference.com. Архіўная копія ад 07.2022 г.
- ↑ 1977 NBA Playoffs Summary. Basketball-Reference.com. Архіўная копія ад 07.2022 г.
- ↑ Maxwell, John The Microwave. NBA Media Ventures, LLC. Архіўная копія ад 07.2017 г.
- ↑ The Best of Trader Jack: Part III. NBA Media Ventures, LLC (08.2012). Архіўная копія ад 05.2017 г.
- ↑ Langlois, Keith (05.2009) Chuck Daly, 1930-2009. NBA Media Ventures, LLC. Архіўная копія ад 10.2016 г.
- ↑ Holmes, Dan (10.2011) 25 years ago the Pistons snatched Salley and Rodman in NBA Draft. Vintage Detroit. Архіўная копія ад 06.2022 г.
- ↑ Goldaper, Sam (08.1986) TRIPUCKA TRADED BY PISTONS FOR DANTLEY. The New York Times. Архіўная копія ад 09.2022 г.
- ↑ Holmes, Dan (04.2016) How the Detroit Pistons came to be known as the Bad Boys. Vintage Detroit. Архіўная копія ад 11.2021 г.
- ↑ May, Peter (05.2012) 25 years later, remembering 'a steal by Bird'. ESPN Boston. Архіўная копія ад 03.2018 г.
- ↑ Gelso, Nick (01.2010) Boston Celtics Rivalries That Defined Generations of NBA Basketball. Bleacher Report. Архіўная копія ад 02.2017 г.
- 1 2 3 Detroit Pistons: 1980's. NBA Media Ventures, LLC.
- ↑ Holmes, Dan (03.2016) Edwards added a key piece to the championship runs for the Pistons. Vintage Detroit. Архіўная копія ад 02.2023 г.
- ↑ 1955-56 NBA Season Summary. Basketball-Reference.com. Архіўная копія ад 09.2008 г.
- ↑ Powell, Shaun (05.2016) Top NBA Finals moments: Thomas scores 25 in quarter on injured ankle. NBA.com. Архіўная копія ад 09.2021 г.
- ↑ Muret, Don (11.2008) Twenty years in, the Palace still shines. Sports Business Daily. Архіўная копія ад 01.2018 г.
- ↑ Pretzer, Ryan (02.2008) Dealing Dantley. NBA.com. Архіўная копія ад 07.2018 г.
- ↑ Dantley-for-aguirre Deal Doesn’t Go Down Well in Detroit. Chicago Tribune (02.1989). Архіўная копія ад 03.2021 г.
- ↑ Dantley-for-aguirre Deal Doesn't Go Down Well in Detroit. Chicago Tribune (02.1989). Архіўная копія ад 03.2021 г.
- ↑ Van Dusen, Ryan (06.2016) The 10 Best Trades in Pistons History. Detroit Sports Nation. Архіўная копія ад 10.2017 г.
- ↑ 1988-89 Detroit Pistons. NBA.com. Архіўная копія ад 02.2011 г.
- ↑ Howard-Cooper, Scott (06.1989) NBA Expansion Draft : Timberwolves Get Mahorn; Lakers Lose Rivers. Los Angeles Times. Архіўная копія ад 07.2020 г.
- 1 2 3 Bad Boys Still the Best. NBA.com. Архіўная копія ад 02.2012 г.
- ↑ Goldaper, Sam (06.1990) Another Thriller as Blazers Tie Series. The New York Times. Архіўная копія ад 08.2017 г.
- ↑ Mayberry, Darnell (06.2012) An Historic Look At The NBA Finals' 2-3-2 Format. The Oklahoman. Архіўная копія ад 06.2023 г.
- ↑ Fluck, Adam (03.2011) Pippen and Bulls first had to beat Detroit’s Bad Boys. NBA.com. Архіўная копія ад 12.2017 г.
- ↑ Goodwill, Vincent (04.2020) Don't buy into Michael Jordan's narrative: The 'Bad Boys' Pistons deserve your respect. Yahoo Sports. Архіўная копія ад 02.2024 г.
Вонкавыя спасылкі
[рэдагаваць | рэдагаваць код]
| |||||
| Штогадовыя падзеі | |||||
| Гісторыя | |||||
| Асобы | |||||
| Узнагароды і ўшанаваньні | |||||
| Іншае | |||||
