Міністэрства замежных справаў Рэспублікі Беларусь

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Міністэрства замежных справаў Рэспублікі Беларусь

Будынак міністэрства
Абрэвіятура МЗС РБ
Дата ўтварэньня 25 жніўня 1991 (27 гадоў таму)
Мэта Рэгуляваньне зьнешняй палітыкі Рэспублікі Беларусь
Штаб-кватэра Менск, вул. Леніна, д. 19
Афіцыйныя мовы беларуская, расейская
Міністар Уладзімер Макей
Першы намесьнік Андрэй Яўдачэнка
Намесьнікі Андрэй Дапкюнас, Яўген Шастакоў, Алег Краўчанка [1]
Бюджэт 177,4 млрд рублёў[2] (2009; 63,3 млн $[3])
Сайт mfa.gov.by

Міністэрства замежных справаў Рэспублікі Беларусь (МЗС Беларусі) — міністэрства ўраду Беларусі, упаўнаважанае ажыцьцяўляць ды ўзгадняць вонкавыя сувязі дзяржавы. Міністар замежных справаў прызначаецца й здымаецца з пасады прэзыдэнтам ды ўваходзіць у склад прэзыдыюму ўраду. З 20 жніўня 2012 году пасаду міністра займае Ўладзімер Макей.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. Цэнтральны апарат — 4 галоўныя ўправы, 16 управаў, па адным дэпартамэнце, сакратарыяце ды службе[4];
  2. 60 дыпляматычных прадстаўніцтваў у 47 дзяржавах — 45 амбасадаў, 7 сталых прадстаўніцтваў пры міжнародных арганізацыях, 7 генэральных консульстваў ды адно консульства, а таксама 12 аддзяленьняў амбасадаў[5];
  3. Нацыянальны цэнтар маркетынгу і каньюнктуры цэнаў (НЦМКЦ).

Задачы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • ажыцьцяўленьне адзінай вонкавай палітыкі;
  • забесьпячэньне дзяржаўных зацікаўленасьцяў у міжнародных дачыненьнях;
  • карыснае прадстаўленьне ўрада ў дачыненьнях зь іншымі дзяржавамі, міжнароднымі арганізацыямі ды міждзяржаўнымі ўтварэньнямі;
  • узгадненьне ўзаемінаў зь імі ўправаў ураду;
  • ахова зацікаўленасьцяў грамадзянаў ды юрыдычных асобаў дзяржавы за мяжою;
  • спрыяньне прасоўваньню замежных гаспадарчых зацікаўленасьцяў дзяржавы;
  • плянаваньне вонкавай дзейнасьці;
  • падача прапановаў прэзыдэнту, ураду й Нацыянальнаму сходу аб рэагаваньні на чыньнікі й кірункі міжнароднага разьвіцьця ды стратэгічных напрамках вонкавай супрацы;
  • забесьпячэньне выкананьня іх пастановаў аб вонкавай дзейнасьці дзяржавы;
  • узгадненьне ўтварэньня ды зьмены органамі ўлады дамоўна-прававой асновы дачыненьняў зь іншымі дзяржавамі, міжнароднымі арганізацыямі ды міждзяржаўнымі ўтварэньнямі;
  • нагляд за ды спрыяньне выкананьню органамі ўлады міжнародных дамоваў дзяржавы;
  • узгадненьне працы па ўступленьні дзяржавы ў Сусьветную гандлёвую арганізацыю;
  • кіраваньне дыпляматычнымі прадстаўніцтвамі дзяржавы;
  • выдача зьвестак аб умовах вонкавагаспадарчай дзейнасьці;
  • спрыяньне разьвіцьцю падмуркаў вонкавай дзейнасьці дзяржавы;
  • узгадненьне ўтварэньня парадка гандлю таварамі зь іншымі дзяржавамі;
  • спрыяньне прыцягненьню замежных укладаньняў;
  • спрыяньне супрацы грамадзкіх аб’яднаньняў з суайчыньнікамі за мяжою.

Паўнамоцтвы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • запыт зьвестак;
  • загадваньне падначаленымі дзяржаўнымі ўстановамі;
  • нарады аб вонкавай дзейнасьці дзяржавы з зацікаўленымі ўстановамі й адмыслоўцамі;
  • ухваленьне ведамасных пастановаў ды праверка іх выкананьня;
  • ухваленьне супольных зь іншымі ўправамі ўраду пастановаў;
  • прыём справаздачаў кіраўнікоў дыпляматычных прадстаўніцтваў дзяржавы аб вонкавай дзейнасьці;
  • стварэньне друкаваных выданьняў;
  • стварэньне ведамасных узнагародаў;
  • стварэньне, ператварэньне й скасаваньне падначаленых установаў[6].

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля здабыцьця Беларусьсю незалежнасьці 25 жніўня 1991 году МЗС больш як тры гады працягвала кіравацца Пастановаю Рады міністраў БССР ад 25 кастрычніка 1988 г. № 302. 30 чэрвеня 1995 году ўрад ухваліў Пастанову № 343 аб новай уставе МЗС, паводле якой прэзыдэнт упаўнаважваўся прызначаць ды здымаць з пасады міністра замежных справаў пры згодзе Вярхоўнага Савету[7]. Рада міністраў скасавала гэтую ўставу Пастановай ад 4 лютага 1999 году № 189[8]. Паводле дзейнай Пастановы Рады міністраў ад 31 ліпеня 2006 г. № 978 міністар прызначаецца й звальняецца прэзыдэнтам адзінаасобна[6].

Дыпляматычная служба[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Міністар наймае дыпляматаў зь ліку грамадзянаў, якія:

Ня менш як праз год працы дыплямат дапускаецца да прызначэньня ў дыпляматычнае прадстаўніцтва пры наяўнасьці двухгадовага стажу кіроўцы. Працягласьць працы ў прадстаўніцтве на пасадзе да першага сакратара або консула ўлучна складае да 3 гадоў, на пасадзе дарадцы, старшага дарадцы ды дарадцы-пасланьніка — да 4 гадоў, а надзвычайнага і паўнамоцнага амбасадара, сталага прадстаўніка пры міжнароднай арганізацыі ды генэральнага консула — да 5 гадоў. Надзвычайныя і паўнамоцныя амбасадары й сталыя прадстаўнікі пры міжнародных арганізацыях прызначаюцца й здымаюцца з пасадаў прэзыдэнтам, а намесьнікі міністра, кіраўнік дэпартамэнта вонкаваэканамічнай дзейнасьці, пасланьнікі, павераныя ў справах, дарадцы-пасланьнікі ды генэральныя консулы — Радаю міністраў[9].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Міністр і намеснікі міністра замежных спраў Беларусі(бел.). Міністэрства замежных справаў Рэспублікі Беларусь. Праверана 18 жніўня 2018 г.
  2. ^ Закон Рэспублікі Беларусь аб рэспубліканскім каштарысе на 2009 год. 13 лістапада 2008 г.(рас.). Нацыянальны прававы інтэрнэт-партал Рэспублікі Беларусь. Праверана 21 жніўня 2010 г.
  3. ^ Паводле сярэдняе за 2009 год цаны (2803,27) набыцьця даляра за рублі на валютным рынку. Зьвесткі аб сярэднеўзважаным курсе беларускага рубля да замежных валютаў на валютным рынку Рэспублікі Беларусь за 2009 год. Нацыянальны банк Рэспублікі БеларусьПраверана 21 жніўня 2010 г.
  4. ^ Цэнтральны апарат Міністэрства замежных справаў Рэспублікі Беларусь(рас.) (pdf). Міністэрства замежных справаў Беларусі. Праверана 18 жніўня 2010 г.
  5. ^ Гісторыя МЗС Беларусі(рас.). Міністэрства замежных справаў Беларусі. Праверана 18 жніўня 2010 г.
  6. ^ а б Пастанова Рады міністраў Рэспублікі Беларусь ад 31 ліпеня 2006 г. № 978(рас.). Нацыянальны прававы інтэрнэт-партал Рэспублікі Беларусь. Праверана 18 жніўня 2010 г.
  7. ^ Пастанова Кабінэта міністраў Рэспублікі Беларусь ад 30 чэрвеня 1995 г. № 343(рас.). Беларускі прававы партал. Праверана 18 жніўня 2010 г.
  8. ^ Пастанова Рады міністраў Рэспублікі Беларусь ад 4 лютага 1999 г. № 189(рас.). Сайт «Бусел». Праверана 18 жніўня 2010 г.
  9. ^ Указ прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь ад 15 траўня 2008 г. № 276(рас.). Нацыянальны прававы інтэрнэт-партал Рэспублікі Беларусь. Праверана 18 жніўня 2010 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]