Мінявічы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мінявічы
трансьліт. Miniavičy
Магіла ўдзельнікаў паўстаньня 1863-64 гг.,
Магіла ўдзельнікаў паўстаньня 1863-64 гг.,
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Гарадзенская
Раён: Мастоўскі
Сельсавет: Луньненскі
Насельніцтва: 21 чал. (2009)[1]
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1515
Нумарны знак: 4
Геаграфічныя каардынаты: 53°30′45″ пн. ш. 24°10′37″ у. д. / 53.5125° пн. ш. 24.17694° у. д. / 53.5125; 24.17694Каардынаты: 53°30′45″ пн. ш. 24°10′37″ у. д. / 53.5125° пн. ш. 24.17694° у. д. / 53.5125; 24.17694
Мінявічы на мапе Беларусі ±
Мінявічы
Мінявічы
Мінявічы
Мінявічы
Мінявічы
Мінявічы
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Міняві́чы[2] — вёска ў Мастоўскім раёне Гарадзенскай вобласьці. Уваходзіць у склад Луньненскага сельсавету. На поўнач ад вёскі цячэ рака Нёман.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У XVIII стагодзьдзі маёнтак Каменскіх. Падчас паўстаньня 1863—1864 гадоў, гаспадар маёнтку Ян Каменскі, быў прызначаны Нацыянальным урадам цывільным кіраўніком Гарадзенскага павету. За гэта расейскія ўлады прысудзілія яго да сьмерці, але пасьля вырак замянілі высылкай у раён Омску.

У маёнтку не адно лета ў 1870—1880-х гадах праводзіла Эліза Ажэшка. Тут на лаўцы паміж клёнамі на высокім беразе пісала свой раман «Над Нёманам». Тутэйшы шляхціч Ян Каменскі, уладальнік Мінявічаў, у творы ператварыўся ў галоўнага героя — паўстанца 1863 году Андрэя Карчынскага. Сапраўдны Каменскі вярнуўся ў родныя Мінявічы з ссылкі ў 1882-м, каб адыйсьці з гэтага сьвету празь дзесяць гадоў…[3]

Вярнуўшыся з высылкі, Ян здоляў адсудзіць маёнтак для сваіх дачок, адна зь якіх, Станіслава, выйшла замуж за Клемэнса Стралкоўскага, перадаўшы ў пасаг маёнтак Мінявічы.

Падчас Першай сусьветнай вайны, у 1915 годзе маёнтак быў спалены.

Да 26 лютага 2013 году вёска ўваходзіла ў склад Глядавіцкага сельсавету[4].

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 2009 год — 21 чалавек[1]

Славутасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асобы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]