Паўднёвая Гідра
| Паўднёвая Гідра | |
 | |
| Лацінская назва | Hydrus |
|---|---|
| · у родным склоне | Hydri |
| · скарот | Hyi |
| Простае ўзьняцьцё | 3г |
| Схіленьне | −75° |
| Квадрант | SQ1 |
| Плошча | 243 кв. гр. (61-е) |
| Зорак паводле Баера/Флэмстыда | 19 |
| Зорак з плянэтамі | 4 |
| Зорак ярчэй за 3.00m | 2 |
| Зорак у 10 пк (32,62 сьв. г.) | 1 |
| Найярчэйшая зорка | β Hyi (2,82m) |
| Найбліжэйшая зорка | β Hyi (24,38 сьв. г., 7,47 пк) |
| Аб’екты Мэсье | 0 |
| Памежныя сузор’і |
|
| Назіраецца ў шыротах паміж +8° і −90°. Найлепш назіраецца ў 21:00 на працягу лістапада. | |
Паўднё́вая Гі́дра (па-лацінску: Hydrus, Hyi) — невялікае сузор’е ў паўднёвай частцы зорнага неба. Гэта адно з дванаццаці сузор’яў Пэтэра Плянцыя, створаных паводле назіраньняў Кейсэра і дэ Гаўтмана.[1] Упершыню Паўднёвая Гідра зьявілася на 35-см нябесным глёбусе, створаным Плянцыем зь Ёдакусам Хондыем у 1597 (або 1598) годзе ў Амстэрдаме. У 1603 годзе сузор’е было выяўлена ва «Ўранамэтрыі» — атлясе зорнага неба Ёгана Баера.[2]
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Ridpath & Tirion 2001. С. 160—161.
- ↑ Hydrus (water snake) // Chandra X-ray Observatory (анг.)
Літаратура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Ridpath, Ian; Tirion, Wil Stars and Planets Guide. — Princeton University Press, 2001. — ISBN 0-691-08913-2
- Ridpath, Ian; Tirion, Wil Stars and Planets Guide. — Princeton University Press, 2007. — ISBN 978-0-691-13556-4
| Гэта — накід артыкула. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||
