Васіль Несьцярэнка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Вікіпэдыя мае артыкулы пра іншых асобаў з прозьвішчам Несьцярэнка.
Васіль Несьцярэнка
Nesterenko.jpg
Нарадзіўся 2 сьнежня 1934(1934-12-02)
Красны Кут, Луганская вобласьць, Украіна
Памёр 25 жніўня 2008(2008-08-25)[1] (73 гады)
Навуковая сфэра Ядзерная энэргетыка
Месца працы Інстытут ядзернай энэргетыкі АН БССР
Інстытут радыяцыйнай бясьпекі «Белрад»
Альма-матэр Маскоўская вышэйшая тэхнічная вучэльня імя Баўмана
Навуковая ступень доктар тэхнічных навук
Узнагароды і прэміі Дзяржаўная прэмія БССР
Заслужаны дзяяч навукі і тэхнікі БССР
Ордэн «Знак Пашаны»

Васі́ль Бары́савіч Несьцярэ́нка (2 сьнежня 1934 — 25 жніўня 2008) — беларускі фізык, ганаровы дзяяч навукі і тэхнікі БССР (1979). Аўтар больш за 300 навуковых працаў, болей за 320 вынаходніцтваў.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся ў вёсцы Красны Кут (цяпер у Луганскай вобласьці Ўкраіны). У 1958 годзе скончыў Маскоўскую вышэйшую тэхнічную вучэльню імя Баўмана (цяпер Маскоўскі дзяржаўны тэхнічны ўнівэрсытэт імя Баўмана). У 19581962 — навуковы супрацоўнік Інстытуту рухавікоў АН СССР. 1963—1965 — загаднік лябараторыі Інстытуту цепла- і масаабмену АН БССР.

1965—1977 — загаднік аддзелам і намесьнік дырэктара па навуковай працы, 19771987 — дырэктар Інстытуту ядзернай энэргетыкі АН БССР. Таксама ў 19711987 — генэральны канструктар перасоўнай атамнай электрастанцыі «Памір».

У 19801985 — дэпутат Вярхоўнага Савету БССР.

З 1990 року — дырэктар незалежнага беларускага інстытуту радыяцыйнай бясьпекі «Белрад», заснаванага ў 1989 пры дапамозе Андрэя Сахарава, Алеся Адамовіча і Анатоля Карпава[2]. 1990—1994 — старшыня аб’яднанага экспэртнага камітэту Беларусі, Украіны й Расеі.

За сваю дзейнасьць быў звольнены з працы і зазнаў пагрозы ад Камітэту дзяржаўнай бясьпекі, які пагражаў адправіць яго ў псыхіятрычную лякарню. Аднак пазьней беларускія ўлады прапанавалі яму працу ў дзяржаўным інстытуце «пры ўмове, што ён больш ня будзе займацца чарнобыльскай дзейнасьцю». Пазьбег двух замахаў на жыцьцё[3].

Апошнія рокі жыцьця быў праціўнікам пабудовы АЭС у Беларусі[4].

Памёр 25 жніўня 2008 року ў Рэспубліканскім шпіталі Кіраўніцтва справамі прэзыдэнта пасьля апэрацыі на страўніку. Пахаваны на Ўсходніх могілках Менску[5].

Навуковая дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Працаваў у галіне ядзернай энэргетыкі і радыяцыйнай бясьпекі.

Аўтар больш як 300 навуковых працаў, у тым ліку 15 манаграфіяў, болей за 320 вынаходніцтваў.

Праца ў Чарнобылі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Удзельнічаў у ліквідацыі наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС з самага пачатку, скідаючы кантэйнэры з вадкім азотам з гелікаптэру ў рэактар. Нягледзячы на высокі ўзровень радыяцыі над гэтай зонай, ён здолеў выжыць, аднак астатнія тры пажарнікі зь ягонага гелікаптэру памерлі[6][3].

Праводзіў досьледы прадуктаў харчаваньня ў забруджаных радыяцыяй раёнах Беларусі, дамагаўся выселіць людзей з зоны радыюсам 100 км ад ЧАЭС[7].

Узнагароды і званьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ http://www.lalibre.be/debats/opinions/article/441496/mort-d-un-dissident.html
  2. ^ Le Crime de Tchernobyl, le Goulag nucléaire, de Wladimir Tchertkoff, Actes Sud, avril 2006. p. 155.
  3. ^ а б Le Crime de Tchernobyl, le Goulag nucléaire, de Wladimir Tchertkoff, Actes Sud, avril 2006.
  4. ^ Іна Студзінская (27 жніўня 2008) “Вянок памяці”: Васіль Несьцярэнка Грамадзтва. Радыё «Свабода»Праверана 3 траўня 2011 г.
  5. ^ Архіў навін 2008 года Архив новостей. НАН РБ (27 жніўня 2008). Праверана 17 кастрычніка 2011 г.
  6. ^ Майя Шендрик. Василий Нестеренко: «Нас сегодня облучают продукты питания» // 7 дней. — 2000. — № 46. — С. 5.
  7. ^ Юры Весялкоўскі. Ад Гарбачова да Белавежы. Чарнобыльская аварыя. Беларуская інтэрнэт-бібліятэка «Камунікат». Праверана 14 лістапада 2011 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]