Гудоўшчына
| Гудоўшчына лац. Hudoŭščyna / Gudoŭščyna | |
| Населены пункт | |
 | |
| Краіна | Беларусь |
|---|---|
| Вобласьць | Менская |
| Раён | Маладэчанскі |
| Сельсавет | Гарадоцкі |
| Часавы пас | |
| Каардынаты | 54°09′10″ пн. ш. 26°53′25″ у. д.HGЯO |
| Насельніцтва | |
| Колькасьць |
|
| Лічбавыя ідэнтыфікатары | |
| Тэлефонны код | +375 1773 |
| Паштовы індэкс | 222313 |
| СААТА | 6238813041 |
| Нумарны знак | 5 |
| Гудоўшчына на мапе Беларусі ±   Гудоўшчына | |
Гудо́ўшчына[1] — вёска ў Беларусі, каля ракі Бярэзіны. Уваходзіць у склад Гарадоцкага сельсавету Маладэчанскім раёне Менскай вобласьці.
Назва
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Гуда або Года (Gudo, Godo) — імя германскага паходжаньня[2].
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]У міжваенны час вёска знаходзілася ў складзе гміны Гарадок Вялейскaга павету, з 1927 году Маладэчанскaга павету Віленскага ваяводзтва Польскай Рэспублікі[3][4].
Насельніцтва
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (djvu)
- ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 659—660.
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. T. 1. — Warszawa, 1938. S. 6.
- ↑ Eberhardt P. Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej // Dzieje Najnowsze. Rocznik L, 2018 (2). S. 95—100.
- ↑ Słownik geograficzny... T. II. — Warszawa, 1881. S. 904.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. T. VII, cz. II: Ziemia Wileńska — Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka. — Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1923. S. 80.
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. T. 1. — Warszawa, 1938. S. 27.
Літаратура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Gudowszczyzna, wieś, powiat wilejski // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom II: Derenek — Gżack. — Warszawa, 1881. — S. 904