Андэрлехт Брусэль

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Андэрлехт
RSC Anderlecht.svg
Поўная назва Royal Sporting Club Anderlecht
Заснаваны 27 траўня 1908
Горад Брусэль, Бэльгія
Стадыён Констант Вандэн Сток
Умяшчальнасьць: 21 845
Кіраўнік Марк Кауке
Галоўны трэнэр Вэнсан Кампані
Чэмпіянат Першы дывізіён А
 · 2020—2021 3 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
https://www.rsca.be/

«Андэрлехт» (па-француску: Royal Sporting Club Anderlecht) — бэльгійскі футбольны клюб з гораду Брусэлю. Заснаваны ў 1908 годзе. 34-разовы чэмпіён Бэльгіі, 9-разовы ўладальнік Кубка Бэльгіі, 13-разовы ўладальнік Супэркубка Бэльгіі. Двухразовы ўладальнік Кубка кубкаў (1976, 1978), уладальнік Кубка УЭФА (1983). Клюб месьціцца ў раёне Андэрлехт у сталічным рэгіёне Брусэль. «Андэрлехт» гуляе ў бэльгійскім першым дывізіёне А й зьяўляецца самым пасьпяховым бэльгійскім футбольным клюбам у эўракубках, маючы на сваім рахунку перамогі ў пяці эўрапейскіх спаборніцтвах. «Андэрлехт» трымае рэкорд найбольшай колькасьці пасьлядоўных чэмпіёнскіх тытулаў у краіне, маючы перамогі ў нацыянальным чэмпіянаце з 1964 па 1968 гады.

Клюб быў заснаваны ў 1908 годзе й упершыню дасягнуў самага высокага ўзроўню бэльгійскага футболу ў сэзоне 1921—1922 гадоў. «Андэрлехт» зьяўляецца сталым удзельнікам бэльгійскай лігі з сэзону 1935—1936 гадоў. Клюб атрымаў першую перамогу ў чэмпіянаце пасьля Другой сусьветнай вайны ў сэзоне 1946—1947 гадоў. З тых часоў каманда ніколі не зьніжалася ніжэй за шостае месца.

«Андэрлехт» доўгі час праводзіў свае хатнія матчы на стадыёне «Астрыд-парк» у муніцыпалітэце Андэрлехт з 1917 году. Цяперашні іхны стадыён, «Констант Вандэн Сток», быў упершыню адчынены ў 1983 годзе. Асноўнымі колерамі клюбу зьяўляюцца фіялетавы й белы. Клюб мае сталых супернікаў, «Бруге», «Стандард» (Льеж) і «Брусэль».

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Клюб быў заснаваны пад назовам «Sporting Club Anderlechtois» 27 траўня 1908 году тузінам аматараў футболу ў кавярні «Канкордыя», якая разьмешчана на вуліцы д’Амаль у муніцыпалітэце Андэрлехт. Аднак, свой першы матч у гісторыі клюб адзначыў паразай з буйным лікам 11:8 угульне супраць каманды Інстытуту Сэн-Жоржа[1]. Клюб далучыўся да бэльгійскай футбольнай сыстэмы ў сэзоне 1909—1910 гадоў, пачаўшы выступы з самага нізкага дывізіёну. У сэзоне 1912—1913 гадоў «Андэрлехт» атрымаў прасоўваньне ў наступную лігу. Пасьля першага ж сэзону ўсе чэмпіянаты Бэльгіі былі прыпыненыя ў сувязі з пачаткам Першай сусьветнай вайны, і зноўку аднавіліся ў сэзоне 1919—1920 гадоў. З ростам папулярнасьці клюб пераехаў на большую пляцоўку, на новы стадыён у Астрыд-парку ў 1917 годзе, тады вядомы як Мэір Парк. Клюб пераменаваў стадыён у гонар свайго першага буйнога апекуна, прамыслоўца Эміля Вэрсэ. Паводле вынікаў сэзону 1920—1921 гадоў «Андэрлехт» быў павышаны да першага дывізіёну ў першы раз у сваёй гісторыі. На працягу 14 сэзонаў клюб чатыры разы вылятаў з найвышэйшай лігі й зноўку туды трапляў, атрымаўшы ў тыя часы свайго старэйшага канкурэнта — «Брусэль». У 1933 годзе, праз 25 гадоў пасьля свайго стварэньня клюб зьмяніў сваю назву на сучасную «Royal Sporting Club Anderlechtois». Разам з прасоўваньнем у найвышэйшую лігу Бэльгіі ў 1935 годзе «Андэрлехт» і па сёньняшні дзень ніколі не вылятаў у ніжэйшыя лігі.

Дружына «Андэрлехту» у матчы 1967 году.

З Джэфам Мэрмансам, нападнікам, які быў падпісаны клюбам з «Тубантыі» за рэкордныя на той момант 125 тысяч бэльгійскіх франкаў, «Андэрлехт» здабыў свой першы тытул у элітным дывізіёне ў 1947 годзе. Посьпехі былі нарошчаныя, то бок клюб яшчэ шэсьць разоў станавіўся наймацнейным у пэрыяд з 1950 па 1956 гады і яшчэ двойчы з 1959 па 1962 гады. У 1960-я гады пад кіраўніцтвам П’ера Сынібальдзі, а затым Андрэаса Бэраса, брусэльцы нават здабылі пяць тытулаў чэмпіёнаў запар з 1964 па 1968 гады. Зоркай дружыны таго часу стаў Паўль Ван Гімст, найлепшы бамбардзір лігі ў 1965, 1967 і 1969 гадох і ўладальнік «Залатой бутсы» Бэльгіі ў 1960, 1961, 1965 і 1974 гадох.

Дэбют «Андэрлехту» на міжнароднай арэне адбыўся ў матчы розыгрышу Кубку эўрапейскіх чэмпіёнаў сэзону 1955—1956 гадоў, калі клюб двойчы трываў паразу ад вугорскага чэмпіёну на сёньня вядомаму пад назовам МТК. Першая ж перамога ў гэтым турніры адбылася толькі ў сэзоне 1962—1963 гадоў, калі на хатнім стадыёне бэльгійцы перамаглі мадрыдзкі «Рэал» зь лікам 1:0, пасьля гасьцявой нічыі ў Гішпаніі зь лікам 3:3. Дзякуючы гэтай перамогі клюб упершыню выйшаў у другі раўнд, дзе выгуляў у сафійскага ЦСКА, аднак, ужо ў чвэрцьфінале быў выбіты шатляндзкім «Дандзі». У сэзоне 1969—1970 гадоў «Андэрлехт» дайшоў у фіналу Кубка кірмашоў, дзе трываў паразу ад ангельскага «Арсэналу». У пэрыяд з 1975 па 1984 гады дружына атрымала перамогу толькі ў адным розыгрышу айчыннага першынства, аднак, значныя дасягненьні мелі месца ў міжнарожных спаборніцтвам. Клюб двойчы стаў пераможцам Кубка ўладальнікаў кубкаў у 1976 годзе, выгуляўшы фінал у ангельскага «Ўэст Гэм Юнайтэда», і ў 1978 годзе, перагуляўшы венскую «Аўстрыю». Да вышэйзгаданых трафэяў дадаліся два Супэркубкі Эўропы.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 8 верасьня 2021 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
2 Сьцяг Аргентыны Аб Лісандра Магальян (ар. Аякс) 1993
3 Сьцяг Бэльгіі Аб Анэ Дэлякруа 1999
4 Сьцяг Нідэрляндаў Аб Вэсьлі Гут 1994
6 Сьцяг Ангельшчыны Аб Тэйлар Гарўуд-Бэліс (ар. Ман. Сіці) 2002
7 Сьцяг Бэльгіі Нап Франсіс Амюзю 1999
8 Сьцяг Ірляндыі ПА Джош Кулен 1996
9 Сьцяг Бэльгіі Нап Бэніта Раман 1994
11 Сьцяг Ізраілю ПА Ліёр Рэфаэлаў 1986
14 Сьцяг Украіны Аб Багдан Міхайлічэнка 1997
16 Сьцяг Нідэрляндаў Бр Барт Вэрбруген 2002
17 Сьцяг Гішпаніі Аб Сэрхіё Гомэс 2000
18 Сьцяг Ганы ПА Маджыд Ашымэру 1997
20 Сьцяг Швэцыі ПА Крыстафэр Ульсан 1995
23 Сьцяг Нідэрляндаў Нап Джошуа Зыркзээ (ар. Баварыя) 2001
24 Сьцяг Швэцыі Нап Ісаак Кісэ Тэлін 1992
25 Сьцяг Францыі ПА Адрыен Трэбэль 1991
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
26 Сьцяг Бэльгіі Бр Колін Каосэманс 1992
30 Сьцяг Бэльгіі Бр Гэндрык Ван Кромбруге (капітан) 1993
46 Сьцяг Бэльгіі ПА Ануар Аіт Эль-Гадж 2002
47 Сьцяг Бэльгіі Аб Люкас Лісэнс 2001
51 Сьцяг Бэльгіі ПА Яры Вэрсхарэн 2001
52 Сьцяг Бэльгіі ПА Марыё Струйкенс 2004
53 Сьцяг Бэльгіі Нап Антуан Калясэн 2001
54 Сьцяг Бэльгіі Аб Кіліян Сардэльля 2002
55 Сьцяг Бэльгіі ПА Марка Кана 2002
56 Сьцяг Бэльгіі Аб Зэна Дэбаст 2003
61 Сьцяг Нарвэгіі ПА Крыстыян Арнстад 2003
62 Сьцяг Панамы Аб Майкл Мурыльлё 1996
68 Сьцяг Бэльгіі Аб Наэль Мэсату 2002
70 Сьцяг Бэльгіі Бр Рык Вэркаўтэрэн 2001
99 Сьцяг Кот-д’Івуару Нап Крыстыян Куамэ (ар. Фіярэнтына) 1997
Сьцяг Бэльгіі Нап Закарыя Бакалі 1996

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Андэрлехт Брусэльсховішча мультымэдыйных матэрыялаў