Пагоня (гімн)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Пагоня — беларуская песьня на аднайменны верш Максіма Багдановіча (1891—1917).

Напісаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У кастрычніку 1916 году пасьля заканчэньня Яраслаўскага Дзямідаўскага ліцэю Максім Багдановіч прыехаў у Менск, дзе уладкаваўся на працу сакратара ў Менскі аддзел «Беларускага таварыства помачы ахвярам вайны».

У час свайго апошняга прыезду ў Менск (кастрычнік 1916 – люты 1917) Максім Багдановіч жыў на кватэры ў Зьмітрака Бядулі па Малагеоргіеўскай вул. д.12 (цяпер зувулак Рабкораўскі). Менавіта тут напісаныя верш «Пагоня», а таксама «Страцім-лебедзь», надрукаваныя ў газэце «Вольная Беларусь», 1917, №32, 30 лістапада.

Пра Багдановічаву працу гэтага кругабегу Аркадзь Смоліч потым сьведчыў:

Нягледзячы на хваробу, ён (Багдановіч) і далей працаваў ня толькі днём, але і ноччу; працаваў у гарачцы, пры высокай тэмпературы ў 38-39.

У сваіх успамінах Зьмітрок Бядуля пісаў:

У вольны ад службы час ён сядзеў у Пушкінскай бібліятэцы, або дома і займаўся літаратурнай працай. Сядзеў пры керасінавай лямпе штодня да гадзін 3-4 ночы. Галоўным чынам ён студыяваў тэхніку вершаў.

Музыку ж да «Пагоні» пісалі розныя кампазітары, у тым ліку: Мікола Равенскі, Мікола Шчаглоў-Куліковіч, Аляксей Туранкоў, Уладзімер Мулявін.[1]

Ужываньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

«Пагоня» пад музыку Міколы Шчаглова-Куліковіча прасоўваецца ў якасці нацыянальнага гімну Рэспублікі Беларусі[2]. Гімн стаў вядомым у якасьці аднаго з сымбаляў пратэсту супраць рэжыму Лукашэнкі, разам зь бел-чырвона-белым сьцягам. Было праведзена мноства акцыяў па выкананьні гімну ў грамадзкіх мейсцах: ля філярмоніі[3], у гандлёвым цэнтры[4], у менскім мэтро[5].

Тэкст[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Тэкст вершу «Пагоня» напісаны Максімам Багдановічам у разгар Першае сусьветнае вайны — у 1916 годзе ў прыфрантавым Менску. Падчас выкананьня ў якасьці гімну, як правіла, апошняя страфа не сьпяваецца, а апошнія радкі 2, 4 ды 6 страфы паўтараюцца двойчы.

Толькі ў сэрцы трывожным пачую
За краіну радзімую жах,
Успомню Вострую Браму сьвятую
І ваякаў на грозных канях.

У белай пене праносяцца коні,
Рвуцца, мкнуцца і цяжка хрыпяць,
Старадаўняй Літоўскай Пагоні
Не разьбіць, не спыніць, не стрымаць!

У бязьмерную даль вы ляціце,
А за вамі, прад вамі — гады.
Вы за кім у пагоню сьпяшыце?
Дзе шляхі вашы йдуць і куды?

Мо яны, Беларусь, панясьліся
За тваімі дзяцьмі наўздагон,
Што забылі цябе, адракліся,
Прадалі і аддалі ў палон?

Біце ў сэрцы іх — біце мячамі,
Не давайце чужынцамі быць!
Хай пачуюць, як сэрца начамі
Аб радзімай старонцы баліць.

Маці родная, Маці-Краіна!
Не ўсьцішыцца гэтакі боль.
Ты прабач, ты прымі свайго сына,
За Цябе яму ўмерці дазволь!

Ўсё лятуць і лятуць тыя коні,
Срэбнай збруяй далёка грымяць…
Старадаўняй Літоўскай Пагоні
Не разьбіць, не спыніць, не стрымаць.

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]