Нязбодзічы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Нязбодзічы
трансьліт. Niazbodzičy
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Гарадзенская
Раён: Сьвіслацкі
Сельсавет: Нязбодзіцкі
Насельніцтва: 254 чал. (2009)[1]
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1513
СААТА: 4252820071
Нумарны знак: 4
Геаграфічныя каардынаты: 52°57′44″ пн. ш. 23°58′17″ у. д. / 52.96222° пн. ш. 23.97139° у. д. / 52.96222; 23.97139Каардынаты: 52°57′44″ пн. ш. 23°58′17″ у. д. / 52.96222° пн. ш. 23.97139° у. д. / 52.96222; 23.97139
Нязбодзічы на мапе Беларусі ±
Нязбодзічы
Нязбодзічы
Нязбодзічы
Нязбодзічы
Нязбодзічы
Нязбодзічы

Нязбо́дзічы[2] — вёска ў Сьвіслацкім раёне Гарадзенскай вобласьці. Цэнтар Нязбодзіцкага сельсавету. Каля вёскі працякае рака Бярозаўка (прыток Калонкі).

Вёска разьмешчаная ў пагранічнай зоне[3].

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Упершыню згадваецца ў 1566 годзе, 17 двароў, 83 жыхары. На геаграфічнай мапе XVI ст. вёска пазначаная разам з Сьвіслаччу, Поразавам, Ялоўкай. Празь Нязбодзічы праходзіў важны гандлёвы шлях з Горадні: Крынкі-Гарадок-Шымкі-Ялоўка—Нязбодзічы—Поразаў.

У 1897 годзе 70 двароў, 425 жыхароў. Побач, пры дарозе Поразаў—Беласток, знаходзіўся хутар пад такой жа назвай, 1 двор, 16 жыхароў.

12 жніўня 1942 году каля чыгункі немцы расстралялі 46 жыхароў Нязбодзіч — 40 мужчын і 6-асабовую жыдоўскую сям’ю[4].

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 2000 год — 297 жыхароў, 122 двары
  • 2003 год — 292 жыхароў, 122 двары
  • 2009 год — 254 чалавекі[1]

Славутасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Колькасьць насельніцтва Беларусі на кастрычнік 2009 году(рас.)
  2. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9. (pdf) С. 315
  3. ^ Пералік населеных пунктаў, размешчаных у пагранічнай зоне, сайт пагранкамітэту РБ
  4. ^ Śledztwa zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu, Instytut Pamięci Narodowej

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]