Катастрофа Ту-134А пад Менскам

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Катастрофа Ту-134А пад Менскам
Belavia-tu134a.jpg
Аналягічны Ту-134А кампаніі «Белавія»
Зьвесткі пра катастрофу
Дата 1 лютага 1985 году
Час 8:01
Характар падзеньне на зямлю
Прычына памылка пры тэхнічным абслугоўваньні
Месца катастрофы каля пасёлку Нежаўка, за 10 км ад аэрапорту «Менск-2»
Пункт вылету Менск (Менск-2)
Пункт прызначэньня Ленінград (Пулкава)
Паветранае судна
Мадэль самалёта Ту-134А
Дата выпуску 1982
Авіякампанія «Аэрафлот» (СССР)
Рэгістрацыйны нумар СССР-65910
Пасажыры 74
Экіпаж 6
Загінулі 58
Выжылі 22

Катастрофа Ту-134А пад Менскам — авіякатастрофа, якая адбылася 1 лютага 1985 году ў раёне пасёлку Нежаўка на Меншчыне.

Хада падзеяў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ту-134А Беларускага падразьдзяленьня «Аэрафлёту» СССР накіроўваўся з аэрапорту «Менск-2» ў ленінградзкі аэрапорт «Пулкава». Узьлёт пачаўся ў 7:55. Праз 6 сэкундаў пасьля адрыву ад зямлі на вышыні 35 м і хуткасьці 325 км/г адбылося рэзкае падзеньне абаротаў левага рухавіка. Экіпаж яго парыраваў, разьвярнуў самалёт у бок рухавіка, што спыніўся, і працягнуў набіраць вышыню. Праз хвіліну на вышыні 220 м адмовіў правы рухавік. Спрабуючы захаваць хуткасьць, КПС пачаў зьніжаць самалёт. Пасьля выхаду з аблокаў на вышыні 100—200 м самалёт апынуўся над лесам. Пры сутыкненьні з дрэвамі самалёт зрабіў просеку даўжынёй 570 м, распаўся і часткова згарэў.

Катастрофа адбылася каля пасёлку Нежаўка за 10 км ад аэрапорту «Менск-2». Месца здарэньня было выяўлена наземнымі пошукавымі групамі праз 3 гадзіны 14 хвілінаў пасьля аварыі. Загінулі тры з шасьці чальцоў экіпажу і 55 пасажыраў (з 74).

Расьсьледваньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Падчас стаянкі пры адмоўнай тэмпэратуры паветра на крылах утварыўся лёд. Пры падрыхтоўцы да палёту самалёт быў сьпярша абліты гарачай вадой, а пасьля апрацаваны вадкасьцю «Арктыка». У выніку на пераахалоджаных халодным палівам верхніх панэлях крыла ўтварылася малазаўважная празрыстая корка льду. Падчас узьлёту лёд сарвала паветраная плынь і засмактала ў абодва рухавікі, што выклікала пампаж кампрэсараў, ад чаго яны цалкам былі зруйнаваныя. А праз рэзкае падвышэньне тэмпэратуры ў камэрах спальваньня былі цалкам зруйнаваныя турбіны.

Пасьля супольных дасьледваньняў і выпрабаваньняў вопытна-канструктарскае бюро і ДзяржНДІЭІРАТ назвалі прычынай крушэньня ўтварэньне «паліўнага» ільду на паверхні кесон-бакаў. Аднак міністар грамадзянскай авіяцыі Б. П. Бугаеў 24 чэрвеня 1985 году даклаў Савету міністраў СССР, што прычыну трапленьня льду ў рухавікі ўстанавіць немагчыма:


« Причину попадания льда в двигатели из-за значительных их разрушений установить не представилось возможным… »

—Б. Бугаеў, http://www.svavia.ru/info/lib/sel_chsm7.html

Наступствы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З прычыны пададзенае міністрам грамадзянскай авіяцыі тлумачальнай запіскі з самалётамі Ту-134 і іхнімі рухавікамі нічога не праводзілася ў кірунку павышэньня надзейнасьці ва ўмовах натуральнага абледзяненьня, і 5 кастрычніка 1989 году аналягічная сытуацыя паўтарылася ў маскоўскім аэрапорце «Ўнукава». Аднак у апошнім выпадку рухавік самалёту «Ту-134А» адмовіў яшчэ падчас разгону, і ўсё скончылася без ахвяраў.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]