Батурына (Менская вобласьць)
| Батурына, трансьліт. Baturyna | |
| Населены пункт | |
| Краіна | Беларусь |
|---|---|
| Вобласьць | Менская |
| Раён | Вялейскі |
| Сельсавет | Хаценчыцкі |
| Часавы пас | |
| Каардынаты | 54°20′06″ пн. ш. 27°27′41″ у. д.HGЯO |
| Насельніцтва | |
| Колькасьць |
|
| Лічбавыя ідэнтыфікатары | |
| Тэлефонны код | +375 1771 |
| Паштовы індэкс | 222456 |
| СААТА | 6213878011 |
| Нумарны знак | 5 |
| Батурына на мапе Беларусі ±   Батурына | |
Бату́рына[1] — вёска ў Вялейскім раёне Менскай вобласьці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавету.
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]У міжваенны час вёска знаходзілася вёска ў складзе гміны Хаценчыцкі Вялейскага павету Віленскага ваяводзтва Польскай Рэспублікі[2][3][4][5].
У міжваенны перыяд (1923—1939) у Батурына месцілася памежная застава KOP.
Насельніцтва
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Асобы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Пётра Сыч (1912—1963) — беларускі пісьменьнік, мэмуарыст
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (djvu)
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1938, wolumin — 1, s. 6.
- ↑ https://web.archive.org/web/20220427214757/https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf
- ↑ https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/;3950665
- ↑ Piotr Eberhardt, Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej, «Dzieje Najnowsze», Rocznik L — 2018 (2), 2018, s. 95-100.
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1938, wolumin — 1, s. 57.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej — Tom VII — Część II — Ziemia Wileńska — Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923, s 78.
Літаратура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Baturyn, wieś, powiat wilejski // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom I: Aa — Dereneczna. — Warszawa, 1880. — S. 118