Фламэнгу Рыю-дэ-Жанэйру
| Фламэнгу | |
.png) | |
| Поўная назва | Clube de Regatas do Flamengo |
|---|---|
| Заснаваны | 1895 |
| Горад | Рыю-дэ-Жанэйру, Бразылія |
| Стадыён | Маракана Умяшчальнасьць: 78 838 |
| Прэзыдэнт | Радолфу Ландым[d][1] |
| Чэмпіянат | Сэрыя А |
| · 2025 | 1 месца |
 Галерэя здымкаў у Вікісховішчыflamengo.com.br (парт.) (анг.) | |
«Фламэ́нгу» (па-партугальску: Clube de Regatas do Flamengo) — бразыльскі футбольны клюб з гораду Рыю-дэ-Жанэйру. Быў заснаваны ў 1895 годзе як вясьлярскі клюб і згуляў свой першы афіцыйны матч у 1912 годзе. Традыцыйнымі для «Фламэнгу» ёсьць чырвона-чорныя паласатыя кашулі зь белымі шортамі, а таксама чырвона-чорныя паласатыя шкарпэткі. Свае хатнія матчы «Фламэнгу», як правіла, праводзіць на стадыёне Маракана, які таксама зьяўляецца нацыянальным стадыёнам зборнай Бразыліі. «Фламэнгу» зарэкамэндаваў сябе як адзін з самых пасьпяховых спартовых клюбаў Бразыліі ў XX стагодзьдзі, атрымаўшы шэраг перамог у Лізе Карыёка, галоўным спаборніцтве штату Рыю-дэ-Жанэйру. Пасьля стварэньня чэмпіянату Бразыліі ў 1959 годзе «Фламэнгу» працягваў пасьпяховыя выступы, ня толькі на ўзроўні штату, але і на нацыянальным узроўні. У 1981, 2019, 2022 і 2025 гадах клюб рабіўся ўладальнікам Кубку Лібэртадорэс, галоўным клюбым першынстве Паўднёвай Амэрыцы. У 1981 годзе «Фламэнгу» стаў уладальнікам Міжкантынэнтальнага кубку, калі з буйным лікам атрымаў перамогу над ангельскім «Лівэрпулам» зь лікам 3:0. Галоўную ролю ў той перамозе згуляў легендарны гулец клюбу Зыку. Прынцыповымі супернікамі клюбу ёсьць іншыя клюбы з Рыю-дэ-Жанэйру, як то «Флумінэнсі», «Батафогу» і «Вашку да Гама».
«Фламэнгу» ёсьць самым папулярным клюбам у Бразыліі, які налічвае больш за 30 мільёнаў прыхільнікаў на 2018 год[2]. Па стане на 2017 год «Фламэнгу» быў самым заможным футбольным клюбам Бразыліі з гадавым прыбыткам у 163,04 млн эўра[3], а ацэначны кошт клюбу складаў больш за 425,21 млн эўра[4].
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]«Фламэнгу» быў заснаваны 17 лістапада 1895 году групай весьляроў, якія сабраліся ў маёнтку сябра клюбу Нэстара дэ Баруса на пляжы Фламэнгу ў Рыю-дэ-Жанэйру. У канцы XIX стагодзьдзя веславаньне было элітным відам спорту вышэйшай сярэдняй клясы ў рэгіёне, і група спадзявалася ўразіць маладых жанчынаў з найвышэйшага грамадзтва гораду, стварыўшы вясьлярны клюб. Спачатку сябры маглі дазволіць сабе толькі патрыманы човен пад назовам «Фэруза», якую трэба было цалкам перабудаваць, перш чым яе можна было выкарыстоўваць у спаборніцтвах. Каманда дэбютавала 6 кастрычніка 1895 году, калі яны адплылі ад мыса Кажу ў бок пляжу Фламэнгу. Аднак моцны вецер перакуліў човен, і весьляры ледзь не патанулі. Іх выратавала рыбацкая лодка пад назовам «Леал». Пазьней, калі «Фэруза» была на рамонце, яе скралі і больш аніколі не знайшлі. Група ашчадзіла грошы, каб купіць новы човен пад назовам «Этуаль», якую перайменавалі ў «Скіру».
Футбольная каманда «Фламэнгу» была створаная толькі пасьля таго, як група зь дзесяці незадаволеных сябраў з «Флумінэнсі» аддзялілася ад гэтага клюбу праз спрэчку ў кіраваньні[5]. Гульцы пастанавілі далучыцца да «Фламэнгу», бо капітан каманды Албэрту Боргерт таксама быў весьляром «Фламэнгу». Акрамя таго, стварэньне іншай спартовай сэкцыі ў «Фламэнгу» было пераважнейшым, чым далучэньне да футбольных супернікаў «Батафогу» або цалкам ангельскага клюбу «Пайсанду». Новыя сябры былі залічаныя да таварыства 8 лістапада 1911 году. Прапанова супраць удзелу клюбу ў футбольных турнірах была высунутая на галасаваньне, але была адхіленая, і ў выніку сябры афіцыйна стварылі новую футбольную сэкцыю клюбу 24 сьнежня 1911 году. Новая каманда трэнавалася на пляжы Расэл і паступова здабывала падтрымку мясцовых жыхароў, якія пільна сачылі за трэнавальнымі матчамі. Першы афіцыйны матч быў зладжаны 3 траўня 1912 году і быў адзначаны буйной перамогай зь лікам 16:2. Першы матч «Фламэнгу» супраць «Флумінэнсі», які паклаў пачатак суперніцтву Фла-Флу, адбыўся 7 ліпеня таго ж году. У тым жа годзе «Фламэнгу» заняў другое месца ў чэмпіянаце штату Рыю-дэ-Жанэйру.
У 1914 годзе клюб упершыню стаў пераможцам лігі штату, паўтарыўшы вынік праз год. У 1933 годзе каманда выправілася ў свой першы тур па-за межы Бразыліі, згуляўшы матчы ў Мантэвідэо і Буэнас-Айрэсе[6]. 14 траўня таго ж году дружына правяла свой апошні матч у якасьці аматарскай каманды, перамогшы «Рывэр»[7], пасьля чаго клюб набыў прафэсійны статус. Мясцовы рэклямнік Жузэ Бастус Падыльля быў абраны прэзыдэнтам клюбу ў 1934 годзе і працаваў на гэтай пасадзе да 1937 году. За ягоны час клюб значна павялічыў сваю папулярнасьць як у Рыю-дэ-Жанэйру, гэтак і ва ўсёй Бразыліі. У 1937 годзе «Фламэнгу» пагадзіў вугорскага трэнэра Ізыдара Кюршнэра, які ўвёў у Бразылію сыстэму гульні WM ды іншыя эўрапейскія інавацыі, як то трэнаваньні безь мяча і больш абарончы ды кантраляваны стыль гульні. Папулярнасьць «Фламэнгу» між іншым вырасла падчас Другой сусьветнай вайны, калі хаўрусьнікі Бразыліі, ЗША, усталявалі дзьве магутныя антэны ў Натале і Бэлене на поўначы Бразыліі дзеля перахопу варожых радыёсыгналаў[8]. Яны таксама дазволілі жыхарам паўночных і паўночна-ўсходніх рэгіёнаў прымаць радыётрансьляцыі футбольных матчаў. Ключавым гульцом той каманды быў Зызыньню, які лічыцца першым «ідалам» клюбу.
Сэзон 1981 году стаў знакавым у гісторыі «Фламэнгу»[9]. Футбалісты пракрочылі праз паўфінал групавога этапу Кубка Лібэртадорэс, атрымаўшы чатыры перамогі ў чатырох матчах[10]. У фінале яны сустрэліся з чылійскім клюбам «Кабрэлёа», які таксама быў дэбютантам турніру. У першым фінале на Маракане бразыльцы перамаглі зь лікам 2:1 дзякуючы двум галам Зыку. На наступным тыдні на Нацыянальным стадыёне ў Сант’яга госьці зазналі паразу зь лікам 1:0, прапусьціўшы гол з штрафнога ўдару[11][12][12]. Пры роўнай колькасьці галоў трэці матч быў згуляны на нэўтральнай пляцоўцы на стадыёне Сэнтэнарыё ў Мантэвідэо[12]. Зыку правёў два галы ў першым тайме, забясьпечыўшы перамогу ў гульні і тутыл сваёй камандзе.
Дасягненьні
[рэдагаваць | рэдагаваць код]
- 1980, 1982, 1983, 1992, 2009, 2019, 2020, 2025
- 1990, 2006, 2013, 2022, 2024
- 2020, 2021, 2025
- 1914, 1915, 1920, 1921, 1925, 1927, 1939, 1942, 1943, 1944,
- 1953, 1954, 1955, 1963, 1965, 1972, 1974, 1978, 1979 (адмысловы), 1979,
- 1981, 1986, 1991, 1996, 1999, 2000, 2001, 2004, 2007, 2008,
- 2009, 2011, 2014, 2017, 2019, 2020, 2021, 2024, 2025
- Турнір Рыю-Сан-Паўлу: 1
- 1961
- 1981, 2019, 2022, 2025
- 1981
- 2020
- 1999
Склад
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Актуальны на 23 лютага 2026 году
|
|
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Rodolfo Landim é empossado presidente do Flamengo
- ↑ «Flamengo e Corinthians seguem na liderança de torcidas». Opinião Pública Datafolha.
- ↑ «Flamengo é o time que mais fatura no Brasil». Exame.
- ↑ «Estudo coloca o Flamengo como a marca mais valiosa do futebol brasileiro em 201». Globo Esporte.
- ↑ «Fundado o Clube de Regatas do Flamengo». History Channel.
- ↑ «Rio de la Plata trip of CR Flamengo (Rio de Janeiro) 1933». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
- ↑ Rodrigues, Gerson. «Flamengo 16x2 River»(недаступная спасылка). Futebol Nacional.
- ↑ Frigols, Matheus (15.11.2015). «Fla 120 anos: o „Mais Querido do Brasil“ e a Segunda Guerra Mundial». Globo Esporte.
- ↑ «When Flamengo and Zico ruled the world». WorldSoccer.
- ↑ «Esquadrão Imortal — Flamengo 1980-1983 — Imortais do Futebol».
- ↑ «Zico: „Mario Soto jugó con una piedra en la mano“ en la final de la Libertadores 1981». Emol
- 1 2 3 «Las otras 12 ocasiones en las que Santiago recibió una final de Libertadores». Pauta.