Пончык

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Пончык
11 відаў пончыкаў (2010 год)
11 відаў пончыкаў (2010 год)
Іншыя назвыпампух
Тыппіражок
Нацыянальная стравапольская
ПаходжаньнеПольшча
РэгіёнЭўропа
Дата зьяўленьняXVI стагодзьдзе
Час прыгатаваньнягадзіна[1]
Асноўны складнікмука
Распаўсюджаныя складнікітварог, яйкі, шакаляд, ванілін, разрыхляльнік

Пончык — смажаны на алеі, круглы піражок.

Найчасьцей пончыкі начыняюць варэньнем і ўзьбітымі вяршкамі, пудынгам і сырам, радзей гарэхамі (віленскія). Таксама іх пасыпаюць цукровай пудрай або цукатамі з апэльсінавай цэдры. Сярод іншага, існавалі бульбяныя пончыкі[1]. Некаторыя пончыкі выпякалі ў духоўцы[2].

Складнікі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Для прыгатаваньня пончыкаў выкарыстоўваюць 500 грамаў тварагу ў брыкеце і 200 грамаў мукі, 2 яйкі і шакаляд, 150 грамаў цукру (або іншы падсалоджвальнік паводле густу) і гарбатную лыжку разрыхляльніка (або соды), а таксама ванілін[2].

Прыгатаваньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Спачатку зьмешваюць тварог і муку, адно яйка і цукар (або іншы падсалоджвальнік), разрыхляльнік (ці соду) і ванілін. З атрыманага плястычнага цеста фармуюць пончыкі, якія выкладаюць на паргамэнт. Затым пончыкі змазваюць жаўтком з другога яйка і выпякаюць у духоўцы пры +180 °С цягам 25 хвілінаў. Шакаляд растапліваюць у мікрахвалёўцы і акунаюць у яго кожны пончык. Зьверху пончыкі аздабляюць[2].

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Калядныя пончыкі (2014 год)

Прынамсі з XVI стагодзьдзя пончыкі з дражджавога цеста былі вядомыя ў Польшчы. У XVIII стагодзьдзі пончыкі набылі ўсеагульнае пашырэньне за часамі караля Рэчы Паспалітай Аўгуста Саса. Узьнікла польская народная прыкмета: «У таго, хто ня зьесьці гару пончыкаў у Тлусты чацьвер, у сьвіране будзе пуста, а ўраджай на полі зьядуць мышы». У якасьці начыньня звычайна выкарыстоўвалі ружовае варэньне. Пазьней яго сталі замяняць ванільным крэмам і шакаляднай пастай. Таксама пончыкі пачалі начыняць сьлівовым джэмам. Сярод іншага, сталі смажыць заварныя, сырныя і тварожныя пончыкі, як і выпякаць іх у духоўцы[3].

Звыш 20 відаў пончыкаў з мэню адпаведнай кавярні (2013 год)

У 1854 годзе Вінцэнта Завадзкая прыводзіла ў сваёй кнізе «Літоўская кухарка» 7 рэцэптаў смажаных пончыкаў, сярод якіх былі: дасканалыя і інакшыя, сяброўскія і дражджавыя завараныя, завараныя без дражджэй і зь яблыкамі[4], а таксама венскія шакалядныя[5].

У ХІХ стагодзьдзі ў ЗША атрымалі пашырэньне пончыкі з адтулінай. Іх сталі пакрываць шакаляднай глазурай і пасыпаць каляровай вобмешкай або цукровай пудрай[6].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Алесь Белы. Традыцыі народнага хрысьціянства: стравы на Запусты // Канфэрэнцыя каталіцкіх біскупаў у Беларусі, 10 лютага 2010 г. Праверана 17 жніўня 2022 г.
  2. ^ а б в Настасься Мясаедава. Тварожная выпечка // Партал «Слушна», 30 чэрвеня 2022 г. Праверана 17 жніўня 2022 г.
  3. ^ Тацяна Юхновіч, Сяргей Юхновіч. Пончык на шчасьце / гал.рэд. Аляксандар Ваюшын // Вельмі смачна : газэта. — Менск: Рэдакцыя газэты «Магазін красвордаў», 20 студзеня 2021. — № 11 (25). — С. 1. — ISSN 2617-8508.
  4. ^ Вінцэнта Завадзкая. Разьдзел 13. Вафлі, андруты, печыва, смажанае ў масьле альбо тлушчы, рускія бліны і калдуны // Літоўская кухарка. Першая беларуская кулінарная кніга / перакл. Натальля Бабіна, адказн. і дызайн І.В. Рэзько. — Менск: Харвэст, 2013. — С. 419—431. — 432 с. — 1500 ас. — ISBN 978-985-18-1935-1
  5. ^ Вінцэнта Завадзкая. Разьдзел 14. Салодкая кандытарская здоба, вялікае і малое дэсэртнае печыва, а таксама печыва для шакаляду, кавы і гарбаты // Літоўская кухарка / перакл. Натальля Бабіна. — Менск: Харвэст, 2013. — С. 300. — 432 с.
  6. ^ Сьвежы выпек у вас дома // ТДА «Дылейка Груп», 2022 г. Праверана 17 жніўня 2022 г.