Новая Тухінь

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Новая Тухінь
трансьліт. Novaja Tuchiń
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Віцебская
Раён: Дубровенскі
Сельсавет: Асінторфскі
Насельніцтва: 17 чал. (2010)
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 2137
Паштовы індэкс: 211047[1]
Нумарны знак: 2
Геаграфічныя каардынаты: 54°39′13.4″ пн. ш. 30°50′27.9″ у. д. / 54.653722° пн. ш. 30.841083° у. д. / 54.653722; 30.841083Каардынаты: 54°39′13.4″ пн. ш. 30°50′27.9″ у. д. / 54.653722° пн. ш. 30.841083° у. д. / 54.653722; 30.841083
Новая Тухінь на мапе Беларусі ±
Новая Тухінь
Новая Тухінь
Новая Тухінь
Новая Тухінь
Новая Тухінь
Новая Тухінь

Но́вая Тухі́нь[2]вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласьці на рацэ Тухіньцы пры ўтоку яе ў Дняпро. Уваходзіць у склад Асінторфскага сельсавету.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Новая Тухінь ў складзе Аршанскага павету Віцебскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага вядома з XVIII стагодзьдзя ў валоданьні Сапегаў, маёнтак Дуброўна.[3]

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай 28 траўня 1772 году Новая Тухінь ў складзе Расейскай імпэрыі, у Аршанскім павеце Магілёўскай губэрні. 9 кастрычніка 1972 году ўтворана Аршанская правінцыя. З 22.03.1777 па 1.12.1796 год у Бабінавіцкім павеце Магілёўскай губэрні (Магілёўскае намесьніцтва з 10.01.1778 па 31.12.1796 год). З 1.12.1796 па 27.02.1802 год Беларуская губэрня Аршанскі павет. З 27 лютага 1802 году ў Бабінавіцкім павеце Магілёўскай губэрні. З 1840 году Аршанскім павеце. Цэнтар Нова-Тухіньскай воласьці.[4][5]

З 1787—1792 году ўласнасьць князя Францішка Любамірскага (1747—1819) і яго нашчадкаў.

У 1910 годзе сяляне валодалі 402 дзесяцінамі зямлі. Сялянам вёскі Старая Тухінь належала 355 дзесяцін зямлі.[5]

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вёска ўваходзіла ў склад Засьценкаўскага сельсавету. 26 верасьня 2017 году Асінторфскі і Засьценкаўскі сельсаветы былі аб'яднаны ў адну адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку — Асінторфскі сельсавет[6].

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • XIX стагодзьдзе: 1857 год — 244 чалавекі, 27 вайскоўцаў;[7]
  • XX стагодзьдзе: 1910 год — 235 мужчын, 254 жанчыны, 71 дом; вёска Старая Тухінь — 200 мужчын, 199 жанчын, 52 дамы;[5] 1995 год — 40 чалавек, 17 дамоў.
  • XXI стагодзьдзе: 2010 год — 17 чалавек;

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Зь Мікалаеўскай царквы паходзіць абраз сярэдзіны XVIII стагодзьдзя «Каранаваньне Маці Боскай». З 1964 году ў Нацыянальным мастацкім музэі. Абраз экспанаваўся выставах: у Менску — 1918 год, у Магілёве — 1989 год, у Маскве і Яраслаўле — 1990 год. [9][10][11]


Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Белпошта
  2. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Віцебская вобласць: нарматыўны даведнік / У. М. Генкін, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2009. — 668 с. ISBN 978-985-458-192-7. (pdf) С. 266
  3. ^ а б Вялікі гістарычны атлас Беларусі. У 4-х тамах. / Насевіч В.Л. (гал. рэд.). — Менск: Белкартаграфія, 2013. — Т. 2. — С. ст. ст. 85 (Г-1), 281. — 352 с. — 1000 ас. — ISBN 978-985-508-245-4
  4. ^ Могилевъ. Горки.Орша. Бабиновичи // Городскія поселенія въ Россійской имперіи : даведник. — С.-Петербург: Тип. т-ва «Общественная польза», 1863. — Т. 3. — С. 155, 177, 186, 205.
  5. ^ а б в г Списокъ населенныхъ местъ Могилевской губерніи / Под ред. Георгія Павловича Пожарова.. — Могилев губ.: Могилев. губ. стат. ком., 1910. — С. 132 (№ 1, 8). — 250 с.
  6. ^ Решение Витебского областного совета депутатов от 14 сентября 2017 г. № 218 «О некоторых вопросах административно-территориального устройства Дубровенского района Витебской области» (рас.)
  7. ^ а б Списки населенных мест Могилевской губ. по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело] = РГИА. Ф. 1290. Оп.4. Д. 80. — Ленинград: Фонд Центрального статистического комитета МВД., 1857. — С. 355. — 613 с.
  8. ^ Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі — НГАБ: фонд 2846, 2 адзінкі захоўваньня. 1813—1854. Мэтрычная кніга.
  9. ^ Альбэрт Іпэль. Каталог Минской областной выставки древностей и изящных изделий. — Менск: «Газэта 10-й арміі», 1918. — С. 13, № 102. — 38 с.
  10. ^ Н. Ф. Высоцкая . Тэмперны жывапіс Беларусі канца XIV — XVIII стагодзьдзяў у зборы Дзяржаўнага мастацкага музея БССР. Каталог.. — Менск: Беларусь, 1986. — С. 8, 136 — 137; № 71. — 208 с. — 3000 ас.
  11. ^ Н. Ф. Высоцкая . Іканапіс Беларусі XV — XVIII стагодзьдзяў. — Менск: Беларусь, 1992. — С. 94, 95. — 232 с. — 12 000 ас. — ISBN 5-338-00731-2

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дак. хроніка Дубровенскага р-на. Кніга 1. — Менск: Паліграфафармленне, 1997. — 598 с.: іл. ISBN 985-6351-02-02 С. 578.