Мікола Гарулёў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мікола Гарулёў
Асабістыя зьвесткі
Імя пры нараджэньні Мікалай Аляксандровіч Гарулёў
Нарадзіўся 6 лістапада 1919
вёска Баева, Зарубскі сельсавет, Дубровенскі раён, Віцебская вобласьць, Беларусь
Памёр 7 траўня 1980
Менск, Беларусь
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, паэт, драматург
Гады творчасьці 1938—1980
Кірунак рэалізм
Жанр Прозараман,аповесьць, апавяданьне, нарыс
Мовы беларуская, расейская
Дэбют 1938 г. (газэта «Камунар Магілёўшчыны»)
Значныя творы «Шлях рацыяналізатара» (1949 г.), «Бывайце, любімыя» (1979 г.) і «Пасля разлукі» (1982)
Узнагароды
Заслужаны дзяяч культуры Рэспублікі Беларусь

Мікола Гарулёў (*09.11.1919, Баева, Зарубскі сельсавет, Дубровенскі раён, Віцебская вобласьць, Беларусь — †07.05.1980, Менск, Беларусь) — беларускі пісьменьнік.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 09 лістапада 1919 году ў сям'і настаўніка. У 1927 годзе сям'я пераехала ў Рудабелку, а ў 1931 годзе — у Магілёў. Вучыўся ў чыгуначнай вучэльні й у 1935—1937 гадах у Магілёўскім педрабфаке. Летам 1938 удзельнічаў у Менскай канфэрэнцыі маладых пісьменьнікаў. У 1941 годзе скончыў аддзяленьне расейскай мовы й літаратуры філялягічнага факультэту ў Магілёўскім настаўніцкім інстытуце. На пачатку вайны — баец першага камуністычнага зьнішчальнага батальёна, потым — шафёр, намесьнік палітрука, інструктар дывізіённай газэты, вучыўся ў Нова-Пецяргофскай вайскова-палітычнай вучэльні (з 1942 году ў Саратаве). Пасьля дэмабілізацыі ў 1947 годзе — адказны сакратар рэдакцыі магілёўскай газэты «За Радзіму». У 1949 годзе пераехаў у Менск, працаваў у Дзяржаўным выдавецтве БССР, у рэдакцыі часопіса «Советская Отчизна», загадчыкам літаратурнай часткі Расейскага драматычнага тэатра, на кінастудыі «Беларусьфільм», у 1970-1979 гадах - адказны сакратар часопіса «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі». Сябра Саюзу Пісьменьнікаў БССР з 1947 году.[1]

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пісаў на беларускай і расейскай мовах. Яго творы: нарысы «Шлях рацыяналізатара» й «Жыльлёвы гарадок», у якім Мікола Гарулёў апісвае свой шпацыр па новазбудаваным Трактаразаводскім пасёлку канца 1940-х; аповесьці й апавяданьні: «Сябры-таварышы», «Новы настаўнік», «Кібернетычная жонка»; рамны: «Бывайце, любімыя», «Пасьля разлукі». Таксама зборнікі вершаў: «Аднагодкі», «У дарозе», «Прызнаньне»; п’есы: «Выбух», «Другое знаёмства», «Прызваньне», «Калі любіш», «Мая дачка», якія ставіліся ў Магілёве, Віцебску й Гомелі. Напісаў кінааповесьць «Нашчадкі Мацьвея Маркавіча» (1963) й сцэнарыі трох х фільмаў: «Марат Казей», «Рацыяналізатары», «Чалавек чалавеку». Пераклаў на расейскую мову раманы Макара Пасьлядовіча «Сьвятло над Ліпскам» (1950) і Міхася Зарэцкага «Вязьмо» (1965), а таксама паасобныя творы Якуба Коласа, Эдуарда Самуйлёнка, Платона Галавача, Максіма Танка, Пімена Панчанкі, Антона Бялевіча, Усевалада Краўчанкі, Янкі Скрыгана, Івана Мележа й інш.

Прэміі і ўзнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Узнагароджаны мэдалямі. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР — 1979 год.

Ушанаваньне памяці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вуліца Гарулёва

Ягоным імем названа вуліца ў Дуброўне

Сям'я[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Два сына:

Юры Гарулёў — кінарэжысёр-дакументалiст, старшыня фэстывалю хрысьціянскіх фільмаў і тэлепраграм «Magnificat» (2005—2016). Ляўрэат прэміі «За духоўнае адраджэньне».

Бібліяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Прощайте, любимые : роман. — Менск: Мастацкая літаратура, 1979. — С. Глава 27. — 414 с. — 30 000 ас.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]


Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]