Клуж-Напока

Клуж-Напока
рум. *Cluj-Napoca*
	Клуж-Напока; рум. Cluj-Napoca
	Населены пункт
	Герб
	Кароткая назва: Cluj;
Краіна	Румынія
Гістарычная вобласьць	Трансыльванія
Жудзец	Клуж
Дата заснаваньня	1213
Кіраўніцтва і ўлада
mayor of Cluj-Napoca[d]	Эміль Бок[d]
Геаграфія
Плошча	179,5 км²
Вышыня НУМ	410 м
Часавы пас	UTC+2; UTC+3 (летні час);
Каардынаты	46°46′ пн. ш. 23°35′ у. д.HGЯO
Насельніцтва
Колькасьць	324 576 чал. (2011)
Лічбавыя ідэнтыфікатары
Тэлефонны код	+(40)
Паштовы індэкс	400xxx
Нумарны знак	CJ-N
Сайт	Сайт (рум.)
	Клуж-Напока на мапе Румыніі Клуж-Напока

Клуж-Напока (па-румынску: Cluj-Napoca [ˈkluʒ naˈpoka], па-вугорску: Kolozsvár [ˈkoloʒvaːr], па-нямецку: Klausenburg), да 1974 году — Клуж — горад на паўночным захадзе Румыніі. Другі паводле велічыні горад Румыніі. На 2011 год насельніцтва складала 324 576 чалавек. Адміністрацыйны цэнтар жудэцу Клуж.

Гісторыя

Пасьля заваёвы Дакіі ў пачатку II стагодзьдзя Рымскай імпэрыяй імпэратар Траян заснаваў базу рымскага легіёну, вядомую як Напока, якая стала адным з асноўных цэнтраў раманізацыі мясцовага дакійскага насельніцтва Рымскай Дакіі. Падчас Вялікага перасяленьня народаў Напока была разбурана. У VI—X стагодзьдзях раманамоўныя валахі інтэнсіўна кантактавалі зь міграваўшымі славянскімі плямёнамі, а пасьля XII стагодзьдзя ядро раманамоўнай Дакіі (Трансыльванія) было на доўгі час парабавана вугорцамі.

Сярэднявечча

Рэгіён быў заваяваны вугорцамі і ўвайшоў у склад Каралеўства Вугоршчыны. Кароль Іштван V падтрымаў трансыльванскіх саксаў у стварэньні калёніі побач з руінамі рымскай Напокі. У 1270 годзе Клуж атрымаў гарадзкія прывілеі і пачаў хутка расьці.

Новы час

У XIX — пачатку XX стагодзьдзяў горад стаў найважнейшым цэнтрам мадзьярызацыі. Па стане на 1910 год адсотак вугорцаў у ім дасягнуў 81,6% (51 192 чалавекі). У складзе Аўстра-Вугоршчыны меў нямецкую назву Кляўзэнбург.

Сучасная гісторыя

У 1918 годзе горад перайшоў пад кіраваньне Румыніі, пачылася палітыка румынізацыі. У 1940—1944 гадох горад зноў перайшоў да Вугоршчыны, у ім зноў пачаліся антырумынскія выступленьні. Колькасьць вугорцаў дасягнула ў 1941 годзе 85,7% (98 502 чалавекі). Пасьля 1945 году горад зноў стаў румынскім, колькасьць вугорскага насельніцтва ў ім скарацілася.