Турэйск (Гарадзенская вобласьць)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Турэйск
Першыя згадкі: 1252
Вобласьць: Гарадзенская
Раён: Шчучынскі
Сельсавет: Орлеўскі
Тэлефонны код: +375 1514
Паштовы індэкс: 231550
Геаграфічныя каардынаты: 53°28′ пн. ш. 24°52′ у. д. / 53.467° пн. ш. 24.867° у. д. / 53.467; 24.867Каардынаты: 53°28′ пн. ш. 24°52′ у. д. / 53.467° пн. ш. 24.867° у. д. / 53.467; 24.867
Турэйск на мапе Беларусі
Турэйск
Турэйск
Турэйск

Турэ́йск[1], Туры́йск[2], Турск[3]вёска ў Шчучынскім раёне Гарадзенскай вобласьці, на правым беразе ракі Нёман. Турэйск уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавету.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Устаноўлена, што Турыйск заснаваны ў канцы XI — пачатку XII стагодзьдзя як невялікая крэпасьць на славяна-літоўскім памежжы. Менавіта тут, знаходзіўся першы на Лідчыне горад. Гэта паселішча цалкам адпавядала ўсім крытэрыям сярэднявечнага горада і ў летапісах мела назву Турыйск (ад невялічкай рачулкі Тур’я, якая працякае побач і ўпадае ў Нёман). Дакладна вядома месцазнаходжанне летапіснага горада, яго гарадзішча знаходзіцца на трох узвышшах на ўсходняй ускраіне сучаснай вёскі, на правым беразе ракі Нёман. У 1960—1962 гадах на ўзвышшах праходзілі археалагічныя раскопкі пад кіраўніцтвам К. Г. Кавальска. Зараз гэтыя мясьціны адныя з самых маляўнічых месцаў Панямоньня.

Зь летапісаў вядома, што у 1252—1253 гг. князь Даніла Галіцкі прыходзіць з вайной на панёманскія гарады, якія былі пад уладай Міндоўга. Так, разам з Наваградкам, Ваўкавыскам, Слонімам на старонкі пісьмовых крыніц трапляе і Турыйск. Вынікам паходу 1253 г. стаў мірны дагавор 1254 г., па якому Панямоньне перадавалася сыну Данілы — князю Раману. На пачатку 50-х гг. ХІІІ ст. сын Міндоўга, верагодна Войшалк, «воева около Тоурьска». Падчас сутыкненьня ў 1276 г. Льва Данілавіча і Ўладзімера Васількавіча з Трайдзенем і Сярпуціем «Володимер же противу тому, послав взяв у него Тоуриск на реце Немне, и сёла около нега поима».

Інфармацыя для турыстаў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Царква сьвятога Мікалая. Пабудавана ў 1875 годзе на месцы папярэдняга ўніяцкага храма.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Дзяржаўны цэнтар мапаграфа-геадэзічных матэрыялаў і дадзеных Рэспублікі Беларусь
  2. ^ Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Менск: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. ISBN 985-11-0214-8. С. 544
  3. ^ Вялікі гістарычны атлас Беларусі. У 3 т. Т. 1 / [рэд. Л.У. Шклярэвіч]. — Мінск: Белкартаграфія, 2009. — 244, [3] с., іл. ISBN 978-985-508-060-3. С. 238

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]