Сянкевічаўка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Сянкевічаўка
укр. Сенкевичівка
Senkevychivka4.jpg
Першыя згадкі: 1924
Былая назва: Будкі Губінскія
Краіна: Украіна
Вобласьць: Валынская
Раён: Гарохаўскі
Плошча: 2 34 км²
Насельніцтва
колькасьць: 1250 чал. (2018)
шчыльнасьць:
Часавы пас: UTC+2
летні час: UTC+3
Тэлефонны код: +380-3379
Паштовы індэкс: 45750
КОАТУУ: 0720855700
Геаграфічныя каардынаты: 50°31′45″ пн. ш. 25°2′18″ у. д. / 50.52917° пн. ш. 25.03833° у. д. / 50.52917; 25.03833Каардынаты: 50°31′45″ пн. ш. 25°2′18″ у. д. / 50.52917° пн. ш. 25.03833° у. д. / 50.52917; 25.03833
Сянкевічаўка на мапе Ўкраіны
Сянкевічаўка
Сянкевічаўка
Сянкевічаўка
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Сянкевічаўка[1] (па-ўкраінску: Сенкевичівка) — пасёлак гарадзкога тыпу ў Гарохаўскім раёне Валынскаяй вобласьці Украіны.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заснавана ў 1924 годзе. Паселішча ўзьнікла на месцы больш старой "калёніі" пад назвай Будкі Губінскія пасьля пабудовы станцыі на новай чыгунцы паміж Луцкам і Львовам, вакол якой засяродзіліся розныя склады. Вёска Будкі Губінскія мае больш даўнюю гісторыю: яна была заснавана ў канцы XVIII ст., калі мясцовы землеўладальнік — шляхціц Сянкевіч — распрадаў свае землі каляністам (чэхам, палякам і немцам), якія і заснавалі тут сваю калёнію. Паводле паданьня, назва Будкі Губінскія паходзіць ад таго, што першыя перасяленцы будавалі для сябе часовае жытло ("будкі") ва ўтульным нізінным месцы (цяперашняя вуліца Будкі).

У пэрыяд знаходжаньня ў складзе Польшчы (1924-1939 гг.) вёска разьвівалася як цэнтар гандлю і дробнай прамысловасьці. Каля станцыі пачалі сяліцца купцы, якія скуплялі сельскагаспадарчую прадукцыю і адпраўлялі яе па чыгунцы да Варшавы, Кракава, Лодзі і іншых буйных гарадоў. Тут адбываліся штотыднёвыя кірмашы, а сяляне з навакольных вёсак прыходзілі наймацца на працу на млын і цагляныя заводы. З тых часоў у мястэчку засталося некалькі збудаваньняў. Асобнай увагі заслугоўвае будынак чыгуначнага вакзалу, узьведзены па тыпавому для таго часу пляну (падобныя збудаваньні ёсьць і на іншых станцыях на чыгунцы Львоў — Луцк), акрамя адной дэталі — другі паверх тут зьяўляецца жылым.

У міжваенны пэрыяд акрамя ўкраінцаў у мястэчку пражывалі шматлікія абшчыны іншых нацыянальнасьцяў (палякі, чэхі, жыды). Большасьць чэхаў вярнулася на радзіму напрыканцы 1940-х гг. 19 верасьня 1939 году ў мястэчка ўступілі войскі Чырвонай Арміі. Зь першым прыходам савецкай улады супраць жыхароў пасёлка пачаліся рэпрэсіі — арышты і дэпартацыі ў Сыбір. Да 1959 году пасёлак быў цэнтрам аднайменнага раёну.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]