Сродкі масавай інфармацыі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Сро́дкі ма́савай інфарма́цыі (СМІ), мас-мэдыя (па-ангельску: mass media) — сродак данясеньня інфармацыі (славеснай, гукавой, візуальнай) паводле прынцыпу шырокавяшчальнага каналу, які ахоплівае вялікую аўдыторыю і дзейнічае на пастаяннай аснове.

Да СМІ адносяцца:

Зь цягам часу разгляданьне СМІ як «інфармуючых» адыйшло ў мінулае: у залежнасьці ад вугла разгляданьня выкарыстоўваюцца эпітэты «забаўляльныя» і нават «фармуючыя» (грамадзкае меркаваньне). Разьвіцьцё мэханізму зваротнай сувязі, то бокнаяўнасьць фармальнай магчымасьці ўплыву ці выказваньня свайго меркаваньня з боку слухачоў, глядачоў і чытачоў надае СМІ характар не аднанакіраванай камунікацыі. У сувязі з тым СМІ ў сацыялёгіі мянуюцца як «сродкі масавай камунікацыі».

Прычыны выкарыстаньня[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Да выкарыстаньня СМІ спрычыняюцца наступныя патрэбы:

  1. парада;
  2. зьмяншэньне пачуцьця асабістай небясьпекі;
  3. веды пра навакольны сьвет;
  4. падтрымка сваіх поглядаў;
  5. разуменьне жыцьцёвых абставінаў;
  6. спагада;
  7. грамадзкая сувязь;
  8. замяшчэньне грамадзкай сувязі;
  9. супольнасьць зь іншымі — узаемападтрымка й салідарнасьць;
  10. уцёкі ад турботаў;
  11. стварэньне сьвету мрояў;
  12. баўленьне часу;
  13. зьняцьцё пачуцьцёвай напружанасьці;
  14. плянаваньне часу[1].

Беларусь[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На ліпень 2013 году на ўліку ў Міністэрстве інфармацыі Рэспублікі Беларусь стаяла 523 друкаваныя пэрыядычныя выданьні (газэты і часопісы), 166 радыёстанцыяў і 89 тэлеканалаў. Пагатоў у Беларусі распаўсюджвалі каля 4000 замежных газэтаў і часопісаў, звыш паловы якіх складалі расейскія выданьні. Астатнія друкаваныя выданьні паходзілі з ЗША, Казахстану і 9 краінаў Эўропы: сумежных Латвіі, Летувы, Польшчы і Ўкраіны, а таксама Вялікабрытаніі, Італіі, Нідэрляндаў, Нямеччыны і Фінляндыі. Агульны разавы наклад замежнай пэрыёдыкі складаў каля 1 млн асобнікаў. Таксама ў Беларусі паказвалі звыш 130 замежных тэлеканалаў, якія маглі дасягаць звыш 50% хатніх гаспадарак[2].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Алесь Анціпенка Аўдыторыі мэдыяў: актыўныя альбо пасыўныя ўспрымальнікі інфармацыі?. Беларускі КалегіюмПраверана 27 сакавіка 2011 г.
  2. ^ Алег Праляскоўскі. Геапалітыка і тэхналёгіі — новыя выклікі інфармацыйнай бясьпецы краіны // Зьвязда : газэта. — 12 ліпеня 2013. — № 127 (27492). — С. 2. — ISSN 1990-763x.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Сродкі масавай інфармацыісховішча мультымэдыйных матэрыялаў