Злаві мяне, калі зможаш

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Злаві мяне, калі зможаш
Catch Me If You Can
Catch Me If You Can 2002.jpg
Жанр фільм-рабаваньне, фільм паводле кнігі, крымінальны фільм, кінакамэдыя, драматычны фільм і біяграфічны фільм
Рэжысэр Стывэн Сьпілбэрг[1][2][3][4][5][6][7][8]
Прадусар Мішэль Шэйн, Ўолтэр Ф. Паркс і Лоры Макдональд
Сцэнарыст Джэф Натансан
У ролях Леанарда Дыкапрыё[1][9][10][5][6][7][8][11], Том Гэнкс[1][9][10][3][5][6][7][11], Крыстафэр Ўокен[9][10][3][5][6][7][11], Мартын Шын[10][5][6][7][11], Наталі Бае[10][6][11], Эмі Адамз[10][5][6][11], Джэймз Бролін[10][6][11], Браян Гоўв[10][5][12][6][11], Фрэнк Джон Г’юз[10][5][12][6][11], Стыў Істын[10][11], Джон Фін[10][11], Джэніфэр Гарнэр[10][3][5][6][11], Элен Пампэо[10][11], Эмі Экер[10][11], Кэндыс Азара[10][12][11], Крыс Эліс[10][11], Элізабэт Бэнкс[10][11], Фрэнк Абігнэйл, Гі Тавэт[10][11], Джэймі Рэй Ньюман[10][11], Джэймз Морысан[d][10][11], Джэрэмі Гаўард[10][11], Джэсыка Колінз[10][11], Джымі Скэгс[10], Джо Гараджола-старэйшы, Кэм Гэскін[10][11], Кіці Карлайл[10], Ліліян Шавэн[10][11], Малачы Трон[10][11], Маргарэт Траволта[10][11], Ражэ Лежэр[10], Сара Ланкастэр[10][11], Стывэн Данам[10][11], Томас Копачэ[11], Алекс Гайд-Ўайт[11], Робэрт Кэртыс Браўн[11], Браян Гудман[11], Дэйв Гэйгер[11], Джасьмін Джэсыка Энтані[11], Джэралд Молен[11], Гонар Блэкман[11], Джэсі Гэйман[11], Бэвэрлі Лін[11], Нік Зана[11], Нэнсі Ленэган, Кейтлін Даблдэй і Шон Конэры
Кампазытар Джон Ўільямс
Апэратар Януш Камінскі
Мантаж Майкл Кан
Вытворчасьць Amblin Entertainment
Дата выхаду 16 сьнежня 2002[13] і 30 студзеня 2003[14]
Час 135 хвіліна
Краіна ЗША
Мова ангельская мова
Прыбытак 352 100 000 амэрыканскі даляр[15]
Старонка на IMDb
Афіцыйны сайт

«Злаві мяне, калі зможаш» (па-ангельску: Catch Me If You Can) — амэрыканскі біяграфічны крымінальны фільм 2002 году, рэжысэрам якога стаў Стывэн Сьпілбэрг паводле сцэнару Джэфа Натансана. У фільме здымаліся Леанарда Дыкапрыё, Том Гэнкс, Крыстафэр Ўокен, Мартын Шын і Наталі Бае. Фільм заснаваны на жыцьці Фрэнка Абагнэйла, які да свайго 19-годзьдзя пасьпяхова скраў праз свае афэры мільёны даляраў, прадстаўляючыся пілётам кампаніі Pan American World Airways, лекарам у Джорджыі і пракурорам у Люізіяне. Галоўным ягоным злачынствам было махлярства з чэкамі, у падробцы якіх ён стаў настолькі высокакваліфікаваным, што пазней ФБР зьвярнулася да яго па дапамогу ў пошуку іншых падробшчыкаў чэкаў.

Распрацоўка фільму пачалася ў 1980 годзе, але зацягнулася да 1997 году, калі кампанія, якая часткова належыць Сьпілбэргу, DreamWorks выкупіў правы на фільм, які заснаваны на сюжэце аднайменнай кнігі Абагнэйла 1980 году. Меркавался, што рэжысэрамі фільму стануць Дэйвід Фінчэр, Гор Вэрбінскі, Лясэ Гальстрэм, Мілаш Форман альбо Кэмэран Кроў, аднак, у выніку паставіць фільм вырашыў сам Сьпілбэрг. Здымкі праходзілі з лютага па травень 2002 году. Фільм пабачыў сьвет 25 сьнежня 2002 году, атрымаўшы камэрцыйны посьпех і ухваленьне з боку кінакрытыкаў. На 75-й цырымоніі прэміі «Оскар» Крыстафэр Ўокен і Джон Ўільямз былі намінаваныч на найлепшую мужчынскую ролю другога пляну.

Сюжэт[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1963 годзе падлетак Фрэнк Абагнэйл (Леанарда Дыкапрыё) жыве ў Нью-Рошэлі, штат Нью-Ёрк, разам з сваім бацькам Фрэнкам Абагнэйлам-старэйшым (Крыстафэр Ўокен) і маці-францужанкай Поляй (Наталі Бае). Калі Фрэнк-старэйшы сутыкаецца з падатковымі праблемамі, ягоная сям’я вымушаная пераехаць зь вялікага дома ў невялікую кватэру. Тым часам Фрэнку даводзіцца перайсьці ў дзяржаўную школу і ён трапляе ў бяду, калі пачынае прадстаўляць сябе заменай настаўніка францускай мовы ў свой першы дзень навучаньня.

Неўзабаве пасьля гэтага Фрэнк выяўляе, што ў ягоная маці мае раман зь бацькавым сябрам Джэкам Бэрнзам (Джэймз Бролін), і ўцякае, калі даведваецца пра разжэнства бацькоў. Праз патрэбу на грошы, ён зьвяртаецца да мэтадаў махлярства, каб выжыць, аднак першапачаткова церпіць няўдачу. Потым, ён выдае сябе за пілёта авіякампаніі і падрабляе чэкі авіякампаніі, што дапамагае яму зманам завалодаць мільёнамі даляраў. Агент ФБР Карл Ганраці (Том Гэнкс) пачынае адсочваць Фрэнка. Ён знаходзіць юнака-махляра ў гатэлі, але Фрэнк прымушае Карла паверыць, што ён зьяўляецца агентам сакрэтнае службы, якая таксама шукае махляра. Гэты зман дазваляе юнаку ўцячы, перш чым Карл зразумее, што яго ашукалі.

Фрэнк пачынае выдаваць сябе за лекара і адваката. Як доктар Фрэнк Конэрз, ён закахаўся ў Брэнду (Эмі Адамз), наіўную маладую працаўніцу шпіталю, у якім пачынае працаваць. Ён просіць у бацькі Брэнды, які працуе адвакатам, дазволу ажаніцца на ёй, а таксама патрабуе ягонае дапамогі ў арганізацыі здачы экзамэну на адвакатуру штату Люізіяна, які Фрэнк пасьпяхова здае. Карл адсочвае Фрэнка і прыязджае на вечарыну, зладжаную ў гонар махляра і Брэнды. Фрэнк, тым ня менш, уцякае праз вакно лажніцы за некалькі хвілінаў да таго, як Карл дабяраецца да яго. Перад ад’ездам Фрэнк просіць Брэнду сустрэцца зь ім у аэрапорце Маямі праз два дні. У аэрапорце Фрэнк бачыць Брэнду, але таксама заўважае агентаў у цывільным, разумеючы, што яна ад яго адмовілася. Ня маючы іншага выбару, як выратаваць сябе, Фрэнк пакідае Брэнду і зьязджае.

Затым Фрэнк зноўку выдае сябе за пілёта Pan Am і арганізуе фальшывы набор на працу дзеля ст’юардэсаў у мясцовым каледжы. Ён набірае восем жанчынаў у якасьці ст’юардэсаў і зьбягае ад Карла ды іншых агентаў праз аэрапорт Маямі, хаваючыся за маладымі студэнткамі. У выніку Абагнэйл уцякае рэйсам у Мадрыд. Карл спрабуе распачаць пошукі махляра за мяжой і выяўляе, што хавацца Фрэнк можа ў невялікай вёсцы, адкуль паходзіць ягоная маці. Агент накіроўваецца ў Францыю, каб арыштаваць падлетка.

Крытыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг ухваленьня роўны 96%. Ён заснаваны на 202 аглядах, а сярэдні рэйтынг складае 7,91/10. На думку кінакрытыкаў, дзякуючы моцнага выступу Леанарда Дыкапрыё ў вобразе махляра, Стывэн Сьпілбэрг стварыў стыльны забаўляльны фільм. На Metacritic кінастужка мае ацэнку 75 балаў з 100 магчымых, заснаваную на 39 крытычных водгуках, што сьведчыць пра ўхваленьне фільму.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]