Відугараўшчына

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Відугараўшчына
лац. Viduharaŭščyna / Vidugaraŭščyna
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Гарадзенская
Раён: Лідзкі
Сельсавет: Ходараўскі
Насельніцтва: 4 чал.
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1561
СААТА: 4236865016
Нумарны знак: 4
Геаграфічныя каардынаты: 53°37′41″ пн. ш. 25°4′53″ у. д. / 53.62806° пн. ш. 25.08139° у. д. / 53.62806; 25.08139Каардынаты: 53°37′41″ пн. ш. 25°4′53″ у. д. / 53.62806° пн. ш. 25.08139° у. д. / 53.62806; 25.08139
Відугараўшчына на мапе Беларусі ±
Відугараўшчына
Відугараўшчына
Відугараўшчына
Відугараўшчына
Відугараўшчына
Відугараўшчына

Віду́гараўшчына[1]вёска ў Беларусі, каля ракі Лебяды. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

Назва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Відугер

Відыгер (Wideger) — імя германскага паходжаньня[2]. Іменная аснова -від- (імёны ліцьвінаў Відмунд, Мельвід, Торвід; германскія імёны Widmund, Melvid, Torvid) паходзіць ад гоцкага wida 'повязь, злучэньне, моцнасьць' або ад гоцкага і германскага widus 'дрэва'[3], а аснова -гер- (-гар-, -гір-) (імёны ліцьвінаў Гералт, Гермонт, Бутгер; германскія імёны Gerolt, Geromont, Butger) — ад стараісьляндзкага geirr, стараверхненямецкага gēr 'дзіда'[4]. Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Widegerius (Widgerius)[5].

Варыянты назвы ў гістарычных крыніцах: Widugierowszczyzna (1893 год)[6].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9. (pdf)
  2. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 1567.
  3. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
  4. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 98.
  5. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 7: Suplement. Rozwiązanie licznych zagadek staropolskiej antroponimii. — Kraków, 2002. S. 612.
  6. ^ Słownik geograficzny... T. XIII. — Warszawa, 1893. S. 293.