Алімпіякос Пірэй

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Алімпіякос Пірэй
Olympiacos FC.svg
Поўная назва па-грэцку: ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Заснаваны 10 сакавіка 1925
Горад Пірэй, Грэцыя
Стадыён Караіскакіс
Умяшчальнасьць: 32 115
Прэзыдэнт Эвангеляс Марынакіс[d]
Кіраўнік Эвангеляс Марынакіс[d]
Галоўны трэнэр
Чэмпіянат Супэрліга
 · 2021—2022 1 месца
olympiacos.org(грэцк.)(анг.)(гішп.)(фр.)

«Алімпіякос» (па-грэцку: Ολυμπιακός) — грэцкі футбольны клюб з гораду Пірэю. Заснаваны ў 1925 годзе. 47-разовы чэмпіён Грэцыі, 28-разовы ўладальнік Кубка Грэцыі. «Алімпіякос» зьяўляецца самым пасьпяховым клюбам у гісторыі грэцкага футболу, а таксама ёсьць адной з чатырох камандаў, якія ніколі не выляталі зь першага дывізіёну. У эўрапейскіх спаборніцтвах клюб двойчы дасягаў фіналу, у Лізе чэмпіёнаў сэзону 1998—1999 гадоў і Кубка кубкаў сэзону 1992—1993 гадоў. «Алімпіякос» таксама зьяўляецца адным з чальцоў-заснавальнікаў Асацыяцыі эўрапейскіх клюбаў.

Хатнія матчы клюб праводзіць на стадыёне «Караіскакіс» у Пірэі. «Алімпіякос» зьяўляецца самым папулярным грэцкім клюбам, маючы каля двух з паловай мільёнаў прыхільнікаў у Грэцыі. Клюб мае доўгую й даўнюю канкурэнцыю з клюбам «Панатынаікос», зь якімі яны аспрэчваюць дэрбі зьвечных ворагаў.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

«Алімпіякос» быў заснаваны ў 1925 годзе ў Пірэі пяцьцю братамі Янісам, Дыносам, Ёргасам, Басылісам і Леанідасам Адрыянопулясамі. У 1930-х гадох клюб зьведаў посьпех, атрымаўшы некалькі перамогаў запар у чэмпіянаце Пірэю ў 1925, 1926, 1927 гадох[1]. У сэзоне 1930—1931 гадоў «Алімпіякос» упершыню ў сваёй гісторыі стаўся чэмпіёнам Грэцыі. Браты Андрыянопулясы ў гэты час пачалі займацца палітыкай. Пры іхным асабістым садзейнічаньні пачалося будаўніцтва стадыёну «Караіскакіс».

Пачатак новага дзесяцігодзьдзя суправаджаўся істотным павелічэньнем папулярнасьці грэцкага першынства ў краіне. У кастрычніку 1931 году Ёргас і Яніс Андрыянопулясы, легендарныя футбалісты і чальцы-заснавальнікі «Алімпіякоса», сышлі з актыўнага футболу. Аднак зьявіліся новыя героі, як то Яніс Вазас, Хрыстофарас Рагас, Тэолёгас Сымэонідыс, Міхаліс Анаматэрос, Сьпірас Дэпунтыс, Арыс Хрысафопуляс, Нікас Грыгаратас, Панагіс Карсыянас, а таксама знакавыя браты Яніс і Бангеліс Хэльміс. У пяці сэзонах клюба пяць разоў стаўся чэмпіёнам краіны ў сэзонах 1932—1933, 1933—1934, 1935—1936, 1936—1937, 1937—1938 гадоў і да 1940 году «Алімпіякос» ужо выйграў шэсьць чэмпіянатаў у адзінаццаці першых сэзонах чэмпіянату Грэцыі[2]. Асабліва Яніс Вазас, Хрыстофарас Рагас і Тэолёгас Сымэонідыс склалі грандыёзную тройку атакавалых гульцоў, на траіх яны забілі шмат галоў. Вазас 18 гадоў гуляў за «Алімпіякос» з 1931 па 1949 гады, здолеўшы забіць 450 галоў у 364 гульнях альбо 179 галоў у 156 афіцыйных гульнях. Дзякуючы такой выніковасьці Вазас зьяўляецца другім бамбардзірам клюбу за ўвесь час, чатыры разы становячыся лепшым бамбардзірам чэмпіянату ў 1933, 1936, 1937 і 1947 гадох.

Акрамя таго, клюбу здолеў аформіць чэмпіёнства ў сэзонах 1936—1937 і 1937—1938 гадоў. На розыгрышах Кубку Грэцыі каманда ня здолела атрымаць галоўны трафэй у першым чатырох розыгрышах, але мела некаторыя выдатныя перамогі. Гэтак у 1932 годзе «Алімпіякос» у гасьцёх ушчэнт разграміў свайго прынцыповага суперніка «Панатынаікос» зь лікам 1:6, што зьяўляецца самай вялікай перамогай «Алімпіякоса» ў гасьцёх у гісторыі гэтага дэрбі[2][3].

28 кастрычніка 1940 году фашыстоўская Італія ўварвалася ў Грэцыю, і некалькі гульцоў «Алімпіякоса» ўступілі ў грэцкае войска дзеля барацьбы супраць захопнікаў[2]. У студзені 1941 году Хрыстофарас Рагас атрымаў цяжкую траўму левае нагі і больш ня мог гуляць у футбол. Леанідас Андрыянапуляс моцна абмарозіўся на альбанскім фронце і амаль страціў жыцьцё, а Нікас Грыгаратас атрымаў траўму нагі падчас бітвы пры Клісуры. Акрамя таго, пасьля наступнай нямецкай акупацыі Грэцыі гульцы клюбу далучыліся да руху грэцкага супраціву і вялі жорсткую барацьбу супраць нацыстаў[2]. Гулец «Алімпіякоса» Нікас Гадас, легенда клюбу, быў капітанам Грэцкае народна-вызваленчае арміі і ваяваў супраць немцаў на многіх франтох. Яго расстралялі ў кашулі і шортах «Алімпіякоса», паводле яго апошняга жаданьня[4][5]. Міхаліс Анаматэрас таксама быў актыўным удзельнікам грэцкага супраціву і быў забіты ў 1944 годзе. «Алімпіякос» заплаціў вялікую цану падчас разбуральнай вайны, акупацыі краінамі Восі і наступнай грамадзянскай вайны ў Грэцыі, таму прагрэс клюба быў часова стрыманы[2].

Як толькі пачаліся чарговыя матчы, пірэйскі клюб вярнуўся на сваё дамінуючае месца ў грэцкім футболе. З 1946 па 1959 гады «Алімпіякос» 9 разоў з 11 стартаў станавіўся чэмпіёнам Грэцыі, пры гэтым у пэрыяд з 1954 па 1959 гады клюб шэсьць разоў запар станавіўся мацнейшым клюбам краіны паводле вынікаў сэзону. Гэта сталася неперасягальным дасягненьнем у гісторыі грэцкага футболу, і рэкорд трымаў ажно 44 гады, да таго часу, пакуль «Алімпіякос» ня здолеў выйграць 7 чэмпіянатаў запар з 1997 па 2003 гады[2].

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 17 верасьня 2022 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Чэхіі Бр Томаш Вацлік 1989
2 Сьцяг Харватыі Аб Шымэ Вэрсалька 1992
4 Сьцяг Грэцыі Аб Панаётыс Рэцас (ар. Эляс) 1998
5 Сьцяг Грэцыі ПА Андрэас Бухалякіс (капітан) 1993
6 Сьцяг Францыі ПА Яан М’Віля 1990
7 Сьцяг Грэцыі ПА Костас Фартуніс 1992
8 Сьцяг Камэруну ПА П’ер Кюнд 1995
10 Сьцяг Калюмбіі ПА Хамэс Радрыгес 1991
11 Сьцяг Марока Нап Юсэф Эль-Арабі 1987
12 Сьцяг Бразыліі Аб Марсэлу 1988
14 Сьцяг Грэцыі Аб Танасіс Андруцас 1997
15 Сьцяг Грэцыі Аб Сакратыс Папастатопуляс 1988
16 Сьцяг Ізраілю Аб Дарон Лейднэр 2002
17 Сьцяг Грэцыі Нап Марыяс Брусай 1998
18 Сьцяг Паўднёвай Карэі Нап Хван І-Джо (ар. Нотынггэм Ф.) 1992
19 Сьцяг Грэцыі Нап Ёргас Масурас 1994
20 Сьцяг Ангельшчыны Нап Джош Боўлер (ар. Нотынггэм Ф.) 1999
21 Сьцяг Гішпаніі ПА Пэп Біель 1996
22 Сьцяг Гвінэі ПА Агібу Камара 2001
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
23 Сьцяг Грэцыі Аб Леанарда Кутрыс 1995
24 Сьцяг Сэнэгалу Аб Усэйну Ба 1995
26 Сьцяг Гішпаніі Аб Піпа 1998
27 Сьцяг Францыі Аб Кені Ляля 1991
28 Сьцяг Францыі ПА Мат’ё Вальбуэна 1984
30 Сьцяг ЗША Нап Конрад дэ ля Фуэнтэ (ар. Марсэль) 2001
31 Сьцяг Ісьляндыі Бр Эгмундур Крыстынсан 1989
33 Сьцяг Паўднёвай Карэі ПА Хван Ін-Бом 1996
38 Сьцяг Малі ПА Дыядзі Самасэку (ар. Гофэнгайм) 1996
44 Сьцяг Грэцыі Аб Канстантынас Маноляс 1991
45 Сьцяг Малдовы Аб Алег Рабчук 1998
47 Сьцяг Маўрытаніі Нап Абубакар Камара 1995
66 Сьцяг Сэнэгалу Аб Пап Абу Сысэ 1995
77 Сьцяг Каба-Вэрдэ Нап Гары Радрыгіш 1990
85 Сьцяг Малі Нап Дыбі Кейта 2003
88 Сьцяг Грэцыі Бр Канстантынас Цалякіс 2002
94 Сьцяг Дэмакратычнай Рэспублікі Конга Нап Сэдрык Бакамбю 1991
99 Сьцяг Грэцыі Бр Атанасіс Пападудыс 2003
Сьцяг Грэцыі Аб Яніс Масурас 1996

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]