Ягор Рыбакоў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Ягор Рыбакоў
Егор Владимирович Рыбаков
Род дзейнасьці Журналіст
Дата нараджэньня 20 кастрычніка 1971 (47 гадоў)
Месца нараджэньня Новасыбірск, Расейская СФСР, СССР
Альма-матэр Магілёўскі дзяржаўны ўнівэрсытэт імя Аркадзя Куляшова
Занятак журналіст
Бацька Уладзімер Рыбакоў
Дадаткова 2-старшыня Белтэлерадыёкампаніі (20012004)

Ягор Рыбакоў — беларускі журналіст расейскага паходжаньня, які на пасадзе старшыні русіфікаваў вяшчаньне Белтэлерадыёкампаніі (БТРК) цягам 20012003 гадоў[1][2].

Раньнія гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ва ўзросьце 5 гадоў зь сям'ёй пераехаў у Магілёў, куды бацькоў запрасілі працаваць на аўтазавод імя Кірава. Скончыў Магілёўскі дзяржаўны пэдагагічны інстытут (1994), дзе меў вольнае наведваньне заняткаў, па спэцыяльнасьці выкладнік беларускай мовы і літаратуры.

Праца[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З 18 гадоў паўтара года працаваў вядучым ранішняй радыёперадачы[3]. Працаваў рэдактарам Магілёўскага абласнога камітэта па тэлебачаньню і радыёвяшчаньню (1991), адмысловым карэспандэнтам, загаднікам аддзела рэдакцыі абласной газэты «Магілёўскія ведамасці» (1991—1994), вядучым адмыслоўцам управы грамадска-палітычнай інфармацыі Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь (1994), старшынёй Магілёўскага абласнога тэлерадыёаб’яднаньня (1994—2000), першым намесьнікам старшыні Белтэлерадыёкампаніі (ліпень 2000—2001), старшынёй Белтэлерадыёкампаніі (19 кастрычніка 2001[4]—2004). 12 ліпеня 2003 г. перадаў ФМ-частасьці беларускамоўнай радыёстанцыі «Сталіца» з ахопам звыш 80% насельніцтва краіны новастворанай ім расейскамоўнай «Радыюс-ФМ»[5].

Хабарніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

13 лютага 2004 г. Генэральная пракуратура Рэспублікі Беларусь выклікала яго на допыт, пасьля якога яго затрымалі і ўзбудзілі супраць яго крымінальную справу па фактах злоўжываньняў службовымі паўнамоцтвамі, крадзяжоў і атрыманьня хабараў ад кіраўнікоў прадпрыемстваў за ўхваленьне дамоваў[6]. Камітэт дзяржаўнай бясьпекі Рэспублікі Беларусь зьмясьціў яго ў свой сьледчы ізалятар[7]. 11 лютага 2005 г. Вярхоўны суд Рэспублікі Беларусь вырак яго на 11 гадоў пазбаўленьня волі з адбываньнем у папраўча-працоўнай калёніі ўзмоцненага рэжыму, канфіскацыяй маёмасьці і пазбаўленьнем права займаць адказныя пасады на працягу 5 гадоў за атрыманьне хабару ў асабліва буйных памерах, злоўжываньне службовымі паўнамоцтвамі і «адмываньне» злачынных даходаў, як і пастанавіў спагнаць на карысьць БТРК 212 933 тыс. беларускіх рублёў[8] ($98 183). Увесну 2006 г. тэрмін скарацілі на год паводле амністыі. 20 чэрвеня А. Лукашэнка скараціў тэрмін сваім указам яшчэ на 2 гады[9]. 29 сакавіка 2010 г. яго вызвалілі ўмоўна датэрмінова[10].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Тацяна Падаляк. Калі ласка, спытайце ў Рыбакова // Зьвязда : Газэта. — 8 кастрычніка 2003. — № 254 (24938). — ISSN 1990-763x.
  2. ^ Андрусь Хваёвы. Хто зьнішчыў беларускае радыё // Тут і цяпер, 24 жніўня 2010 г. Праверана 30 красавіка 2013 г.
  3. ^ Тацяна Падаляк. Ягор Рыбакоў і «новая гісторыя тэлебачаньня» // Зьвязда : Газэта. — 23 студзеня 2002. — № 13 (24392). — ISSN 1990-763x.
  4. ^ А.Лукашэнка. Указ прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь № 599 // Зьвязда : Газэта. — 20 кастрычніка 2001. — № 215 (24331). — ISSN 1990-763x.
  5. ^ Алена Аўчыньнікава. Будзь у радыюсе // Зьвязда : Газэта. — 11 ліпеня 2003. — № 171-172 (24855-24856). — ISSN 1990-763x.
  6. ^ Ігар Грышын. Затрыманы былы старшыня Белтэлерадыёкампаніі Ягор Рыбакоў // Зьвязда : Газэта. — 18 лютага 2004. — № 42 (25055). — ISSN 1990-763x.
  7. ^ Мікола Дзябёла. Ягор Рыбакоў абвінавачваецца ў хабарніцтве // Зьвязда : Газэта. — 25 лютага 2004. — № 49 (25062). — ISSN 1990-763x.
  8. ^ Мікола Дзябёла. Ягор Рыбакоў асуджаны на 11 гадоў // Зьвязда : Газэта. — 12 лютага 2005. — № 25 (25357). — ISSN 1990-763x.
  9. ^ Лукашэнка зьняў з Рыбакова два гады турмы // Радыё «Свабода», 20 чэрвеня 2010 г. Праверана 30 красавіка 2013 г.
  10. ^ Экс-кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі Ягор Рыбакоў вызваліўся з калёніі // Наша Ніва, 29 сакавіка 2010 г. Праверана 30 красавіка 2013 г.