Францішак Стэфан Сапега

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Францішак Стэфан Сапега
Францішак Стэфан Сапега. Партрэт з Коданскай галерэі, 1709
Францішак Стэфан Сапега. Партрэт з Коданскай галерэі, 1709
Herb Sapiehów.PNG
Герб «Ліс»
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся да 1661
Памёр 25 чэрвеня 1686
Люблін, Малапольская правінцыя, Карона Каралеўства Польскага, Рэч Паспалітая
Пахаваны Бяроза
Род Сапегі
Бацькі Павал Ян
Ганна Барбара з Копацяў
Дзеці Ян Казімер Сапега, Юзэф Францішак Сапега і Юры Фэліцыян Сапега
Дзейнасьць вайсковец

Францішак Стэфан Сапега (да 1661 — 25 чэрвеня 1686, Люблін) — дзяржаўны і вайсковы дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Чашнік (з 1666) і канюшы вялікі літоўскі (з 1670).

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З чарэйска-ружанскай лініі магнацкага роду Сапегаў гербу «Ліс», сын Паўла Яна і Ганны Барбары з Копацяў. Меў братоў Казімера Яна, Бэнэдыкта Паўла і Лявона Базыля.

Навучаўся ў Лёвэнскім унівэрсытэце (1661—1663), потым разам з братамі Казімерам Янам і Бэнэдыктам Паўлам падарожнічаў па Эўропе, адкуль вярнуўся ў красавіку 1664.

У 1666 атрымаў пасаду чашніка вялікага, у 1670 — канюшага вялікага. У 1668 быў прыхільнікам кандыдатуры цара маскоўскага Аляксея Міхайлавіча, аднак у рэшце падтрымаў абраньне каралём і вялікім князем Міхала Карыбут-Вішнявецкага.

Неаднаразова абіраўся паслом на соймы. У 1678—1679 быў маршалкам гарадзенскага сойму[1].

Браў удзел у Хоцінскай бітве (1673), удзельнічаў у выправе на Вугоршчыну і Славаччыну.

Пабраўся шлюбам з Ганнай Крыстынай Любамірскай (у 1672), зь якой меў сыноў Яна Казімера, Юзэфа Францішка і Юрыя Фэліцыяна, а таксама дачок Барбару, Францішнку Ізабэлу, Кацярыну і Соф’ю.

Пахавалі Ф. С. Сапегу ў касьцёле пры кляштары картузаў у Бярозе Картускай[2].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Andrzej Rachuba. Franciszek Stefan Sapieha // Polski Słownik Biograficzny. T. XXXIV/4. — Warszawa, 1993. S. 603.
  2. ^ Sapieha E., Saeed-Kałamajska M. Dom Sapieżyński. cz. 2. — Warszawa: Wydawn. Nauk. PWN, 2008. S. 72.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]