Радзілавічы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Радзілавічы
Першыя згадкі: 1520
Былыя назвы: Радзівілавічы
Вобласьць: Гомельская
Раён: Лельчыцкі
Сельсавет: Радзілавіцкі
Вышыня: 149 м н. у. м.
Насельніцтва: 1070 (2000)
Колькасьць двароў: 368
Тэлефонны код: +375 2356
Аўтамабільны код: 3
Геаграфічныя каардынаты: 51°41′ пн. ш. 27°33′ у. д. / 51.683° пн. ш. 27.55° у. д. / 51.683; 27.55Каардынаты: 51°41′ пн. ш. 27°33′ у. д. / 51.683° пн. ш. 27.55° у. д. / 51.683; 27.55
Радзілавічы на мапе Беларусі
Радзілавічы
Радзілавічы
Радзілавічы

Радзі́лавічы[1] (другая назва — Радзіві́лавічы[2]; з 1931 — Дзяржы́нск[3]) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласьці, на левым беразе ракі Роў (Плаў), за 14 км на паўднёвы захад ад Букчы, за 75 км на захад ад раённага цэнтру Лельчыцы. Радзілавічы ўваходзяць у склад і зьяўляюцца цэнтрам Радзілавіцкага сельсавету і камунальнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «На варце».

Назва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паводле меркаваньняў старажылаў вёскі, назва ўзьнікла ад імя пана, які быў родзічам князя Радзівіла.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Упершыню згадваюцца ў 1520 року, як сяло ў складзе Вялікага Княства Літоўскага, зьяўлялася ўласнасьцю вялікага гетмана літоўскага Канстантына Астроскага. У 1777 року ў сяле пабудаваная драўляная царква.

З 20 жніўня 1924 року — цэнтар сельсавету. У 1931 року Радзілавічы перайменаваныя ў Дзяржынск.

У чэрвені 1943 року нямецка-фашысцкія захопнікі спалілі вёску і загубілі 13 жыхароў.

Мікравёскі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Традыцыйная вёска дзеліцца на 4 мікравёскі:

Акрамя гэтага цэнтар вёскі называюць «Сяло».

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1886 рок — сяло і маёнтак: 53 двары, 298 жыхароў
  • 1888 рок — сяло і маёнтак: 69 двароў
  • 1909 рок — сяло: 116 двароў і каля 670 жыхароў; фальварак: 2 двары, 12 жыхароў
  • 1923 рок — 898 жыхароў
  • 1940 рок — 187 двароў, 570 жыхароў
  • 1971 рок — 399 двароў, 1668 жыхароў
  • 1998 рок — 358 двароў, 1116 жыхароў
  • 2000 рок — 368 двароў, 1070 жыхароў

Інфраструктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У вёсцы знаходзіцца лясьніцтва, рамонтныя майстэрні, сярэдняя школа, бібліятэка, аддзяленьне сувязі, аўтаматычная тэлефонная станцыя, фэльчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленьне ААТ «Беларусбанк», 3 крамы.

Інфармацыя для турыстаў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Помнікі архітэктуры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Драўляная царква

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 2, кн. 2. Гомельская вобласць / С.В. Марцэлеў; рэдкал.: Г.П. Пашкоў (гал. рэд.) [і інш.]. — Менск: БелЭн, 2005. — 520 с.: іл. ISBN 985-11-0330-6. С. 18
  2. ^ Краткий топонимический словарь Белоруссии / В.А. Жучкевич. — Менск: Изд-во БГУ, 1974. — 448 с. С. 98
  3. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4. (pdf)

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Лельчыцкага р-на. — Менск: Паліграфафармленне, 2002. — 606 с.: іл. ISBN 985-6351-13-8.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]