Надзея Ермакова

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Надзея Ермакова
Старшыня праўленьня Нацыянальнага банку Беларусі
27 ліпеня 2011 — 28 сьнежня 2014
Прэзыдэнт: Аляксандар Лукашэнка
Прэм’ер-міністар: Міхаіл Мясьніковіч
Папярэднік: Пётар Пракаповіч
Наступнік: Павал Калавур
Старшыня Беларусбанку
Асабістыя зьвесткі
Нарадзілася: 1953
в. Разальмаў Хоцімскага раёну Магілёўскай вобласьці, БССР
Адукацыя: Беларускі дзяржаўны эканамічны ўнівэрсытэт
Узнагароды:
Ордэн «Знак Пашаны»
Заслужаны эканаміст Рэспублікі Беларусь

Надзе́я Андрэ́еўна Ермако́ва (нарадзілася ў 1953, в. Разальмаў Хоцімскага раёну Магілёўскай вобласьці, БССР) — беларуская эканамістка, былая старшыня кіраваньня Нацыянальнага банку Рэспублікі Беларусь.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Скончыла Пінскі ўлікова-крэдытны тэхнікум (1971), завочна Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1978).

Працавала крэдытным інспэктарам, старшым крэдытным інспэктарам, намесьніцай загадніка Хоцімскага аддзяленьня Дзяржбанку, намесьніцай загадніка Кіраўскім аддзяленьнем Дзяржбанку, загадніцай Шклоўскага аддзяленьня Дзяржбанку, намесьніцай старшыні райвыканкаму і старшынёй плянавай камісіі Шклоўскага райвыканкаму, загадчыцай фінансавым аддзелам Шклоўскага райвыканкаму, загадчыцай філіі камэрцыйнага банку «Поўнач-Захад» у Шклове, загадчыцай аддзяленьнем Белаграпрамбанку ў Шклове[1].

З 1996 у ААТ «Ашчадны банк Беларусбанк», да прызначэньня на цяперашнюю пасаду — старшыня праўленьня «Беларусбанку».

Старшыня грамадзкага аб’яднаньня «Беларускі саюз жанчын» (ад 1999).

Была абраная сябрам Савету Рэспублікі Нацыянальнага сходу першага, другога, трэцяга і чацьвёртага скліканьняў.

З 27 ліпеня 2011 — старшыня кіраваньня Нацыянальнага банку Рэспублікі Беларусь. 27 сьнежня 2014 году адпраўленая ў адстаўку разам са шматлікімі іншымі ўраднікамі Беларусі[2].

Узнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сям’я[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Двойчы была замужам, мае двух дачок (Натальлю і Юлію)[3].

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]