Перайсьці да зьместу

Буйлі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Буйлі
трансьліт. Bujli
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Менская
Раён: Вялейскі
Сельсавет: Вязынскі
Насельніцтва:
  • 8 чал. (2019)
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1771
Паштовы індэкс: 222445
СААТА: 6213813011
Нумарны знак: 5
Геаграфічныя каардынаты: 54°22′59″ пн. ш. 27°5′38″ у. д. / 54.38306° пн. ш. 27.09389° у. д. / 54.38306; 27.09389Каардынаты: 54°22′59″ пн. ш. 27°5′38″ у. д. / 54.38306° пн. ш. 27.09389° у. д. / 54.38306; 27.09389
Буйлі на мапе Беларусі ±
Буйлі
Буйлі
Буйлі
Буйлі
Буйлі
Буйлі

Бу́йлі[1] — вёска ў Вялейскім раёне Менскай вобласьці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавету.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1866 годзе вёска ў складзе Вялейскага павету Расейскай імпэрыі.

У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Вязынь Вялейскага павету Віленскага ваяводзтва Польскай Рэспублікі[2][3][4][5].

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1931 год — 145 чалавек[6].
  • 1921 год — 151 чалавек[7].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (djvu)
  2. ^ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1938, wolumin — 1, s. 60.
  3. ^ https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf
  4. ^ https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/;3950665
  5. ^ Piotr Eberhardt, Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej, «Dzieje Najnowsze», Rocznik L — 2018 (2), 2018, s. 95-100.
  6. ^ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1938, wolumin — 1, s. 29
  7. ^ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej — Tom VII — Część II — Ziemia Wileńska — Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923, s 89.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Bujle, wieś, powiat wilejski, gmina Wiazyń //  — S. 268