Чарлз Сакарыдыс

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Чарлз Сакарыдыс
анг. Charles William Socarides
Нарадзіўся 24 студзеня 1922(1922-01-24)[1][2]
Броктан(en), акруга Плімут(en), штат Масачусэтс, ЗША
Памёр 25 сьнежня 2005(2005-12-25)[1][2] (83 гады)
Нью-Ёрк, ЗША
Навуковая сфэра псыхалёгія
Месца працы Каледж мэдыцыны імя Альбэрта Айнштайна(en)
Альма-матэр Калюмбійскі ўнівэрсытэт (1952)
Навуковая ступень доктарская ступень[1]
Вядомы як Сузаснавальнік і 1-ы старшыня Нацыянальнага аб’яднаньня дасьледаваньня і лячэньня гомасэксуальнасьці (1992—2005)
Узнагароды і прэміі Узнагарода лекарскага прызнаньня (1970—1973), узнагарода імя Зыгмунда Фройда (1987)

Чарлз Сакарыдыс (1922, Броктан — 2005, Нью-Ёрк) — заслужаны псыхіятар ЗША (1970—1973) і Брытаніі (1995), які ў 1992 г. сузаснаваў і першым узначаліў Нацыянальнае аб’яднаньне дасьледаваньня і лячэньня гомасэксуальнасьці (НАДЛГ) у ЗША[3]. На 1995 г. за больш як 40 гадоў пры дапамозе псыхааналізу вылечыў ад гомасэксуальнасьці некалькі тысячаў чалавек. У выніку траціна пацыентаў завяла ўласных дзяцей ва ўстойлівым шлюбе, што супадала з пасьпяховасьцю лячэньня алькагалізму. У ходзе дасьледаваньняў устанавіў, што ў большасьці выпадкаў гомасэксуальнасьць сярод мужчынаў была несьвядомым адказам на адсутнасьць нагляду з боку бацькі ў маленстве пры яго празьмернасьці з боку маці. Такім чынам, адпаплоцевы сэкс станавіўся пошукам улучэньня мужчынскасьці ад іншых у сувязі зь перашкодай яе разьвіцьцю ў маленстве[4].

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1935 годзе, у 13-гадовым узросьце, вырашыў стаць псыхіятрам пасьля прачытаньня кнігі аб Зыгмундзе Фройдзе. У 1945 годзе скончыў Гарвардзкі каледж. У 1952 г. скончыў Калюмбійскі ўнівэрсытэт па спэцыяльнасьці псыхааналітычная мэдыцына. Быў сябрам Амэрыканскага мэдычнага аб’яднаньня (Чыкага, шт. Іліной), якое 4 гады запар ушаноўвала яго Ўзнагародай лекарскага прызнаньня (1970—1973). У 1978—1996 гадах працаваў прафэсарам клінічнай псыхіятрыі ў Каледжы мэдыцыны імя Альбэрта Айнштайна (Нью-Ёрк)[3].

Уваходзіў у Раду кіраўнікоў Фонду псыхіятрычных дасьледаваньняў імя Маргарыты Малер(en) (Ўінўуд(en), акруга Мантгомэры(en), шт. Пэнсыльванія). У 1987 г. Амэрыканскае таварыства лекараў-псыхааналітыкаў (Джэрмантаўн(en), шт. Мэрылэнд) ушанавала яго Ўзнагародай імя Зыгмунда Фройда за заслугі ў галіне псыхіятрыі і псыхааналітычных дасьледаваньняў. У 1988 годзе ўваходзіў у склад Камітэту дарадцаў пры 2-м Дэльфійскім міжнародным псыхааналітычным сымпозіюме (вобласьць Фокіда, Грэцыя). 28 красавіка 1995 году Аб’яднаньне псыхааналітычных псыхолягаў Брытанскай службы здароўя(en) надало яму званьне заслужанага псыхааналітыка. Таксама быў сябрам Амэрыканскага псыхіятрычнага аб’яднаньня(en) (Арлінгтан, шт. Вірджынія), пажыцьцёвым сябрам Амэрыканскага(en) (Нью-Ёрк) і Міжнароднага псыхааналітычных аб’яднаньняў(en) (Лёндан, Ангельшчына), замежным сябрам Каралеўскага таварыства мэдыцыны(en) (Лёндан)[3].

Напісаў 8 кніг, у тым ліку «Даэдыпава паходжаньне і псыхааналітычнае лячэньне палавых парушэньняў» (1988), і больш за 80 псыхааналітычных артыкулаў. Памёр ва ўзросьце 83 год ад спыненьня сэрца. Меў 2 сыноў і 3 дачок[3]. За час 14-гадовага старшынства ў Нацыянальнам аб’яднаньні дасьледаваньня і лячэньня гомасэксуальнасьці (НАДЛГ) лік яго сябраў узрос зь менш як 20 асобаў да больш за 1500 псыхіятраў[5].

Бібліяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]