Калыханка (тэлеперадача)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Калыханка
Жанр дзіцячая вечаровая перадача
Аўтар Леанід Качанко, Алена Фурсава, Ніна Шоба
Сцэнарыст Алена Фурсава
Вытворчасьць Белтэлерадыёкампанія
Вядоўца Аляксандар Ждановіч
Алена Бікрэнева
У галоўных ролях лісічка Яна
мядзьведзяня Топа
Сплюшык
Агучваюць Іна Ганчар
Уладзімер Варанкоў
Эмілія Пранскутэ
Завяршальная тэма Песьня «Калыханка» на вершы Генадзя Бураўкіна
Кампазытар Васіль Раінчык
Краіна вытворчасьці Беларусь
Мова беларуская
Вытворчасьць
Месца здымак Менск
Працягласьць ~20 хв.
Трансьляцыя
Канал БТ (1981—2003), ЛАД (2003—2012), «Беларусь 1» (2012), «Беларусь 3» (з 2013-га)
Пэрыяд трансьляцыі з 14 студзеня 1981
Спасылкі
Афіцыйны сайт

«Калыханка» — найстарэйшая штодзённая вечаровая дзіцячая перадача на Беларускім тэлебачаньні, першы выпуск якой пабачыў сьвет у студзені 1981 году[1]. Напрыканцы перадачы амаль заўсёды дзецям паказваюць мультфільм цалкам ці частку (не дубляваны па-беларуску).

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

14 студзеня 1981 г. на Беларускім тэлебачаньні пачалася штодзённая трансьляцыя новай дзіцячай перадачы[2]. Прыдумалі й ажыцьцявілі гэты праект Ніна Шоба, Леанід Качанко і Алена Фурсава[3]. Назву «Калыханка» прапанавала кіраўніца дзіцячай рэдакцыі Ніна Шоба. Разглядалася каля 20 варыянтаў назвы перадачы. Першымі героямі «Калыханкі» былі лялечны хлопчык Бульбінка і яго Дзядуля (Барыс Бертынг, у той час галоўны рэжысэр галоўнай рэдакцыі музычных праграмаў), якія распавядалі дзецям казкі ў наўпроставым этэры. У 1987 годзе зьявіўся Дзед-Барадзед са сваёю вядомаю песенькаю.

У 2003 годзе праграма зь Першага нацыянальнага канала перайшла на «ЛАД». У 2006 годзе зьявілася вядоўца Фея сноў (Алена Бікрэнева). У лістападзе 2008 г. кампанію папоўніў казачны пэрсанаж Сплюшык (Эмілія Пранскутэ)[4]. У 2011 г. перадача стала ўладальнікам тэлевізійнай прэміі «Тэлевяршыня» ў намінацыі «Лепшая тэлепраграма для дзяцей і юнацтва». 12 сакавіка 2012 г. перадачу вярнулі на тэлеканал «Беларусь 1»[5] праз адначаснасьць наўпроставых спартовых перадачаў на «Беларусь 2»[6]. З 8 лютага 2013 г. на тэлеканале «Беларусь 3»[7].

Цяпер перадачу вядуць Маляваныч і Фея сноў разам зь лялькамі мядзьведзянём Топам і лісічкаю Янаю, а таксама казачнай істотай Сплюшыкам (якога выпадкова наваражылі Топа зь Янаю).

Вядоўцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сучасныя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ранейшыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Лялькі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сучасныя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ранейшыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • сабачка Цява
  • Дзед-Барадзед
  • хлопчык Бульбінка
  • лялька Васілінка
  • лялька Васілёк
  • Лесавічок
  • кот Марцін
  • сабачка Цімошка
  • Бусьлік
  • робат-электронік
  • футравічок Веня
  • парася Сеня
  • зайчык Вастаравушык
  • воўк Вова

Музыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля заканчэньня перадачы гучыць «Калыханка» на вершы Генадзя Бураўкіна і музыку Васіля Раінчыка. 1 кастрычніка 2008 году яе было замянілі на іншую ў выкананьні Ірыны Дарафеевай[8], але напрыканцы 2009 году было вырашана вярнуць «Калыханку» на музыку Раінчыка[9].

Дадатковыя зьвесткі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Адзін выпуск перадачы здымаецца каля 1—3 гадзінаў. За дзень здымаюцца ўсе перадачы на тыдзень.
  • На ролю Феі сноў адбываўся сапраўдны кастынг — на яе спрабаваліся розныя акторкі. Відыазапісы пасьля трансьлявалі ў менскіх садках, і дзецям найбольш спадабалася Алена Бікрэнева.
  • Некаторыя старыя лялькі дасюль захоўваюцца ў архіве Беларускага тэлебачаньня. Але Дзед-Барадзед зьнік бязь сьледу пасьля сыходу асыстэнта рэжысэру Івана Беладубенкі, які пісаў тэксты для лялькі. Пасьля яго ніхто не хацеў займацца Дзедам.
  • Дзедам-Барадзедам кіравалі тры акторы: адзін тузаў за ручкі, другі — за ножкі, а трэці кіраваў мімікай.
  • Лялька Васіліна была перароблена з хлопчыка Бульбінкі[10].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Юбілей адзначае найстарэйшая дзіцячая праграма беларускага тэлебачаньня «Калыханка» // Белтэлерадыёкампанія, 15 студзеня 2011 г. Праверана 4 сакавіка 2013 г.
  2. ^ Ільля Лапато Сьпяць і мышкі, і стрыжы // Зьвязда : Газэта. — 14 студзеня 2011. — № 7 (26871). — С. 8. — ISSN 1990-763x.
  3. ^ Легендарную «Калыханку» списали в архив Адэля Дубавец, Naviny.by
  4. ^ «Калыханка» адзначае юбілей // Белтэлерадыёкампанія, 12 студзеня 2011 г. Праверана 4 сакавіка 2013 г.
  5. ^ Легендарная «Калыханка» вяртаецца на галоўны тэлеканал краіны // Белтэлерадыёкампанія, 29 лютага 2012 г. Праверана 4 сакавіка 2013 г.
  6. ^ Кацярына Шыбко. На галоўны канал краіны вяртаецца «Калыханка» // Белтэлерадыёкампанія, 5 сакавіка 2012 г. Праверана 4 сакавіка 2013 г.
  7. ^ Вера Гнілазуб Віват, культура // Беларуская ніва : Газэта. — 14 лютага 2013. — № 28.
  8. ^ Вікторыя Целяшук. «Калыханка» ў новым гучаньні // Зьвязда : Газэта. — 1 кастрычніка 2008. — № 185 (26297). — С. 5. — ISSN 1990-763x.
  9. ^ Юлія Аляксандрава. «Калыханка» Бураўкіна і Раінчыка вярнулася ў этэр // Газэта «Салідарнасьць», 30 сьнежня 2009 г. Праверана 4 сакавіка 2013 г.
  10. ^ Кацярына Габышава. Куды зьнік Дзед-Барадзед // «Народная газета», 21 студзеня 2010 г. Праверана 4 сакавіка 2013 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]